Tibetan
སྒྲུབ་ཀྱིས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་ན་ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་སེམས་འདི་དགེ་རྩ་སད་པར་བྱས་ཏེ། སེམས་རང་གི་གནས་ཚུལ་སྙེགས་པའི་ཚེ། འཁོར་བ་ལ་སྤོང་འདོད་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལས་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླར། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་ལ་དེའི། །སྡུག་བདེའི་སྐྱོན་ཡིན་མཐོང་བ་ནི། །རིགས་ཡོད་ལས་ཡིན་གང་ཕྱིར་ཏེ། །རིགས་མེད་དག་ལ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སྒྲུབ་པ་ཡི་ནི་རྟེན་གྱུར་པ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། །ཞེས་དང་། རྒྱས་བཤད་དུ། སྒྲུབ་པ་བཅུ་གསུམ་བཤད་ནས། རྟེན་ལ་རིགས་ཞེས་བྱ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ལམ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ན། སྟོབས་ལ་སོགས་པ་རང་དོན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་། གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དོན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ཆོས་དབྱིངས་ལ་སྟོབས་སོགས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དབྱེར་མེད་དུ་ལྡན་ཞིང་། དེ་ཉིད་གདུལ་བྱ་དག་མ་དག་གི་རིམ་པ་ལ། གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ནས། རི་བོང་སྟག་དང་སེང་གེ་དང་། ལྗོན་ཤིང་དང་། ཟམ་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱིས་དྲི་མ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི་གནས་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གང་དག་ཡིན་པའོ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླར། འདིར་ནི་དང་པོ་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །ཕྱི་མ་དག་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་གཟུགས་གནས་བཞིན། །དང་པོ་ལ་ནི་ཐ་མ་གནས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོ་སྡེ་འགའ་ཞིག་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡིད་ཅེས་བསྟན་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཆེད་དུ་དེ་དག་གི་གྲུབ་མཐའ་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་སེམས་སྟོང་པར་མི་འདོད་པས། སྟོང་པའི་ཆ་དང་། གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ལ། བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་བཞག་ཏུ་མེད་ཅིང་། གསལ་བ་ལ་ཡང་། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལས་མི་འདོད་ཅིང་།
Chinese
以修持故，业及烦恼尽故解脱。业及烦恼由分别生，彼等戏论复由戏论生，以空性故将止息。如是说。彼若以方便摄持，乃是道之诸法之基，以错乱力而生之心，此令善根苏醒，于心自身之安住而勤求之时，于轮回生起舍弃之欲，及于涅槃生起求义之希愿，由彼故彼等之修持生起之故。宝性论云：有生及涅槃，见彼苦乐过，由具种性生，无种性则无。如是说。现观庄严论云：修持之所依，法界之自性。如是说。广释中，宣说十三修持后，说依为种性。彼以修道之力，远离一切忽然之垢染时，力等自利之功德，及色身二者等利他之功德，乃一切之基。以具二清净之法界，力等无漏之功德无别而具足，彼于所化有净与不净之次第，从二色身乃至，兔、虎及狮子，以及树木和桥梁等亦显现之故。无著菩萨云：无垢之佛陀功德，乃是转依之如来法身，彼即是超越世间之十力等一切佛法。如是说。宝性论云：此中初为法身，后则为色身，如虚空中有色，初者中有后者。如是说。三者是，于某些经部中，于声闻乘中说为意者，说彼为如来藏之义是，声闻乘者为依于如来藏而趣入修持之故，为与彼等之宗义及门相顺而说者，彼等不欲心为空，于空性之分及明空双运，如来藏不可安立，于明分亦不欲六识聚，
English
Through practice, liberation is attained by exhausting karma and afflictions. Karma and afflictions arise from conceptualization, and those elaborations arise from elaboration, which will cease through emptiness. Thus it is said. If that is grasped by skillful means, it is the basis of all the Dharmas of the path, because this mind that arises from the power of delusion awakens the roots of virtue. When striving for the state of one's own mind, the desire to abandon samsara and the aspiration to seek meaning in Nirvana arise, and from that, the practice of those arises. The Uttaratantra states: 'To see the faults of suffering and happiness in existence and Nirvana, arises from having the lineage; for those without the lineage, it does not exist.' Thus it is said. The Abhisamayalankara states: 'The support of practice is the nature of the Dharmadhatu.' Thus it is said. In the extensive commentary, after explaining the thirteen practices, it is said that the basis is called lineage. When that is separated