Tibetan
ང་། མཚན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནས་བཤད་པའི་མཚན་འཛིན་དང་། སྐབས་དང་པོར་སྦྱོར་ལམ་གྱི་དགག་བྱར་བཤད་པའི་མངོན་ཞེན་དང་། སྐབས་དང་པོ་དང་ལྔ་པར་བཤད་པའི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། སྐབས་གསུམ་པར་བཤད་པའི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་དང་། རྒྱུད་བླར། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་དང་། འཇུག་པ་ལས་བཤད་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཅིང་། དེ་ནི་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་གྱི་ཐེག་དམན་གྱིས་དེ་འགོག་མིན་ནུས་ཤིང་མ་བཀག་ཀྱང་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ལ་གེགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་མཚན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་མཚན་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་མེད་དེ་ཐོས་བསམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་ཡོད་དེ། མཚན་མེད་རབ་ཏུ་སྦྱིན་ལ་སོགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྒོམ་བྱུང་གི་སྒོ་ནས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ནས་ཡོད་དེ། རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཅེས་དང་། སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ནས་ཡོད་དེ། བསམ་མི་ཁྱབ་སོགས་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཟིན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྒོམས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ནས་ཡོད་དེ། སྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བསྟན་བཅོས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་འདིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་ནས། ཉན་རང་ལ་མེད་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའི་ཆ་ནས་ཐེག་དམན་གྱི་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱང་བཞེད་དེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཟབ་མོ་འཁུ་འཕྲིག་ཅན་འཇིགས་པ། །བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་ཁ་ཅིག་ལའོ། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས། སྦྱིན་པའི་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་མ་ཐོབ་པ་ལ་མེ
Chinese
我（指作者或论述者）。名相执着的戏论之想，是此（指般若）不共的遣除对象。如《入行论释》中说：“对如是性进行遮止。”因此，此处所说的名相执着，与第一品中作为加行道遣除对象的现观，以及第一品和第五品中所说的假立执着分别，还有第三品中所说的对基、道、果三者执着为名相的名相执着，以及《宝性论》中所说：“何者三轮之分别，彼即立为所知障。”的所知障，和《入行论》中所说的布施等三轮中进行分别的智慧，意义相同。这是大乘不共的遣除对象，小乘即使不能遮止它，或者没有遮止，也不会对获得自己的菩提造成丝毫障碍。第四，是作为之前所说的名相执着戏论的对治，即证悟无名相的智慧。像这样的无名相，通过听闻和思考而证悟，存在于大乘的资粮道中。因为（经中）说：“无名相极布施等。”通过禅修而以总义的方式证悟，存在于大乘的加行道中。因为（经中）说：“遣除现观等相。”以及“遮止行为之加行。”通过现量证悟，存在于大乘的见道中。因为（经中）说：“以不可思议等差别。”通过现量证悟之后持续不断地修习，存在于大乘的修道中。因为（经中）说：“修道甚深。”因此，在本论《现观庄严论》中，将这样的智慧称为证悟法无我的智慧，并说声闻和独觉没有这种智慧。因为大乘的加行道、见道、修道，在具有这种智慧的方面，比小乘的加行道、见道、修道更为殊胜。龙树父子也这样认为。如《宝鬘论》中说：“甚深具欺诳，于证菩提者，某些生畏惧。”以及月称论师说：“不缘布施三轮之智，未得菩萨位者无。”
English
I (referring to the author or commentator). The conceptual proliferation of clinging to names is the uncommon object of negation here (referring to Prajñāpāramitā). As the Commentary on the Entrance says, "To negate suchness." Therefore, the clinging to names mentioned here is the same in meaning as the appearance of phenomena, which is said to be the object of negation on the path of accumulation in the first chapter; the conceptual imputation of clinging mentioned in the first and fifth chapters; the clinging to names as clinging to the basis, path, and result mentioned in the third chapter; the cognitive obscuration mentioned in the Ratnagotravibhāga, which says, "Whatever is the conceptualization of the three spheres, that is considered the cognitive obscuration"; and the wisdom that distinguishes the three spheres of generosity, etc., mentioned in the Entrance. This is the uncommon object of negation for the Mahāyāna. Even if the Hīnayāna cannot negate it, or has not negated it, it will not cause any obstacle to attaining one's own enlightenment. Fourth, it is the wisdom that realizes no-name, which is the antidote to the previously mentioned conceptual proliferation of clinging to names. Such no-name is realized through hearing and thinking, and exists on the Mahāyāna path of accumulation. Because it is said, "Extremely giving no-name, etc." Realizing it in a general way through meditation exists on the Mahāyāna path of preparation. Because it is said, "Negating the appearance of phenomena, etc." and "The preparation of stopping actions." Realizing it directly exists on the Mahāyāna path of seeing. Because it is said, "With inconceivable distinctions, etc." Continuously meditating on what has been directly realized exists on the Mahāyāna path of meditation. Because it is said, "The path of meditation is profound." Therefore, in this treatise, the Abhisamayālaṃkāra, such wisdom is called the wisdom that realizes the selflessness of phenomena, and it is said that the Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not have this wisdom. Because the Mahāyāna paths of preparation, seeing, and meditation are said to be more excellent than the Hīnayāna paths of preparation, seeing, and meditation in terms of having such wisdom. Nāgārjuna and his son also hold this view. As the Ratnāvalī says, "The profound, deceptive, and frightening, is for some who strive for enlightenment." And the teacher Candrakīrti says, "The wisdom that does not perceive the three spheres of giving is not present in those who have not attained the Bodhisattva stage."