Tibetan
མ་ལགས། ཞེས་དང་། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པའི་སྨོན་པ་མ་ཉམས་ན་འཇུག་པ་ལ་རིམ་གྱིས་སློབ་པས་འཁོར་བ་མཐའ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་མི་རྒྱུན་མ་ཆད་ན་ཟས་ནོར་ཞོར་ལ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་བསྐྱེད་སུས་ཐོབ་ཀྱང་སྨོན་པ་འཆོར་དཀའ་བས་མཐར་འཚང་རྒྱ་བའི་དགོངས་པ་དེར་གདའ། བསླབ་བཏུས་ཀྱི་དགོངས་པའང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་བསླབ་བྱ་རྒྱས་བསྡུས་དང་བརྩོན་པ་ཆེ་ཆུང་ལས་སངས་རྒྱས་སྔ་ཕྱི་འབྱུང་བས་དེས་ན་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱ་བ་ལ་དགོས་པའི་བསླབ་བྱ་ཚོ་མ་སྦྱར་བས་སྐྱོན་དུ་མི་འགྲོ་ཏེ། དཔེར་ན་རིམ་གྱིས་གསོ་དགོས་པའི་ནད་པ་ལ་ཅིག་ཆར་གསོ་དགོས་པའི་སྨན་མ་གཏང་ཀྱང་སྐྱོན་དུ་མི་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བསླབ་སླ་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི་གཏན་བསླབ་མི་དགོས་པ་མ་ལགས། དེ་དག་སྤྱོད་འཇུག་གི་སྡོམ་པའི་ཆོ་གའི་སྐབས་སུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་བགྱི་ཞིང་། །ཞེས་སྨོན་པ་བླངས་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ། །རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསླབ་པར་བགྱི། །ཞེས་འཇུག་པ་ལ་རིམ་གྱིས་སློབ་པར་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ཐམས་ཅད་ད་ལྟ་ཉིད་ནས་སློབ་པར་ཁས་བླངས་པ་མེད་པས་དམ་བཅའ་ཉམས་པའི་ཉེས་པ་མེད་མཆིས། སྨོན་པ་བླངས་ནས་དགེ་བ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་མ་སྤྱད་ན་དམ་བཅའ་ཉམས་པའི་ཉེས་པ་མཆིས་མོད། འོན་ཀྱང་སྨོན་པ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་ཤིན་ཏུ་དཀའ། འཇུག་པ་ལ་དགེ་བ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཚོད་ཙམ་དུ་མཐོང་བས། དབུ་མ་པའི་ལུགས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་གཏོང་དཀའ་བར་གདའ། སྤྱིར་ཆོ་ག་ལ་ཕན་ཡོན་ཤས་ཆེ་བ་གཅིག ཉེས་དམིགས་ཤས་ཆེ་བ་གཅིག གཉིས་ཀ་ཆ་མཉམ་པ་གཅིག་ལས་སེམས་བསྐྱེད་འདི་ཕན་ཡོན་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདིའི་བཞེད་པ་ལ། དབུ་མ་ལུགས་ཀྱི་སྨོན་འཇུག་གཉིས་པོ་སྟབས་ཅིག་ཏུ་བླངས་ནས་སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པའི་བསམས་པ་མ་དོར་ན་སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་གཏོང་ཞེས་བཞེད་པ་ཡིན་གྱི། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་ལས་ཉམས་པར་གོང་དུ་བཤད་ཅིང་རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་རྩ་ལྟུང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་ཁས་བླངས་པའི་དབང་རྣོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་དབང
Chinese
如是。因此，为了利益一切有情而欲证得佛果的愿心若不退失，则渐次修学行品，终将使轮回有边际。譬如，人流不断，则衣食自然而来。因此，无论谁生起了菩提心，愿心都难以退失，最终必将成佛，此乃彼之密意。应如是理解《学集论》之密意。因此，菩提心的学处，因广略及精进大小之别，成佛有早晚之分。因此，对于渐次成佛的菩提心之行者，不附加速疾成佛所需的学处，亦无过失。譬如，对于需要渐次调养的病人，不施以需立即见效的药物，亦无过失。因此，此乃就易于修学而言，并非说永远不必修学。 彼等在《入行论》的受戒仪轨中，“当生菩提心”是发起了愿心，然后“于菩萨学处，次第而修学”，是承诺渐次修学行品，并非承诺立即修学一切学处，故无违犯誓言之过。发起愿心后，若连微小的善行都不修持，则有违犯誓言之过。然而，舍弃愿心的因缘极其稀少。至于行品，若连微小的善行都不做，则几乎不可能，故我认为中观宗的菩提心难以舍弃。一般来说，仪轨有利益较大的、过患较大的、利益与过患相等的三种，而此菩提心是利益较大者，如是宣说。 因此，这位大德的观点是：同时受持中观宗的愿心和行心，只要不舍弃“为利益一切有情而欲证得佛果”的愿心，就不会舍弃愿菩提心的戒律。如同《虚空藏经》中所说的，犯了根本堕罪，则会从部分行品中退失，如前所述，宗喀巴大师也是如此宣说的。 那是因为针对承诺断除一切根本堕罪的利根者而言的，对于钝根者而言，并非如此。
English
Yes, indeed. Therefore, if the aspiration to attain Buddhahood for the sake of all sentient beings is not lost, then by gradually studying the practice, cyclic existence will eventually have an end. For example, if the flow of people is continuous, then food and wealth will naturally arise. Therefore, no matter who generates bodhicitta, it is difficult to lose the aspiration, and ultimately one will attain Buddhahood. This is the intention behind it. The intention of the Compendium of Trainings should also be understood in the same way. Therefore, the practices of bodhicitta, due to the differences in extensiveness and diligence, result