from all adventitious stains by the power of meditating on the path, it is the basis of all the qualities of self-benefit, such as the powers, and the qualities of benefiting others, such as the two form bodies. The Dharmadhatu, which possesses the two purities, is inseparable from the qualities of the uncontaminated, such as the powers, and that appears to the disciples in the order of pure and impure, from the two form bodies to rabbits, tigers, and lions, as well as trees and bridges. Asanga said: 'The qualities of the stainless Buddha are the Dharmakaya of the Tathagata, which is the transformed basis, and that is all the Buddha-Dharmas, such as the ten powers, which are beyond the world.' Thus it is said. The Uttaratantra states: 'Here, the first is the Dharmakaya, and the latter is the Rupakaya. Just as form resides in space, the latter resides in the former.' Thus it is said. The third is that in some Sutras, what is taught as mind in the Hearer Vehicle is said to be the essence of the Tathagata. The meaning of this is that the Hearers enter into practice relying on the Tathagatagarbha, so it is taught in accordance with their tenets and doors. They do not want the mind to be empty, and in the aspect of emptiness and the union of clarity and emptiness, the Tathagatagarbha cannot be established, and in the aspect of clarity, they do not want the six aggregates of consciousness.
Tibetan
སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འཆིང་གྲོལ་གྱི་གཞིར་མི་རུང་བས་ཡིད་ཤེས་ལ་འཇོག་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། སེམས་བྱུང་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན། འདོད་པ་ཆུང་ཞིང་ཆོག་ཤེས་པ་ལ་རིགས་སུ་འཇོག་པ་དོན་གཅིག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བྱུང་ནི། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཁོ་ནའི་འཁོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་ཁ་ཅིག་ལས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བཤད་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཆེད་དུ། དེའི་གྲུབ་མཐའ་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་སྟོང་པ་དང་ཟུང་འཇུག་མི་འདོད་པ་སྔར་དང་འདྲ་ལ། གསལ་བ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ལས། ཚོགས་བདུན་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་འཇོག་པའི་གཞིར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སེམས་ཙམ་པའི་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་ཀུན་གཞི་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོར་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཀུན་གཞི་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་གྱི་ཟུང་འཇུག་གི་གསལ་བའི་ཆ་དེ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་སོ། །དབུ་མའི་གཞུང་ལས། ཆོས་ཅན་གསལ་བའི་ལྡོག་པ་ནས་གསུངས་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་ལྡོག་པ་ནས་གསུངས་པ་དང་། ཆོས་སྐུའི་ལྡོག་པ་ནས་གསུངས་པ་དང་། དེ་གསུམ་ཅར་གྱི་སྒོ་ནས་གསུངས་པ་བཞི་ལས་དང་པོ་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ། སེམས་ལ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། རིན་ཆེན་སེམས་ལས་ཕྱིར་གྱུར་པའི། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་གང་ཟག་མེད། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་དོན་ནམ། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་དང་། སམྦུ་ཊ་ལས། ཀུན་རྟོག་མང་པོའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་གྱུར་ཅིང་། །རབ་ཏུ་འཇོམས་པས་སྨྱོ་ཞིང་གློག་འདྲ་ལ། །ཆགས་སོགས་དགག་དཀའ་དྲི་མས་གོས་གྱུར་པའི། །སེམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་འཁོར་བར་གསུངས། །ཞེས་དང་། ས་ར་ཧས། སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཏེ། །གང་ལ་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་འཕྲོ་བ། །འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ཡི། །ཡིད་བཞིན་ནོར་འདྲའི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་དེ་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་ན། གཉེན་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་སྤོང་དུ་མི་རུང་བས། བདེན་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ན། འཆིང་གྲོལ་ཀུན་གྱི་གཞིར་རུང་བ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ། སེམས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ལ་གསུངས་ཏེ། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཕལ་ཆེར་ལས་དེ་ལྟར་དུ་གསུངས་ཤིང་། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ལུང
