English
Thus it is said. In the second sutra, it says: The indivisible, inconceivable Buddha-dharma, possessing more than the sands of the Ganges River, is shown as the Dharmakaya of the Tathagata. O Bhagavan, this Dharmakaya of the Tathagata, which has not been liberated from the husk of afflictions, is called the Tathagatagarbha. Thus it is said. In the third sutra, it says: Even if all the Buddhas search with utmost diligence, they cannot find the Tathagatagarbha that will perish. In all sentient beings, there exists the indestructible realm, the realm of the Buddha, and the realm adorned with infinite excellent marks and signs. Thus it is said. In the fourth sutra, it says: Son of good family, the Buddha-nature is like this: the ten powers, the four fearlessnesses, great compassion, and the three mindfulnesses. All sentient beings possess these three aspects, but they can only be seen after completely destroying the afflictions. Those with wrong views can only attain the ten powers, the four fearlessnesses, great compassion, and the three mindfulnesses after completely destroying their wrong views. Therefore, I always say that all sentient beings possess the Buddha-nature. In the Uttaratantra, it says: Thus the Victorious One, seeing the precious, complete Buddha submerged in the great impurity of afflictions, teaches the Dharma to embodied beings in order to benefit them. Thus it is said. It also says: The very nature of the Sugata, obscured by afflictions, is the same even when looking at animals. Thus it is said. The necessity of teaching this is to abandon the five faults. In the Uttaratantra, it says: For those who have the five faults of being timid, despising inferior sentient beings, holding wrong views, slandering the true Dharma, and excessive attachment to self, this is taught in order to abandon them. Thus it is said. In the case of harming the actual meaning, the similarity to the self of non-Buddhists is: the Samkhya school believes in a single, permanent self that pervades all knowledge; the Ishvara school believes in a single, permanent self that is clear and pure; the Vaishnava school believes in a single mind that pervades all places; the Jains believe that the nature is permanent, while the state is impermanent, and its size is equal to one's own body; the Vaisheshika school believes that there are individual selves that are white and radiant, oily and round, and as small as atoms.
Tibetan
་སྙིང་ལ་གནས་པར་འདོད་པ་སོགས་དང་མཚུངས་པའོ། །ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་འགལ་བ་ནི། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའོ། །འདིར་གོས་ཧྲུལ་ནང་ན་རིན་ཆེན་ལྟར། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན། རྒྱུད་བླའི་དཔེ་བདུན་པ་ནས་བཟུང་བ་མིན་གྱི། འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་ལང་གཤེགས་ནས་དཔེ་དེ་གཅིག་པུ་གསུངས་པ་དངོས་སུ་སྨོས་ནས། རྒྱུད་བླའི་དཔེ་དགུ་ཆར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེ་དགུས་མཚོན་པ་ལྟར། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པ་དང་། སྙིང་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་འདི་དོན་ཞེས་སོགས་དྲུག་སྟེ། སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། འདི་ལྟ་སྟེ་གཏེར་ཆེན་པོ་ནི། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པའོ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། དོན་གྱི་གནས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ། འོག་ནས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འོག་ནས་ཇི་ལྟར་སྟོན་ཅེ་ན། འདི་ཡི་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པར་དཔེ་དགུ་དོན་དགུ་སྦྱར་ནས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་ཟུང་འཇུག་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་བསྐྱེད་པའི་རིགས་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་ནས་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོར་གསུངས་སོ། །ཟླ་བ་གྲགས་པའི་འཇུག་འགྲེལ་ལས། མདོ་སྡེ་གང་ལས་ཕྱི་རོལ་སྣང་ཡོད་མིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཐད་དུ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་བརྗོད་པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་རྣམ་པར་དག་པས། ཐོག་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་མཆིས་པར་བརྗོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེ་རིན་ཐང་ཆེན་པོ་གོས་དྲི་མ་ཅན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཀྲིས་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་པ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གིས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་རྟོག་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྟག་པ་བརྟན་པ་ཐེར་ཟུག་པར་ནི་བརྗོད་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་སྨྲ་བ་འདི་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་འདྲ་བ་མ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་རྟག་པ་བྱེད་པ་པོ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཁྱབ་པ་མི་འཇིག་པའོ། །ཞེས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་
Chinese
与想要安住于心中等相同。与不了义的经部相违：与不了义的经部中所说的一切法皆为空性相违。此处所说的“如破衣中之珍宝”，并非从《宝性论》的第七个比喻开始，而是如以下所说，从《楞伽经》中直接提到这一个比喻，从而代表了《宝性论》的全部九个比喻。正如九个比喻所象征的那样，以能依和所依的方式存在是名言谛，而自性本体是胜义谛。第二是“此义”等六句。《如来藏经》中说：“例如大宝藏，其自性并非众生。”《宝性论》的注释中说：“这三个意义的处所，也同样是跟随如来藏经，将在下文中阐述。”下文如何阐述呢？在“此之自性法身”等的注释中，将九个比喻和九个意义结合起来，考虑到心的法界双运具有生起佛陀三身的种性，因此称之为如来藏。月称的《入中论》注释中，“从何经中外境非有”等处提到：“同样，世尊在所说的经文中宣讲的如来藏，世尊说自性光明、完全清净，本来就完全清净，具有三十二相，存在于一切众生的身体中。世尊说，如同珍贵的大价值的珍宝被不干净的布包裹一样，被蕴、界、处之布包裹，被贪嗔痴所压制，被虚妄分别的分别所染污，如果说它是常、稳固、真实的，那么世尊所说的如来藏与外道的我论有何不同呢？世尊，外道们也说常、作者、无功德、遍在、不灭。因此，宣扬我论。世尊开示说：
English
It is the same as wanting to abide in the heart, etc. It contradicts the definitive sutras: it contradicts the fact that all dharmas are said to be empty in the definitive sutras. Here, the meaning of "like a jewel in a tattered cloth" is not from the seventh example of the Ratnagotravibhāga, but as explained below, from the Laṅkāvatāra Sūtra, where this one example is specifically mentioned, thus representing all nine examples of the Ratnagotravibhāga. As symbolized by the nine examples, existence in the manner of a support and what is supported is conventional truth, and the essence of one's own nature is ultimate truth. The second is the six lines beginning with "this meaning." The Tathāgatagarbha Sūtra says, "For example, a great treasure is not a sentient being by its very nature." The commentary on the Ratnagotravibhāga says, "These three places of meaning also follow the Tathāgatagarbha Sūtra and will be explained below." How will it be explained below? In the commentary on "This nature is dharmakāya," etc., the nine examples and nine meanings are combined, and considering that the dharmadhātu of the mind, the union of two truths, has the potential to generate the three bodies of the Buddha, it is called the Tathāgatagarbha. In Candrakīrti's commentary on the Madhyamakāvatāra, in the section "From which sutra is there no external appearance," etc., it is mentioned: "Similarly, the Tathāgatagarbha that the Blessed One taught in the sutras, the Blessed One said that it is self-luminous, completely pure, and originally completely pure, possessing the thirty-two marks, and exists in the bodies of all sentient beings. The Blessed One said that just as a precious jewel of great value is wrapped in an unclean cloth, it is wrapped in the cloth of the skandhas, dhātus, and āyatanas, oppressed by desire, hatred, and ignorance, and defiled by the distinctions of false conceptions. If it is said to be permanent, stable, and real, then what is the difference between the Tathāgatagarbha spoken of by the Blessed One and the self-theory of the non-Buddhists? Blessed One, the non-Buddhists also say that it is permanent, the agent, without qualities, all-pervading, and indestructible. Therefore, they proclaim the self-theory. The Blessed One taught: