Tibetan
དུ་འགྱུར་ན། གོས་བརྒྱ་སྟོང་རྙེད་ཀྱང་ཉེ་དུར་མི་འོང་བའི་བྲམ་ཟེ་དང་། ཁྱིམ་བདག་ལས་བཙལ་བར་བྱའོ། །སྐབས་འབྱེད་པ་ཡོད་ན། ཆོག་གམ་མི་ཆོག་བརྟགས་ནས་ཇི་ཙམ་དགོས་པ་བླང་བར་བྱ། ལྷུང་བཟེད་བཙལ་བ་དང་། ཐགས་ཀྱི་རྒྱུ་སྐུད་པ་བླང་བ་དང་། འཐག་ཏུ་གཞུག་པ་དང་། གཞན་དོན་དུ་མོན་དར་གྱི་གདིང་བ་དང་། མལ་སྟན་བརྒྱ་རྙེད་ཀྱང་བསྟབ་པར་བྱ། གསེར་དངུལ་སྲང་བྱེ་བ་འབུམ་ཕྲག་ལས་ལྷག་པ་ཡང་བདག་གིར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་འདི་དག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་སློང་ལ། གཞན་དོན་ཡིན་ཀྱང་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་སློང་ལ་གཞན་དོན་དུ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་ནི་གཙོ་བོར་རང་དོན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས། འདི་དག་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་གཙོ་བོ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་དོན་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས། དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་གཙོ་བོ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་སོ་སོ་ཐར་ཞེས་སོགས་ལྔ་སྟེ། བསམ་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སོ་ཐར་རིས་བརྒྱད་པོ་ལ་སྡོམ་པའི་ལྡོག་པ་དང་། ཀུན་སློང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ལྡོག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤི་འཕོས་པའི་ཚེ་གཏོང་སྟེ། ཇི་སྲིད་འཚོའམ་ཉིན་ཞག་གི་མཐའ་ཅན་གྱི་སྡོམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་སྡོམ་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ཤི་འཕོས་ནས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། གཏོང་རྒྱུ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པར་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཁ་ཅིག་འདི་ལ། དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པའི་ལྡོག་པ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ལྡོག་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་བཏང་ཞིང་། ཕྱི་མ་མི་གཏོང་བར་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་དགེ་སློང་ལ་སོགས་པའི་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་ཤི་འཕོས་པའི་ཚེ་མི་གཏོང་རྒྱུའི་སྡོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞུང་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ཞེས་བཤད་ཀྱི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ལྡོག་པ་ཞེས་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པའི་ལྡོག་པ་གཏོང་། ངོ་བོ་མི་གཏོང་བར་འདོད་པ་ལ་ནི། ཤི་ཡང་དགེ་སློང་མི་འདོར་ན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གནོད་པ་མཐའ་དག་འབབ་པར་འགྱུར་བས་བག་ཡོད་པར་གྱིས་ཤིག གསུམ་པ་གདམས་པའི་སྒོ་ནས་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། གོང་གི་སོ་སོར་ཐར་པ་ཞེས་སོགས་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་བསླབ་བྱའི་རང་བཞིན་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ་གཉིས་ཏེ། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན། འཁྲུལ་པ་དགག་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཉན་པར་གདམས་པ། དབྱེ་བ་དངོས། མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་སོགས་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། གསུམ་དུ་དབྱེ་བ། གཉིས་སུ་དབྱེ་བ། བཞིར་དབྱེ་བ། གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་གཞན་བསྟན་པ། གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དབྱེ་བ་དངོས་དང་། དབྱེ་བའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལས་ལ་དགེ་སྡིག་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་འདི་དག་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཆོས་དབྱིངས་ནི་དགེ་བ་དང་སྡིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སྡིག་ཡིན་ན་རྩོལ་བས་བྱས་པའི་འདུས་བྱས་ཡིན་དགོས་པ་ལས། ཆོས་དབྱིངས་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིར་དབྱེ་སྒོ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ། ཆོས་དབྱིངས་དགེ་སྡིག་ལས་གྲོལ་བར་བསྟན་པའི་གཞུང་འབྱུང་བ་ནི། གཞན་གསུམ་ལ་མཚོན་ནས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་དབྱིངས་དགེ་བར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པའི་ཆེད་དུ། ཐོག་མར་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་དགག་པའི་སྔོན་དུ་དེ་དང་དེའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། གོང་འོག་ཀུན་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ལས་ལ་ཐུབ་པས་ཞེས་སོགས་དྲུག་སྟེ། སེམས་པའི་ལས་ནི་ཡིད་ལས་དང་། བསམས་པའི་ལས་ལུས་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ལ་འདོད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཏེ། མཛོད་ལས། སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ནོ། །དེས་བསྐྱེད་ལུས་དང་ངག་གི་ལས། །ཞེས་དང་། ལུས་རྣམ་རིག་བྱེད་དབྱིབས་སུ་འདོད། །ཅེས་པས། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ལས་ངོས་བཟུང་ཞིང་། ངག་རྣམ་རིག་བྱེད་ནི་ངག་སྒྲ་ཞེས་པས། ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ལས་ངོས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ཆད་ནི། སེམས་པའི་ལས་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ལ་འདོད་ལ། དེ་ལ་བསོད་ནམས་དང་། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དང་། མི་གཡོ་བའི་ལས་གསུམ་ཡོད་ཅིང་། བསམ་པའི་ལས་ནི། དེ་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ལ་འདོད་ལ། དེ་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ལས་གསུམ་ཡོད་པར་འདོད་དེ། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དེ་ལྟར་དུ་གསུངས་ཤིང་། མཛོད་འགྲེལ་ལས། མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་བརྗོད་པའི་སྐབས་སུ་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་ལས་ནི། ལུས་ཀྱི་ལས་ཏེ། དེ་དང་དེས་ལུས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་སེམས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་དག་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འོ་ན་གང་སེམས་པ་དང་བསམ་པའི་ལས་སོ་ཞེས་གསུ
Chinese
如果变成那样，即使找到成百上千的衣服，也要从不会来奔丧的婆罗门和居家者那里寻找。如果有开解的机会，就观察可以还是不可以，然后取走所需要的数量。寻找钵，取走纺织的材料线，送去纺织，为了他人，即使找到成百的门达（一种丝织品）坐垫和卧具，也要施舍。甚至超过金银一亿万，也要占为己有。就像这样说的一样。那么，这些对于声闻的比丘来说，即使是为了他人也会堕落，而对于菩萨的比丘来说，为了他人也不会堕落的差别是什么呢？因为声闻主要是为了成办自己的利益，所以会损害这些要成办的主要事情；而菩萨主要是为了成办他人的利益，所以会利益所要成办的主要事情。第三是“大乘别解脱”等五种，对于以发心菩提心所摄持的八种别解脱，有律仪的舍弃和发心菩提心的舍弃两种。第一种是死亡时舍弃，因为是尽寿或者以日夜为期限的律仪的缘故。后一种律仪的果是，即使死亡后也会产生，因为没有舍弃的缘故。这些的详细分类，应当在总义中查看。有些人认为，这里有比丘的律仪的舍弃和菩萨的律仪的舍弃两种，前者舍弃，后者不舍弃，这种说法是不合理的。因为这是讲解以菩提心所摄持的比丘等的比丘律仪的时候，而那里没有死亡时不会舍弃的律仪的缘故，而且经文中也说是菩提心的舍弃，而不是说菩萨的律仪的舍弃的缘故。其他人认为比丘的律仪的舍弃是舍弃，本体不舍弃，那么“即使死了也不放弃比丘”，等等的所有的过失都会降临，所以要谨慎。第三，以教诫的方式总结，是上面的“别解脱”等等两种。第三，所学自性业果的分类有两种，业果的
English
If it turns out that way, even if you find hundreds of thousands of clothes, you should look for them from Brahmins and householders who will not come to pay their respects. If there is an opportunity to explain, observe whether it is possible or not, and then take what you need. Look for a bowl, take the material thread for weaving, send it to be woven, and for the sake of others, even if you find hundreds of Monda (a type of silk fabric) cushions and bedding, you should give them away. Even more than one hundred million in gold and silver, you should take possession of it. It's like saying this. So, what is the difference between these things that will cause a Hearer monk to fall, even for the sake of others, and a Bodhisattva monk will not fall for the sake of others? Because Hearers mainly accomplish their own benefit, they will harm these main things to be accomplished; while Bodhisattvas mainly accomplish the benefit of others, so they will benefit the main things to be accomplished. The third is the five kinds of "Mahayana Pratimoksha" and so on. For the eight kinds of Pratimoksha that are upheld by the mind of Bodhicitta, there are two kinds of abandonment of vows: the abandonment of vows and the abandonment of the mind of Bodhicitta. The first is abandoned at the time of death, because it is a vow that lasts for life or is limited to days and nights. The result of the latter vow is that it will arise even after death, because it has not been abandoned. The detailed classification of these should be viewed in the general meaning. Some people think that there are two kinds of abandonment here: the abandonment of the vows of a monk and the abandonment of the vows of a Bodhisattva. The former is abandoned, and the latter is not abandoned. This statement is