Tibetan
་གཉིས་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་ལུགས་མཐུན་དུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་མཇུག་ཐོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྲིད་རྩེ་ལ་ནུད་ཆུང་མ་བྱས་པར་ཆོས་གཞན་སྤེལ་ནས་ལུགས་བཟློག་ཏུ་སྙོམས་པར་འཇུག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་ལ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། དེར་ལུགས་མི་མཐུན་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་གཞན་སྤེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་གང་ཟག་དེ་གཉིས་མར་འོང་གི་འགོག་པའི་མཇུག་ཐོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འདོད་སེམས་མངོན་དུ་བྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ། གང་ཟག་དེ་གཉིས་སྲིད་རྩེ་ལ་ནུད་ཆུང་མ་བྱས་པར་ཆོས་གཞན་སྤེལ་ནས་ལུགས་མི་མཐུན་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། འདོད་སེམས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་སྲིད་རྩེ་ལ་ནུད་ཆུང་བྱེད་པར་ཁས་མ་བླངས་ཤིང་། ཆོས་གཞན་སྤེལ་བ་དང་ལུགས་མི་མཐུན་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གཉིས་ཀའི་ཆེད་དུ་སྲིད་རྩེ་ལ་ནུད་ཆུང་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྐབས་དེར་ནི་ནུད་ཆུང་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་དངོས་གཞི་ཐོད་རྒལ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་གྲངས་ངེས། མཚན་ཉིད། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་དགོས་པ། སྤེལ་ཆོས་ཀྱི་འདོད་སེམས་བཤད་པ་དང་བཞི། དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མཁན་ཆེན་པ་དངོས་གཞི་ཐོད་རྒལ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ། ལུགས་མཐུན་ལུགས་མི་མཐུན་གཉིས་ཡོད་ཅིང་འདིའི་ལུགས་མི་མཐུན་པ་འགོག་པ་ལ་འདོད་སེམས་སྤེལ་མི་དགོས་པས་སྲིད་རྩེ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་འདོད་སེམས་རེ་རེ་སྤེལ་བས་གནས་བཅུ་དྲུག ལུགས་མཐུན་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་འདོད་སེམས་སྤེལ་མི་དགོས་པས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་ལ་འགོག་པ་རེ་རེ་སྤེལ་བས་བཅུ་བཞི། དེ་ནས་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་སོ་གཅིག་ཏུ་ངེས་ཤིང་། འདི་ཉིད་མདོ་དང་། བསྟན་བཅོས་རྩ་བ་དང་། འགྲེལ་པ་གཉིས་ཀའི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བར། འགོག་པའི་བར་དུ་མི་འདྲར་འགྲོ། །ཞེས་དང་། འགྲེལ་པར་དེ་ལྟར་གཅིག་ལ་སོགས་པ་བོར་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་། གཟུགས་མེད་པ་བཞི་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཞེས་པས་ལུགས་མཐུན་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་མི་མཐུན་གྱི་སྐབས་སུ་འགོག་པ་ལ་འདོད་སེམས་སྤེལ་མི་དགོས་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པ་གཅིག་པུ་བོར་ལ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལུགས་མཐུན་གྱི་སྐབས་སུ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་འདོད་སེམས་སྤེལ་མི་དགོས་ཏེ། དེ་སྤེལ་མ་ཐག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གཅིག་ལ་སོགས་པ་བོར་ནས་ཞེས
Chinese
九次第定以顺行入定的结尾刚一结束，因为没有对有顶动摇就传播其他法，不能以逆行入定。与施设狮子奋迅不同，因为那里有以不顺行入定，却没有传播其他法。那么，那两个人从有回来之灭的结尾刚一结束，就不能显现贪心，应成过失。如果说，那两个人没有对有顶动摇就传播其他法，不能以不顺行入定，没有过失，因为没有承诺为了显现贪心而对有顶动摇，即使承诺为了传播其他法和以不顺行入定两者而对有顶动摇，但那时已经先动摇了。第四，正行顿超大的处所的数量确定。定义。入定的必要。宣说所传播法的意乐等四者。第一者有破立二者。第一者是：堪钦巴在正行顿超大的时候，有顺行和不顺行两种，这里的以不顺行，因为不必传播灭的意乐，所以从有顶到初禅之间，一一传播意乐，所以处所有十六。以顺行，因为初禅不必传播意乐，所以从二禅到有顶之间，一一传播灭，所以有十四。之后以灭入定，所以确定为三十一。这即是经部和论典根本及二释的观点，根本中说：至灭之间异行。释中说：如是舍弃一等后，至四禅和四无色，以及灭尽定之间，因为也显示了以顺行入定。以不顺行的时候，不必传播灭的意乐，因为其下说舍弃唯一的灭。以顺行的时候，初禅不必传播意乐，因为那是刚传播的，如果如是舍弃一等后说
English
Because immediately after the end of entering the nine successive absorptions in accordance with the proper order, one cannot enter into absorption in reverse order by propagating other dharmas without disturbing the peak of existence. It is not the same as the application of the lion's leap, because there is entering into absorption in a non-conforming manner, but there is no propagation of other dharmas. So, it follows that those two individuals cannot manifest desire immediately after the end of the cessation of coming back. If it is said that those two individuals cannot enter into absorption in a non-conforming manner by propagating other dharmas without disturbing the peak of existence, there is no