Tibetan
པ་ཞེ་ན། རང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་བ་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་སྐྱེ་བར་ངེས་ཤིང་དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ཉོན་མོངས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་བ་ཆོས་ཅན། ཉམས་པ་ཆ་མཐུན་དུ་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གནས་པ་ཆ་མཐུན་དུ་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འགལ་ལོ། །རང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་གོང་སའི་ཟག་མེད་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་དུ་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དུ་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་འགལ་ལོ། །དེས་ན་རིམ་པ་བཞིན། བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་བ་གང་ཞིག རང་གི་རྒྱུན་རྫོགས་པའི་མཇུག་ཐོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ། གང་ཞིག རང་གི་མཇུག་ཐོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་སའི་དག་པ་བ་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ཅིང་། དེའི་རྒྱུན་རྫོགས་པའི་ཚེ་རྗེས་ཐོབ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ། གང་ཞིག རང་གི་རྒྱུན་རྫོགས་པའི་མཇུག་ཐོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གོང་སའི་དག་པ་བ་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ། གང་ཞིག རང་གི་རྒྱུན་རྫོགས་པའི་མཇུག་ཐོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཟག་མེད་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །གསུམ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ཟག་མེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད། ཚོར་བའི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་གང་ཞིག བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའོ། །གསུམ་པ་གྲངས་ངེས་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དེ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་དང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་རྩོད་པའི་རྩ་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ཅིང་། རྩོད་པའི་རྩ་བ་དེ་ལ། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། ཚོར་བས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསམ་གཏན། འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་པའི་རྩ་བ་ལ་གཉིས་སུ་ངེས་ཏེ། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ནི་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་གི་དབང་གི་རྩོད་པར་བྱེད། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་གི་དབང་གིས་རྩོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཛོད་ལས། རྩོད་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པ་དང་། །འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཕྱིར་རིམ་རྒྱུའི་ཕྱིར། །སེམས་བྱུང་རྣམས་ལས་ཚོར་བ་དང་། །འདུ་ཤེས་ལོགས་ཤིག་ཕུང་པོར་བཞག །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚོར་བས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་དེ་ལ་ཡང་བཞིར་ངེས་ཏེ། ཚོར་བ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་། བདེ་བ་གཉིས། དེ་གཉིས་ལ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་གཉིས་གཉིས་ཏེ་བཞི་ཡོད་ཅིང་། དེ་དག་ལས་རིམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་པོ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཆེན་པོ་དང་། འབྲིང་དང་། ཆུང་ངུ་གསུམ་ལས། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་། རྣམ་འཚེ་གཉིས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གཏན་ཙམ་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འབྲིང་པོ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གཏན་ཐོབ་ཟིན་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དགའ་བདེ་གཉིས་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆུང་ངུ་ཡིན་ཏེ། སེམས་གནས་པ་ལས་རུང་དུ་བྱེད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ཁྱད་པར་ལ་དཔྱད་པ་ལ། སྤང་བྱའི་ཁྱད་པར་དང་། ཚོར་བས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་ལ། རྟོག་དཔྱོད་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་མ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལ་དགའ་བ་སྤངས་མ་སྤངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལ་བདེ་བ་སྤངས་མ་སྤངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་མི་ནུས་པས་ན་འདིས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཚོར་བ་དེ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་བདེ་དང་། བདེ་བ་བཞི་ཡོད་པས། དེ་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྤངས་མ་སྤངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །དྲུག་པ་དམིགས་རྣམ་ལ་དཔྱད་པ་ལ། སྙོམས་འཇུག་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་དམིགས་རྣམ་ལ་དཔྱད་པ་དང་། དག་པ་བ་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་ལ་དཔྱད་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་མཛོད་ཀྱི་ལུགས་དང་། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྙོམས་འཇུག་ཉོན་མོངས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྲེད་པ་ཤས་ཆེ་བའི་སྙོམས་འཇུག་ཁོ་ནར་འདོད་དེ། སྙོམས་འཇུག་དེ་ལ་རོ་མྱོང་མཚུངས་ལྡན་དང་། དག་པ་བ་དང་། ཟག་མེད་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ནས་རོ
Chinese
如果这样，那么，与自己的后起念相顺应的禅定正行清净分刹那三者必定产生，并且与此后起念相顺应的禅定正行清净分，是具有烦恼的禅定正行，应是属于退分。因为具有该相的缘故。如果承认，应是属于住分。因为具有该相的缘故。如果承认，则相违。与自己的后起念相顺应的上界的无漏产生，禅定正行清净分，应是属于胜解分。因为具有该相的缘故。如果承认，应是属于决定分。因为具有该相的缘故。如果承认，则相违。因此，依次是：哪一种禅定正行清净分，自己的相续穷尽的后起念紧接着与烦恼的正行产生相顺应？哪一种，自己的后起念紧接着与自地的清净分产生相顺应，并且它的相续穷尽之时，安住于后得位？哪一种，自己的相续穷尽的后起念紧接着与上地的清净分产生相顺应？哪一种，自己的相续穷尽的后起念紧接着与无漏产生相顺应？第三，禅定正行无漏的体相是：以感受的方式，属于必定从下地中出离的种类，具有与等起心相应的专注一境之心，现量证悟无我。第三，数量决定是：异生相续中的正行，决定为禅定正行和无色正行两种。因为异生们是为了必定从诤讼之根中出离而入定的，而诤讼之根，决定为感受和作意两种。以感受必定出离的角度安立为禅定，以作意必定出离的角度安立为无色正行。诤讼之根决定为两种：在家人以感受苦乐的势力而诤讼，出家人以作意颠倒不颠倒的势力而诤讼。如《俱舍论》中说：成为诤讼之根，以及轮回之因
English
