Tibetan
་མ་འདས་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་ལ་གུས་པར་བྱེད་ན། མཐའ་བཞི་གང་དུ་ཡང་མ་བཟུང་ཞིག་ཅེས་པའོ། །དེང་སང་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་གཅིག་ལ་མ་སླེབ་ཀྱི་བར་དུ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་འཇོག་མི་ཤེས་པའི་བོད་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལུང་རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱུང་བར་གསུངས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་དག་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་དང་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཉིས་པའོ། །ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མིན་པས། །མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་དབུ་མ་པ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཞེས་སོགས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་སྟོན་པའི་དབུ་མའི་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན། བློར་མ་ཆུད་པར་བརྗོད་མེད་ལ་བརྗོད་པ་དང་། སྤྲོས་མེད་ལ་སྤྲོས་པ་དང་། ནོར་མེད་ལ་ནོར་དུ་བཟུང་བ་ཡིན་པས་དུག་གི་མེ་ཏོག་ལྟར་རྒྱང་རིང་དུ་སྤང་བར་བྱའོ། །དེས་ན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་ལ། རིགས་མི་འདྲ་བའི་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་། གདུལ་བྱའི་བློ་དང་འཚམས་པར་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལ་ལྟ་བའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཚུལ་དང་། མཐར་ཐུག་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་བའི་ཚུལ། སྙིགས་དུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་གྲགས་པ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས། མངོན་པར་རྟོགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ལྗོན་ཤིང་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་བླ་མ་དམ་པའི་དྲུང་དུ་ཉན་པར་བྱའོ། །ཆོས་དབྱིངས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ནི། རིགས་པས་ཀྱང་ནི་ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞན་ཡང་ཡོད་པའི་ཞེས་སོགས་དྲུག་སྟེ། འགྲོ་ཀུན་དགེ་བ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང་། །ཞེས་པའི་དགེ་བ་དེ་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་ན་འགྲོ་ཀུན་དགེ་བ་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། བེམ་པོ་དང་འཕགས་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱང་བསྔོ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུང་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ། དེ་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པ། ལུང་གི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེས་ན་གཞུང་དེའི་ཞེས་སོགས་བཅུ་གསུམ་སྟེ། སྤྱིར་བཏང་དམིགས་བསལ་ལ་སྦྱར་བ་དང་། རང་གཞན་ལ་སྦྱར་བ་དང་། མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་ལ་སྦྱར་བ་གསུམ་སྟེ་གོ་སླའོ།
Chinese
既然没有过去，如果对佛陀教法的精髓，离戏的见解表示敬意，那就不要执着于任何一边。如今，在没有达到一种极端执着的见解之前，那些不了解如何安立中观见解的藏人，对于如是所说的教证，以及其他诸如“诸佛说空性，为出一切见，谁有空性见，彼即无所成”的说法，还有《宝积经》中“有，是为一边，无，是为二边”的说法，以及《般若波罗蜜多心经总摄》中“非有非无，亦非有无俱，非二者之自性，解脱四边之中观，智者之彼即真实”的说法，以及《入行论》中“胜义非是识行境，识是说为世俗谛”等等，这些阐述离戏见解的中观大论的意义，因为没有理解，而对不可言说者进行言说，对离戏者进行戏论，对无错谬者执为错谬，所以应当像毒花一样远远地抛弃。因此，对于应当宣说的离戏，虽然没有不同种类的差别，但为了适应所化众生的根器，如何展示四种宗派的次第见解的方式，以及如何将之与最终的离戏见解相结合的方式，末世的金刚持大德扎巴坚赞在《现观庄严宝树》中所说，应当在具德上师面前听闻。以理证成立法界非有，即“以理亦能”等等。第三，还有“他亦有”等六句，如“众生所有诸善根”一句，如果善根是法界，那就不需要特别指明“众生所有善根”，因为有情和圣者的法界也都要回向的缘故。第三部分有三点：不颠倒地解释经文的意义；以比喻的方式来成立；以教证的方式来成立。第一点是：因此，该论的等等十三句，分为一般和特殊相结合，自和他相结合，略说和广说相结合三种，很容易理解。
English
Since there is no past, if one respects the essence of the Buddha's teachings, the view of non-elaboration, then one should not cling to any of the four extremes. Nowadays, until one arrives at a single extreme clinging view, those Tibetans who do not know how to establish the Madhyamaka view, regarding the aforementioned scriptural citations, and others such as, "The Buddhas said that emptiness is to abandon all views; whoever has a view of emptiness, that is said to be unattainable," and the saying in the Ratnakuta Sutra, "'Exists' is one extreme; 'does not exist' is the second extreme," and