in earlier or later Buddhahood. Therefore, for those who gradually attain Buddhahood through the practice of bodhicitta, it is not a fault not to add the practices necessary for rapid Buddhahood. For example, it is not a fault not to give medicine that needs to be effective immediately to a patient who needs gradual treatment. Therefore, this is in terms of ease of practice, not that it is never necessary to practice. These, in the ceremony of taking vows in the Bodhisattvacaryāvatāra, "I will generate the mind of enlightenment" is generating the aspiration, and then "I will gradually train in the bodhisattva practices" is promising to gradually study the practice. It is not promising to study all the practices immediately, so there is no fault of breaking the vow. After generating the aspiration, if even a small amount of virtue is not practiced, there is a fault of breaking the vow. However, the causes for abandoning the aspiration are extremely rare. As for the practice, if even a small amount of virtue is not done, it is almost impossible, so I think it is difficult to abandon the bodhicitta of the Madhyamaka school. In general, rituals have three types: those with greater benefits, those with greater faults, and those with equal benefits and faults. This bodhicitta is one with greater benefits, as it is said. Therefore, the view of this great being is that, having taken both the aspiration and the practice of the Madhyamaka school at the same time, as long as the aspiration "to attain Buddhahood for the sake of all sentient beings" is not abandoned, the vows of aspiration bodhicitta will not be abandoned. As stated in the Sutra of the Essence of Space, having committed a root downfall, one will fall from some aspects of the practice, as mentioned earlier, and Je Tsongkhapa also said the same. That is because it is aimed at those with sharp faculties who have promised to abandon all root downfalls, not for those with dull faculties.
Tibetan
་པོ་འབྲིང་པོ་དང་རྟུལ་པོ་ལ་ནི་རང་གི་བློ་ཚོད་དང་སྦྱར་བའི་བསླབ་བྱ་དེ་དག་བསྲུངས་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཙམ་པ་ལྟུང་བ་འབྱུང་བས་སྡོམ་པ་གཏོང་བའི་ལུགས་སུ་གསལ་ཞེས་པ་ཡང་ཀུན་དཀྲིས་དྲག་པོས་རྩ་ལྟུང་བྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། ཀུན་དཀྲིས་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་སྤྱད་ཀྱང་སྡོམ་པ་མི་གཏོང་བར་འདོད་དེ། བྱང་ས་ལས། མདོར་བསྡུས་ན། རྒྱུ་གཉིས་ཁོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་བཏང་བར་འགྱུར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པ་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་དང་། ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོའི་ཀུན་ནས་སྤྱོད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་སྨོན་པ་ཡང་མ་གཏང་ལ་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཀུན་ཏུ་མ་སྤྱད་ན། ཚེ་རྗེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འོག་དང་སྟེང་དང་ཐད་ཀ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེས་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚེ་བརྗེས་ཏེ་བརྗེད་ན་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དྲན་པ་གསོ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དང་ཡང་ནོད་པར་ཟད་ཀྱི་གསར་དུ་ཡང་དག་པར་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་གིས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཏོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོས་ནི་བཏང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བྱང་ས་ལས། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཞི་པོ་འདི་དག་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཆུང་ངུ་ཡང་མི་སྐྱེད་པ་དང་། དེས་མགུ་བར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལ་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ལ། ཡན་ལག་གསུམ་ཀ་ཚང་བ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལས་ཡན་ལག་གཉིས་ཙམ་ཚང་བ་འབྲིང་དང་། གཅིག་ཙམ་ཚང་བ་ཆུང་ངུར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནས་བརྟན་བྱང་བཟང་གི་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པར་གང་གི་ཚེ་སླར་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་སྐྱེ་བ་དང་ཕ་རོལ་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པས་བཟློག་པ་དེ་ནི
Chinese
对于上等、中等和下等根器的人来说，如果守护那些与自己根器相适应的教诲，菩萨的教诲就不会衰退。关于唯识宗认为，如果发生堕落就会舍弃戒律的说法，是指被极强的缠缚所束缚而犯了根本堕落的情况。他们认为，即使被中等和轻微的缠缚所束缚而行持类似失败处的法，也不会舍弃戒律。如《菩萨地》中所说：简而言之，只有两种原因会导致已经正确受持的菩萨戒被舍弃：一是完全舍弃了对无上圆满菩提的希求；二是对于类似失败处的法，以极大的缠缚而行持。如果菩萨没有舍弃希求，也没有以极大的缠缚而行持类似失败处的法，即使寿命终结，无论生于下、上或中等处，都不会舍弃已经正确受持的菩萨戒。即使菩萨转世后忘记了，也可以依靠依止善知识来恢复记忆，仅仅是再次请求而已，而不是重新正确受持。此外，对于这四种类似失败处的情况，以轻微和中等的缠缚不会导致已经正确受持的戒律舍弃菩提心。以极大的缠缚则会导致舍弃。那么，轻微、中等和极大的缠缚有什么区别呢？《菩萨地》中说：因为菩萨持续不断地行持这四种类似失败处的法，并且不生起哪怕是轻微的羞耻和惭愧，并且以此为满足，对此感到高兴，并且认为这就是功德，应当知道这就是极大的缠缚。从显示三种支分都具备是极大的缠缚的含义中，可以理解具备两种支分是中等缠缚，具备一种支分是轻微缠缚。在《具寿菩提贤的二十戒释》中说，当再次生起少许羞耻和惭愧，并且被他人劝请而停止时，
English
For individuals of superior, middling, and inferior faculties, adhering to the precepts tailored to their respective capacities ensures that the bodhisattva's teachings do not decline. The assertion by the Mind-Only school that vows are relinquished upon transgression pertains to instances of fundamental downfalls resulting from intense entanglement. They posit that even engaging in practices akin to defeat-like situations while bound by moderate or minor entanglements does not necessitate the abandonment of vows. As elucidated in the Bodhisattvabhumi: 'In brief, only two causes lead to the forfeiture of vows duly undertaken by a bodhisattva: complete renunciation of the aspiration for unsurpassed, perfect enlightenment, and the pervasive engagement in defeat-like dharmas with profound entanglement. If a bodhisattva neither abandons the aspiration nor engages pervasively in defeat-like dharmas with profound entanglement, even upon the cessation of life, whether reborn in lower, higher, or intermediate realms, the vows duly undertaken as a bodhisattva remain uncompromised. Even if a bodhisattva forgets upon rebirth, relying on the cultivation of virtuous friendship serves merely to rekindle remembrance, not to necessitate a fresh undertaking. Furthermore, concerning these four defeat-like situations, neither minor nor moderate entanglement causes the relinquishment of the bodhisattva's mind, which is the duly undertaken vow. Profound entanglement, however, does lead to abandonment.' What, then, distinguishes minor, moderate, and profound entanglement? The Bodhisattvabhumi states: 'When a bodhisattva continuously engages in these four defeat-like dharmas, without generating even a modicum of shame or embarrassment, finding contentment and delight therein, and regarding them as virtues, this should be recognized as profound entanglement.' From the implication that the complete presence of all three factors constitutes profound entanglement, it is understood that the presence of approximately two factors signifies moderate entanglement, and the presence of only one factor signifies minor entanglement. In the commentary on the 'Twenty Vows of the Venerable Bodhibhadra,' it is stated that when a slight degree of shame and embarrassment arises again, and cessation occurs due to the entreaties of others,