Tibetan
།བདག་གི་བླ་མ་ཡང་འདི་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བཞེད་དེ། སྤྲིང་ཡིག་སློབ་ཕན་དུ་ལྟ་བར་བྱའོ། །ཁོ་བོའི་རྟོག་པ་ལ་ནི། འདུལ་བ་ལས་དང་པོར་བསླབ་པའི་གཞི་རིམ་གྱིས་འཆའ་བའི་དུས་སུ་ཤ་གནང་ཞིང་། ཕྱིས་བསླབ་གཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས། ལང་གཤེགས་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་གསུངས་པ་ཕྱིན་ཆད་ནས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཡང་བཀག་སྟེ། སྔར་དྲངས་པའི་མྱང་འདས་ཆེན་པོར། ངས་རིམ་གྱིས་བསླབ་པའི་གཞི་བསྡམས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ངས་དང་པོར་ཞེས་དང་། ད་ཕྱིན་ཆད་ངའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ་གོང་མ་དང་ཕུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཅིག་གོ །བཞི་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཡང་གནང་བཀག་ཐ་དད་དེ། འདུལ་བ་ལས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ། དང་པོར་བསླབ་པའི་གཞི་འཆའ་བའི་དུས་སུ། རྣམ་གསུམ་དག་པའི་ཤ་བཟའ་རུ་རུང་བར་གནང་ཞིང་། གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཡང་མ་གནང་ངོ་སྙམ་ནས་མི་ཟ་ན། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས། དང་པོ་ཉིད་ནས་རྣམ་གསུམ་དག་པ་དང་། མ་དག་པའི་ཤ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བཀག་ཅིང་། ཟོས་ན་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལ་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་དག ཁ་ཅིག་ཤ་མི་ཟ་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཙམ་གྱིས་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་ན་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་འགྱུར་ཞེས་འཆད་པ་མི་འཐད་དེ། ལྷ་སྦྱིན་ཡང་བརྟུལ་ཞུགས་གཅིག་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་ཅིང་། གཞན་བཞི་ཡང་བཅའ་བ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀག་ནས་རང་ལུགས་ལ་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཅས་པ་དེ་མི་འཐད། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བཅས་པ་འཐད་ཟེར་ནས། ཤ་མི་ཟ་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་འགྱུར་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། གཞུང་འདི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གནང་བཀག་ཐ་དད་པ་སྟོན་བྱེད་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་འགྱུར། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་དགོས་པ་ལས། དེ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་གང་ཞེ་ན། རྟོགས་བརྗོད་བརྒྱ་པ་ལས། དགེ་སྦྱོང་གོའུ་ཏ་མ་དགོན་པར་གནས་ན་ནི་བདག་ཅག་གྲོང་འདབ་ན་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་དགེ་སློང་དག་དགོན་པར་གནས་པ་ལ་ནི་ཉེས་དམིགས་མང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་སྦྱོང་གོའུ་ཏ་མས་ཤ་བཟའ་བར་གནང་ན་ནི། བདག་ཅག་གིས་བཟའ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གཞི་དེ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་གསོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་སྦྱོང་གོའུ་
Chinese
我的上师也是这样认为的，应该把书信看作是学习的助益。我的想法是，在律藏中，最初开始学习戒律的基础时，允许吃肉；后来戒律完全圆满后，自从宣说了《楞伽经》和《大涅槃经》之后，即使是对声闻乘的修行者也禁止了。如前引用的《大涅槃经》中所说：“我为了逐渐约束学习的基础，所以最初允许。”以及“从今以后我的声闻乘弟子们”等词语的差别，我认为上下的观点是一致的。第四点是，大乘和小乘在允许和禁止方面也有差别。在律藏中，对于声闻乘的修行者，最初开始学习戒律的基础时，允许吃三种清净的肉。如果当时认为没有允许而不吃，就会变成提婆达多的行为。而在大乘经典中，从一开始就禁止所有三种清净和不清净的肉，如果吃了，就会说是堕入恶道的因。关于变成提婆达多行为的方式，有些注释者解释说，仅仅以不吃肉的行为就认为可以获得清净解脱，这样解释是不合理的。因为提婆达多也不仅仅满足于一种行为，还做了其他四种行为。这样禁止后，如果有人说自己所持的观点是佛陀的戒律不合理，提婆达多的戒律合理，如果有人说不吃肉就会变成提婆达多的行为，这是非常不合理的。因为这部论典是用来区分大乘和小乘在允许和禁止方面的差别的，所以对于声闻乘来说，会变成提婆达多的行为，而对于大乘来说，不会变成提婆达多的行为。但事实上，对于大乘来说，也会变成提婆达多的行为。什么是提婆达多的行为呢？在《本生传百颂》中说：“如果沙门乔达摩住在寺院里，我们就应该住在村庄附近。为什么呢？因为比丘住在寺院里有很多过失。如果沙门乔达摩允许吃肉，我们就不要吃。为什么呢？因为那个基础会导致杀害众生。沙门乔达摩
English
My guru also holds the same view, and the letter should be regarded as an aid to learning. My thought is that, in the Vinaya, meat was allowed when initially establishing the foundation for learning the precepts. Later, after the precepts were fully completed, from the time the Laṅkāvatāra Sūtra and the Mahāparinirvāṇa Sūtra were taught, it was also forbidden for the Śrāvakas. As stated in the previously cited Mahāparinirvāṇa Sūtra, "I initially allowed it in order to gradually restrain the foundation of learning," and the difference in words such as "From now on, my Śrāvakas," I think that the views of the former and the latter are the same. The fourth point is that the Mahāyāna and Hīnayāna also differ in terms of permission and prohibition. In the Vinaya, for the Śrāvakas, when initially establishing the foundation for learning the precepts, it is allowed to eat meat that is pure in three ways. If one does not eat, thinking that it was not allowed at that time, then it becomes the conduct of Devadatta. In the Mahāyāna, from the very beginning, all meat that is pure and impure in three ways is forbidden, and if eaten, it is said to be the cause of falling into the lower realms. Regarding the manner of becoming the conduct of Devadatta, some commentators explain that it is not appropriate to explain that merely holding the conduct of not eating meat is considered to be pure and liberated, then it becomes the conduct. Because Devadatta does not merely settle for one conduct, but also made the other four vows. After prohibiting in this way, if one says that the Buddha's precepts are not reasonable and that Devadatta's precepts are reasonable, and if one says that not eating meat becomes the conduct of Devadatta, it is very unreasonable. Because this treatise is used to distinguish the differences between the Mahāyāna and Hīnayāna in terms of permission and prohibition, so for the Śrāvakas, it will become the conduct of Devadatta, while for the Mahāyāna, it will not become the conduct of Devadatta. But in fact, for the Mahāyāna as well, it will become the conduct of Devadatta. What is the conduct of Devadatta? In the Hundred Jātakas, it says: "If the Śramaṇa Gautama stays in the monastery, then we should stay near the village. Why? Because there are many faults for monks staying in the monastery. If the Śramaṇa Gautama allows eating meat, then we should not eat it. Why? Because that basis will lead to the killing of sentient beings. The Śramaṇa Gautama