the saying in the Essence of Wisdom, Collected from All, "Neither exists nor does not exist, nor both exist and do not exist; not the nature of both; the Madhyamika who is liberated from the four extremes, that alone is the truth of the wise," and the saying in the Bodhicharyavatara, "The ultimate is not the object of the mind; the mind is said to be conventional," etc., the meaning of these great Madhyamaka treatises that explain the view of non-elaboration, because they are not understood, speaking about the unspeakable, elaborating on the non-elaborate, and clinging to the non-erroneous as erroneous, so they should be abandoned far away like a poisonous flower. Therefore, regarding the non-elaboration that should be taught, although there is no difference in different kinds, in order to suit the minds of the disciples, how to show the order of the four philosophical schools, and how to combine it with the ultimate view of non-elaboration, what the great Vajradhara of the degenerate age, Drakpa Gyaltsen, said in the Precious Tree of Manifest Realization, should be listened to in the presence of a qualified lama. Establishing that the Dharmadhatu is not existent by reasoning, that is, "by reasoning also," etc. Third, there are also six sentences such as "also other existent," such as the sentence "all the virtues of beings," if virtue is the Dharmadhatu, then there is no need to specifically point out "all the virtues of beings," because the Dharmadhatu of sentient beings and noble ones should also be dedicated. The third part has three points: explaining the meaning of the scriptures without inversion; establishing it by way of example; establishing it by way of scriptural citation. The first point is: therefore, the thirteen sentences of that treatise, etc., are divided into three types: combining the general and the specific, combining self and other, and combining the brief and the detailed, which is easy to understand.
Tibetan
།གཉིས་པ་ནི། དཔེར་ན་འགྲོ་བ་ཞེས་སོགས་དགུ་སྟེ། འདི་ནི་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་བ་དང་བཤགས་པར་བྱ་རྒྱུའི་སྡིག་པ་གཉིས་ག་ཡང་། སྐྱེས་བུས་རྩོལ་བས་བསྒྲུབ་པར་མཚུངས་པར་སྟོན་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། བཤགས་པ་བྱེད་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཤགས་པ་རྣམ་དག་ལ་ཕྱིན་ཆད་སྡིག་པ་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་སེམས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཞེས་སོགས་གཉིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་བསྔོ་བའི་ཆོ་ག་ལས། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ན་ཡོད་པ་ཡི། །དགེ་བ་དེ་དག་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པས་ན། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཕན་དང་བདེ་སེམས་ཀྱིས། །ཡེ་ཤེས་མཁས་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་བསྔོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་དགག་པ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དགེ་བར་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་དྲུག་སྟེ། མདོ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་ཡང་རུང་། མ་བྱོན་ཡང་རུང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། བསྟན་ཀྱང་མི་འཕེལ་མ་བསྟན་ཀྱང་མི་འགྲིབ་བོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་དང་པོའི་དོན་ནི། རང་བཞིན་དང་ཆོས་དབྱིངས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས། དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་གློ་བུར་དུ་བྱས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་དོན་ནི་མ་བཅོས་པ་དང་། གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་རང་བཞིན་བསྔོ་བས་བསྒྱུར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །ལུང་གཉིས་པའི་དོན་ནི། རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཕྱིས་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་བསྔོ་རྒྱུར་མི་རུང་ངོ་། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་སོགས་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་དེའི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་གལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཞེས་སོགས་བཞི་སྟེ། ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་བསྔོ་བས་བསྒྱུར་དུ་མི་རུང་ཡང་། དེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའི་བསམ་པས་བསྒྱུར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བློ་སྦྱོང་དུ་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་མེད་དོ་སྙམ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དམིགས་བཅས་ཀྱི་བསྔོ་བ་དུག་ཅན་དུ་བསྟན་པ། དམིགས་མེད་ཀྱི་བསྔོ་བ་བློ་སྦྱོང་དུ་བསྟན་པ། དམིགས་བཅས་ཀྱི་བསྔོ་བ་བློ་སྦྱོང་དུ་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན། དམིགས་མེད་དམིགས་པར་བྱས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ།
Chinese
第二，例如“行走”等九个。这指的是，回向的善根和需要忏悔的罪恶，这两者都同样需要由人努力才能成就，为了显示这一点而说的。但并不是说忏悔的方式就是这样，因为清净的忏悔需要以后不再造罪的誓言。第三，如“金刚”等两个。在金刚幢幡的回向仪轨中说：“十方世界中，所有诸善根，以正行成就，为利乐一切，回向诸智者。”如是说。第二，以现量成立的理证来破斥，即“法界善”等六句半。经中说：“如来出世与不出世，诸法法性恒常住。”又《般若波罗蜜多经》说：“说也不增，不说也不减。”《根本慧论》第一颂的意义是：将自性和法界视为一体，如果它是从因缘产生的，就会变成是突然产生的，这也是不合理的，因为自性的意义是不造作，不依赖于其他。因此，自性是不能通过回向来改变的。第二颂的意义是：自性不可能改变，因为如果自性存在，就不会变成后来不存在。因此，自性是不能回向的。第三，总结意义，即“彼等”等两个。第二，对于消除其过失的回答进行破斥，分为两部分：陈述对方的观点和破斥对方的观点。第一部分是“如果法性”等四句，意思是：即使法性真如不能通过回向来改变，但如果以“愿它成为获得佛果之因”的想法来改变它，就会变成菩萨的修心，所以没有过失，这样想的话。第二部分分为四点：显示有相的回向如同毒药，显示无相的回向是修心，有相的回向不能成为修心的理由，如果将无相作为有相来执着，则太过分了。
English
Second, for example, "walking" etc., are nine. This refers to the fact that both the merit to be dedicated and the sins to be confessed both require effort by individuals to accomplish, and it is said to show this. However, it is not that the way to confess is like this, because a pure confession requires the vow not to commit sins in the future. Third, such as "Vajra" etc., are two. In the dedication ritual of the Vajra Banner, it says: "In the ten directions of the world, all the virtues, by accomplishing them correctly, for the benefit and happiness of all beings, dedicate them to all wise ones." Thus it is said. Second, refuting with reasoning established by direct perception is "Dharmadhatu virtue" etc., six and a half verses. The Sutra says: "Whether the Tathagatas appear in the world or not, the nature of dharmas remains constant." Also, the Prajnaparamita Sutra says: "Speaking does not increase it, not speaking does not decrease it." The meaning of the first verse of the Root Wisdom Treatise is: considering self-nature and Dharmadhatu as one, if it arises from causes and conditions, it will become something that arises suddenly, which is also unreasonable, because the meaning of self-nature is unconditioned and not dependent on others. Therefore, self-nature cannot be changed by dedication. The meaning of the second verse is: self-nature cannot change, because if self-nature exists, it will not become non-existent later. Therefore, self-nature cannot be dedicated. Third, summarizing the meaning, which is "those" etc., are two. Second, refuting the answer to eliminate its faults, divided into two parts: stating the opponent's view and refuting the opponent's view. The first part is "if the nature of dharma" etc., four sentences, meaning: even if the nature of dharma, suchness, cannot be changed by dedication, but if it is changed with the thought of "may it become the cause of attaining Buddhahood," it will become the mind training of a Bodhisattva, so there is no fault, if you think like that. The second part is divided into four points: showing that dedication with characteristics is like poison, showing that dedication without characteristics is mind training, the reason why dedication with characteristics cannot become mind training, and if you cling to the non-characteristic as characteristic, it is too extreme.