unreasonable. Because this is the time to explain the vows of a monk, such as a monk upheld by Bodhicitta, and there is no vow there that will not be abandoned at the time of death, and the scripture also says the abandonment of Bodhicitta, not the abandonment of the vows of a Bodhisattva. Others think that the abandonment of the vows of a monk is abandoned, but the essence is not abandoned, then all the faults of "even if you die, you will not abandon the monk," etc., will come down, so be careful. Third, to conclude with a teaching, there are the two kinds of "Pratimoksha" above and so on. Third, there are two kinds of classification of the nature of what is to be learned and the result of karma:
Chinese
总的纲要。详细阐述驳斥谬误。第一部分有三点：劝告听闻，区分正文，结尾。第一部分是：从“之后”等开始的两句。第二部分有五点：分为三类，分为两类，分为四类，展示另一种分为两类的方式，展示另一种分为三类的方式。第一部分有两点：区分正文，区分的必要性。第一部分是：从“业有善恶”等开始的两句偈颂。第二部分是：从“这些”等开始的一句偈颂。法界不是善也不是恶，如果法界是善或恶，那么它必须是勤作所生的有为法，但法界是无为法。在此，前两个区分的场合中，出现了阐述法界从善恶中解脱出来的论述，这应该通过其他三个来理解，为了驳斥认为法界是善的邪见，首先阐述业果的行相。在驳斥谬误之前，先总的阐述它和它的行相，这应该在上下文中都理解。第二部分有六句，从“业由能仁”等开始。认为思择的业是意业，思考的业是身语的表色，这是毗婆沙宗的观点。在《俱舍论》中说：“思是意业。彼生身语业。”以及“身表色为形。”因此，确定了身体的表色之业，而“语表色为语声”确定了语言的表色之业。经部宗及以上则认为，思择的业是因时的意乐，它有福德、非福德和不动业三种。思考的业则认为是彼时的意乐，它有身语意三种业。在《摄阿毗达摩义论》中，如此阐述了二者的区别。在《俱舍论释》中，在阐述经部宗的观点时说：“依赖于身体的业是身业，即以此使身体活动的意乐。同样，对于语和意的业，也应各自了解。那么，什么是思择和思考的业呢？
English
General outline. Explaining in detail the refutation of errors. The first part has three points: advising to listen, distinguishing the main text, and the conclusion. The first part is: the two sentences starting with "Then". The second part has five points: dividing into three categories, dividing into two categories, dividing into four categories, showing another way of dividing into two categories, and showing another way of dividing into three categories. The first part has two points: distinguishing the main text, and the necessity of distinguishing. The first part is: the two verses starting with "Karma has good and bad". The second part is: the one verse starting with "These". The Dharmadhatu is neither good nor bad, if the Dharmadhatu is good or bad, then it must be a conditioned phenomenon produced by effort, but the Dharmadhatu is unconditioned. Here, in the case of the first two distinctions, there appears a discourse that explains the Dharmadhatu as being liberated from good and bad, this should be understood by referring to the other three, in order to refute the wrong view that the Dharmadhatu is good, first the aspect of cause and effect is explained. Before refuting errors, first generally explain it and its aspect, this should be understood in all contexts, above and below. The second part has six sentences, starting with "Karma by the Able One". Considering the karma of thinking as mental karma, and the karma of contemplating as the manifestation of body and speech, is the view of the Vaibhashika school. In the Abhidharmakosha it says: "Thought is mental karma. It produces the karma of body and speech." And "Body manifestation is considered as form." Therefore, the karma of bodily manifestation is identified, and "speech manifestation is speech sound" identifies the karma of verbal manifestation. The Sutra school and above consider the karma of thinking as the intention at the time of the cause, which has three types: meritorious, non-meritorious, and unwavering karma. The karma of contemplating is considered as the intention at that time, which has three types: bodily, verbal, and mental karma. In the Compendium of Abhidharma, the difference between the two is explained in this way. In the Abhidharmakosha commentary, when explaining the view of the Sutra school, it says: "The karma that relies on the body is bodily karma, that is, the intention that makes the body act. Similarly, the karma of speech and mind should also be understood accordingly. So, what is the karma of thinking and contemplating?