Chinese
五种感官的意识不能作为束缚和解脱的基础，因此应将其置于意识（意）之上。《俱舍论》中说：心生起不执著的自性，少欲知足，可以作为同类，意义相同。因为这样的心生起，仅仅是意识的眷属。一些经部中说，对阿赖耶识的解释，是唯识宗为了依靠如来藏而进入修持，为了顺应其宗义和门径而说的。那些不希望空性和双运的人，和以前一样。在光明方面，八识聚中，前七识不能作为安放轮回和涅槃一切法种子的基础。然而，并非如唯识宗所愿的那样，说阿赖耶识是如来藏。因为他们所说的具有特征的阿赖耶识无法成立。因此，是考虑到以前的双运的光明部分而说的。中观的论典中说，从法相显现的方面所说，从法性空性的方面所说，从法身的方面所说，以及从这三者一切方面所说，共有四种说法。第一种是为了了知轮回和涅槃的作者是心，因此对心而说。《金刚帐续》中说：从珍重心之外显现的，没有佛也没有补特伽罗，没有意识的处所意义，也没有丝毫外在显现。以及《桑布扎续》中说：被众多分别念的黑暗所遮蔽，被彻底摧毁而疯狂如闪电，被贪等难以断除的垢染所染污的心，金刚持说它是轮回。以及萨ra哈说：心本身是万物的种子，轮回和涅槃从中生起，能给予愿望果实，向如意宝般的心顶礼。如是宣说。第二种是，如果心是真实成立的，那么生起对治和断除遮蔽是不可能的。因为是空性的缘故，所以为了了知可以作为一切束缚和解脱的基础，因此宣说了心的空性。大多数的经和论典中都是如此宣说的，以及，对于谁是空性适合的等等的教证。
English
The five sense consciousnesses cannot serve as the basis for bondage and liberation, therefore they should be placed upon the mind consciousness. The Treasury states: The nature of mind arising without attachment, having few desires and being content, can be classified as the same kind. Because such mental events are solely the retinue of the mind consciousness. Some sutras explain the Alaya-consciousness in order to lead Mind-Only practitioners to engage in practice based on the Tathagatagarbha. This is spoken in accordance with their tenets and paths. Those who do not desire emptiness and union are the same as before. In terms of clarity, among the eight aggregates of consciousness, the first seven aggregates cannot serve as the basis for depositing the seeds of all phenomena of samsara and nirvana. However, it is not the case that the Alaya-consciousness, as desired by the Mind-Only school, is said to be the Tathagatagarbha. This is because the Alaya-consciousness with the characteristics they describe cannot be established. Therefore, it is spoken with the intention of the clarity aspect of the previous union. In the Madhyamaka treatises, there are four ways of speaking: from the perspective of the manifestation of phenomena, from the perspective of the emptiness of dharmata, from the perspective of the dharmakaya, and from all three perspectives. The first is spoken to the mind in order to know that the agent of samsara and nirvana is the mind. The Vajra Tent Tantra states: "From the precious mind, there is no Buddha and no person, no meaning of the place of consciousness, and nothing external." And the Sambuta states: "The mind, obscured by the darkness of many conceptualizations, maddened by complete destruction and like lightning, stained by the difficult-to-remove stains of attachment and so on, is said by Vajradhara to be samsara." And Saraha says: "The mind itself is the seed of all, from which samsara and nirvana arise, which gives the fruit of desires, I prostrate to the mind like a wish-fulfilling jewel." Thus it is declared. The second is that if the mind were truly established, it would be impossible to generate antidotes and eliminate obscurations. Because it is empty of truth, in order to know that it can serve as the basis for all bondage and liberation, the emptiness of the mind is taught. This is how it is taught in most of the sutras and shastras, and the scriptural authority of "For whom is emptiness suitable?" and so on.