If so, then, the pure part of the dhyana actual engagement, which is in accordance with the subsequent arising thought of oneself, must produce three moments, and the pure part of the dhyana actual engagement, which is in accordance with the subsequent arising thought of this, is a dhyana actual engagement with afflictions, and should belong to the declining part. Because it has that characteristic. If you admit it, it should belong to the abiding part. Because it has that characteristic. If you admit it, it is contradictory. The pure part of the dhyana actual engagement, which is in accordance with the arising of the uncontaminated of the upper realm in the subsequent arising thought of oneself, should belong to the excellent part. Because it has that characteristic. If you admit it, it should belong to the decisive part. Because it has that characteristic. If you admit it, it is contradictory. Therefore, in order, which pure part of the dhyana actual engagement is in accordance with the arising of the afflicted engagement immediately after the end of one's own continuum? Which one is in accordance with the arising of the pure part of one's own ground immediately after one's own subsequent arising thought, and when its continuum is exhausted, it will abide in the subsequent attainment? Which one is in accordance with the arising of the pure part of the upper ground immediately after the end of one's own continuum? Which one is in accordance with the arising of the uncontaminated immediately after the end of one's own continuum? Third, the characteristic of the uncontaminated dhyana actual engagement is: in the way of feeling, the single-pointed mind that abides in the category of necessarily emerging from the lower ground, together with its concomitants, directly realizes selflessness. Third, the definite number is: the engagement in the continuum of ordinary beings is definitely divided into two types: dhyana engagement and formless engagement. Because ordinary beings engage in samadhi in order to necessarily emerge from the root of strife, and that root of strife is definitely divided into two: feeling and conception. Dhyana is established from the perspective of necessarily emerging from feeling, and formless engagement is established from the perspective of necessarily emerging from conception. The root of strife is definitely divided into two: householders strive under the power of feeling pleasure and pain, and renunciants strive under the power of conception, whether it is inverted or not. As it is said in the Treasury of Knowledge: "Becoming the root of strife, and the cause of samsara."
Chinese
因为次第生起之故。从心所中，感觉和。认知另立一蕴。如是说之故。以感觉必定生起为主，禅定的等持也必定是四种，感觉有痛苦和快乐两种，这两种又各有粗和细两种，共有四种。因为以从这些次第必定生起为主，四种禅定的等持是按次第安立的。第四，不共品有大、中、小三种，对于欲，贪欲和损害是禅定的最大不共品，因为障碍禅定生起。寻伺两种是不共品中等，因为障碍已获得的禅定变得殊胜。喜乐两种是不共品小等，因为障碍心安住而变得堪能。第五，观察差别，有断除之差别和感觉必定生起之差别两种。第一，初禅和二禅，以断除和未断除寻伺的差别，有对治支圆满和不圆满的差别。第二禅和第三禅，以断除和未断除喜的差别，有利益支圆满和不圆满的差别。第三禅和第四禅，以断除和未断除乐的差别，有等持圆满和不圆满的差别。第二，因为孩童们不能从感觉舍受中必定生起，因此由此必定生起的觉受有不悦意和痛苦和悦意和快乐四种，这四种有次第断除和未断除的差别。第六，观察所缘和行相，有观察等持烦恼之所缘和行相，和清净者和无漏之所缘和行相两种。第一种有俱舍宗和集论宗两种。第一种是，迦湿弥罗分别说部诸师认为一切等持烦恼都是贪欲偏重的等持，将等持分为受用相应、清净者和无漏三种，然后受
English
Because of the sequential arising. From mental factors, feeling and. Cognition is established as a separate aggregate. Because it is said so. Taking feeling as the primary cause of arising, the samadhi of meditation is also definitely fourfold, feeling has two types: suffering and happiness. These two each have two types: coarse and subtle, making a total of four. Because the four samadhis of meditation are established in sequence, taking the sequential arising from these as primary. Fourth, the opposing factors are of three types: great, medium, and small. For desire, craving and harm are the greatest opposing factors to meditation, because they hinder the arising of meditation itself. Investigation and analysis are medium opposing factors, because they hinder the attained meditation from becoming excellent. Joy and happiness are small opposing factors, because they hinder the mind from dwelling and becoming serviceable. Fifth, examining the differences, there are two types: the difference of what is to be abandoned and the difference of what necessarily arises from feeling. First, in the first and second meditations, there is a difference between complete and incomplete limbs of antidote due to the difference between abandoning and not abandoning investigation and analysis. In the second and third meditations, there is a difference between complete and incomplete limbs of benefit due to the difference between abandoning and not abandoning joy. In the third and fourth meditations, there is a difference between complete and incomplete samadhi due to the difference between abandoning and not abandoning happiness. Second, because children cannot necessarily arise from feeling neutral sensation, therefore the feeling that must necessarily arise from this has four types: displeasure, suffering, pleasure, and happiness. These four have the difference of abandoning and not abandoning in sequence. Sixth, examining the object and aspect, there are two types: examining the object and aspect of afflicted samadhi, and examining the object and aspect of the pure and undefiled. The first type has two schools: the Abhidharmakosha school and the Compendium school. The first is that the Kashmir Vaibhashikas consider all afflicted samadhis to be only samadhis with a strong inclination towards craving, dividing the samadhi into three types: enjoyment-concomitant, pure, and undefiled, and then