fault, because they have not promised to disturb the peak of existence for the sake of manifesting desire, and even if they have promised to disturb the peak of existence for the sake of both propagating other dharmas and entering into absorption in a non-conforming manner, at that time the disturbance has already preceded. Fourth, the number of places in the great leap forward of the main practice is determined. Definition. The necessity of entering into absorption. Explaining the intention of propagating the Dharma, and four others. The first has two aspects: refutation and establishment. The first is: When the great abbot is in the stage of the great leap forward of the main practice, there are two types: conforming and non-conforming. In the case of non-conforming, since it is not necessary to propagate the intention of cessation, there are sixteen places because each intention is propagated from the peak of existence to the first dhyana. In the case of conforming, since it is not necessary to propagate the intention in the first dhyana, there are fourteen places because each cessation is propagated from the second dhyana to the peak of existence. Then, by entering into absorption in cessation, it is determined to be thirty-one. This is the view of both the sutras and the root texts of the treatises, as well as the two commentaries. In the root text, it says: "It goes differently until cessation." In the commentary, it says: "Having abandoned one and so on, up to the fourth dhyana and the four formless realms, and the absorption of cessation," because it also shows entering into absorption in accordance with the proper order. In the case of non-conforming, it is not necessary to propagate the intention of cessation, because it is said below to abandon the only cessation. In the case of conforming, it is not necessary to propagate the intention in the first dhyana, because it has just been propagated. If, having abandoned one and so on, it is said
Tibetan
་པ་དོན་བསྡུ་ཡིན་ན་ནི། འགོག་པའི་བར་དུ་མི་འདྲར་འགྲོ། །ཞེས་པ་ཡང་དོན་བསྡུར་འགྱུར་ལ། འདོད་ན། དེ་གཞུང་གང་གི་དོན་བསྡུ་ཡིན་སྨྲ་དགོས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་བཞིན་དུ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་བོར་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལའོ། །དེ་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཅིག་ལ་སོགས་པ་བོར་ནས་ཞེས་དོན་བསྡུར་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་བོར་ནས་ཞེས་གསུངས་པས་ལུགས་བཟློག་གི་སྐབས་སུ་སྲིད་རྩེ་ནས་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་བར་ལ་ཡང་འདོད་སེམས་སྤེལ་མི་དགོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པ་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་ན་རྣམ་པ་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་གསུམ་པོ་ཞེས་པ་འདི་རྣམ་པའི་དོན་བསྡུ་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་མེད་པའི་རྣམ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ཞེས་སོགས་གཞུང་ཚན་གསུམ་པོ་དེའི་དོན་བསྡུར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན། དེ་གཞུང་གང་གི་དོན་བསྡུ་ཡིན་གསུང་ཕྱུང་རན་ནོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མཁས་གྲུབ་ཁ་ཅིག དངོས་གཞི་ཐོད་རྒལ་འབྲིང་པོ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་སྲིད་རྩེ་ནས་བཟུང་སྟེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་གྱི་མཐར་གནས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་བརྒྱད་ལ་འདོད་སེམས་བརྒྱད་སྤེལ་ནས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་དགེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཞེས་གསུང་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། འགོག་པ་སྐབས་འདིར་སྤེལ་གཞིར་དངོས་སུ་གསུང་བ་དེ་མ་ཚང་འདུག་པའི་ཕྱིར་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་དགེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཞེས་པ་ཡང་སྤེལ་ཆོས་ཀྱི་འདོད་སེམས་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་མཚམས་འཛིན་གྱི་འདོད་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་འདོད་སེམས་རེ་སྤེལ་ནས་ལུགས་བཟློག་ཏུ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་མངོན་རྟོགས། གསུམ་པ་ལ་སྤྱིར་སྒོམ་པའི་དགོས་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་འདོད་སེམས་སྤེལ་ནས་སྒོམ་པའི་དགོས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རིགས་གསུམ་ལས་ཕྱི་མ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཆེད་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་སྙོམས་འཇུག་གི་རིགས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག སྙོམས་འཇུག་གི་རིགས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འདོད་སེམས་སྤེལ་བ་མེད་པར་ཐལ། མཉམ་བཞག་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་ལོག་ལྟ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་
Chinese
如果说是意义的归纳，那么到灭尽定之间就会变得不同。 说是那样也是意义的归纳。如果承认，那就必须说那是哪部论典的意义归纳，这样说的。那是不合理的，在《释论》中说： 同样地，在八者之间舍弃，到达初禅。 之后是不平等住，像那样舍弃一等等，因为清楚地阐述了意义的归纳。 同样地，因为说了在八者之间舍弃，所以在逆行的阶段，从有顶到二禅之间也不需要增进欲心，这太过分了。 另外，如果将所有相归纳为一个方面，那么这一百七十三种相是相的意义归纳吗？如果承认，那么从无的相开始等等，就会变成那三部论典的意义归纳。如果承认，那就应该说那是哪部论典的意义归纳了。 如果按照第二种说法，那就太过分了。 第二种说法有破立两种，第一种是： 某些智者说，先进行正行顿超中品，然后从有顶开始，到初禅之间的有边际的等持八者，增进八种欲心，从而进入等持的善心专注一境，这样说是不合理的。 因为灭尽定在此处被明确地说是增进的基础，但那并不完整。 并且，在定义的侧面，善心专注一境也没有遍及增进法的欲心。 第二种是，在缘取的欲心之后，对九种等持各自增进一种欲心，从而在逆行进入的阶段，获得大乘的随行证悟。 第三，一般而言，修行的必要，以及特别地，增进欲心后修行的必要，这两者中，第一是，如前所说，是为了获得三种类别中后者的自在。 第二是，为了获得所有等持类别的自在。 对此，有些人说，为了获得所有等持类别的自在，增进欲心是不成立的。 因为为了获得等持的自在，显现不平等住的心是不合理的。 因为为了获得正确的见解的自在，显现邪见是不合理的，他们这样说。
English
If it is said to be a summary of meaning, then it will become different up to cessation. Saying that is also a summary of meaning. If you admit it, then you must say which scripture's meaning it is a summary of, so it is said. That is unreasonable, in the Great Commentary it says: Similarly, having abandoned between the eight, to the first dhyana. Then to non-equal abiding, like that having abandoned one etc., because it clearly explains the summary of meaning. Similarly, because it is said having abandoned between the eight, in the case of reversal, it is also not necessary to increase desire from the peak of existence to the second dhyana, that is too much. Furthermore, if all aspects are combined into one aspect, then are these one hundred and seventy-three aspects a summary of the meaning of aspects or not? If so, then starting from the aspect of non-existence, etc., it will become a summary of the meaning of those three scriptures. If you admit it, then it is appropriate to say which scripture's meaning it is a summary of. According to the second view, it is too extreme. The second view has two aspects, refutation and establishment. The first is: Some scholars say that having first performed the main practice of intermediate breakthrough, then starting from the peak of existence, increasing eight desires for the eight samadhis of the extreme state between the first dhyana, and thus entering into the one-pointed virtuous mind of samadhi, this is unreasonable. Because cessation is explicitly stated as the basis for increase in this case, but that is incomplete. And, in the aspect of definition, the one-pointed virtuous mind also does not encompass the desire for the object of increase. The second is, after the desire for demarcation, increasing one desire for each of the nine samadhis, and thus obtaining the realization following the Mahayana in the state of entering in reverse order. The third has two aspects, the general need for meditation, and the specific need for meditation after increasing desire. The first is, as previously explained, it is for the sake of obtaining mastery over the latter of the three categories. The second is, it is for the sake of obtaining mastery over all types of samadhi. To this, some say that increasing desire for the sake of obtaining mastery over all types of samadhi is not established. Because it is unreasonable to manifest a non-equal abiding mind for the sake of obtaining mastery over equanimity. Because it is unreasonable to manifest wrong view for the sake of obtaining mastery over the correct view, they say.