Tibetan
འི་ཚོར་བ་སིམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བདེ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་སེམས་བྱུང་དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་གི་ནང་ཚན་ཡིན་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ལ། ཚོར་བ་བདེ་བར་ནི་མི་འཐད་དེ། བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ལུས་ཚོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཚོར་ནི་དགའ་བར་བཞག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གཙོ་སེམས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་སེམས་བྱུང་ཚོར་བ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་དུ་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོ་སྡེ་པས་ལུས་ཚོར་ལ་འདོད་དེ། མདོ་ལས། བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ལ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་ལ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྔ་མ་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཡན་ལག་དུ་མ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་བསམ་གཏན་གསུམ་པར་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ཉིད་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བཏང་སྙོམས་དེས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཙམ་པས་སེམས་བདེ་ལ་འདོད་དེ། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་དུ་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་སིམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཅིག་ཉིད་ཡིད་ཤེས་འཁོར་བཅས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཆ་ནས་དགའ་བ། དབང་ཤེས་འཁོར་བཅས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཆ་ནས་བདེ་བར་བཤད་ཅིང་། རྒྱལ་སྲས་མ་ལས། དེས་འཇུག་ཤེས་འཁོར་བཅས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཆ་ནས་དགའ་བ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁོར་བཅས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཆ་ནས་བདེ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་དྲན་པ་ནི་དགའ་བ་མི་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པར་འཛིན་པའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །ཤེས་བཞིན་ནི། དགའ་བ་བྱུང་མ་བྱུང་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང་། བྱུང་ན་མྱུར་དུ་སྤོང་བའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །བཏང་སྙོམས་ནི་སེམས་རིང་དུ་གནས་པའི་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཡིན་གྱིས་ཚོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པའི་ཡན་ལག་བདེ་བ་ནི། མདོ་སྡེ་པས་ལུས་ཚོར་ལ་འདོད་དེ། མདོ་ལས། བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ལ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་སེམས་ཙམ་པས་སེམས་ཚོར་ལ་འདོད་དེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་སྔར་གྱི་དགའ་བའི་རྒྱུན་དེ་ཉིད་དགའ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ལ་འདོད་ཅིང་། སེམས་ཙམ་པས་ནི་སྔར་གྱི་བདེ་བའི་རྒྱུན་ལ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་བཏང་སྙོམས་ནི། སེམས་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཡིན་ལ། དྲན་པ་ནི་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་པའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །འོ་ན་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡན་ལག་ཏུ་སྨོས་ནས་ཤེས་བཞིན་མི་སྨོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཤེས་བཞིན་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བྱུང་མ་བྱུང་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང་བྱུང་ན་མྱུར་དུ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བྱུང་མ་བྱུང་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་མ་སྨོས་སོ། །འོ་ན་དྲན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མི་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་ཐག་བསྲིང་བའི་གཉེན་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་དགོས་ཤིང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་བྱུང་མ་བྱུང་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འབྱུང་མི་སྲིད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བསམ་གཏན་དང་པོར་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་པོ་དེ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་སྨོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་མངོན་པར་དཀྲུགས་པས་གཉེན་པོར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་གཉེན་པོར་འཐད་ཀྱང་རང་གི་མིང་གིས་མི་སྨོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། དགའ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཀུན་དཀྲིས་དང་མ་བྲལ་བས་རང་མིང་གིས་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་རང་མིང་གིས་སྨོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། དགའ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱིས་ཀུན་དཀྲིས་དང་བྲལ་བས་རང་མིང་གིས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པར་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་གཉིས་ལ་ཡོངས་དག་ཞེས་སྨོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་ཆར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྙོམས་འཇུག་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་། དག་པ་བ་དང་། ཟག་མེད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད། རང་སའི་ཉོན་མོངས་པས་བཅིངས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཟེར་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ཀྱི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་བ་ཆོས་ཅན།
Chinese
因为体验到平静的感觉。快乐是：分别说部认为是极度调柔，因为《俱舍论》中说：“极度调柔即是快乐。”因为这是十一种善心所中的一种，所以属于行蕴。认为感受是快乐是不合理的，因为在入禅定时没有身受，而心受已经被认为是喜。因为在一个主识的眷属中，不可能同时出现两种不同实体的感受心所。经部宗认为是身受，因为经中说：“快乐由身体感受。”认为极度调柔的快乐是不合理的，因为在第三禅的境界中，虽然有比之前的极度调柔更为殊胜的，却没有舍弃支分。如果分别说部认为在第三禅中，极度调柔已经被舍受所摧毁，所以没有过失，这也是不合理的，因为舍受会使极度调柔越来越增长。唯识宗认为是心乐，因为《决择摄论》中说：在意识的眷属中产生的平静感受，仅仅是从利益意识及其眷属的角度来说是喜，从利益根识及其眷属的角度来说是乐。又如《宝云经》中说：从利益进入识及其眷属的角度来说是喜，从利益阿赖耶识及其眷属的角度来说是乐。成为第三禅支分的正念是为了不生起喜悦，而不忘失所缘境的执持心所。正知是：分别觉知喜悦生起与否，如果生起就迅速舍弃的心所。舍是心长久安住的行舍，而不是感受。第三禅的支分乐是：经部宗认为是身受，因为经中说：“快乐由身体感受。”分别说部和唯识宗认为是心受，因为分别说部认为之前的喜悦的延续，仅仅是对喜悦没有贪著而已。
English
Because one experiences a serene feeling. Happiness is: The Vaibhashikas consider it to be extreme pliancy, because the Abhidharmakosha says, "Extreme pliancy is happiness." Since it is one of the eleven virtuous mental factors, it belongs to the aggregate of formations. It is unreasonable to consider feeling as happiness, because there is no physical sensation in the state of meditative absorption, and mental sensation has already been established as joy. It is impossible for two distinct substantial feeling mental factors to occur simultaneously in the retinue of one primary consciousness. The Sautrantikas consider it to be physical sensation, because the sutra says, "Happiness is experienced by the body." It is unreasonable to consider the happiness of extreme pliancy, because in the state of the third dhyana, although there is an extreme pliancy that is far superior to the previous one, the limbs are not abandoned. If the Vaibhashikas argue that in the third dhyana, that extreme pliancy has been destroyed by equanimity, so there is no fault, that is also unreasonable, because equanimity causes that extreme pliancy to increase more and more. The Chittamatrins consider it to be mental happiness, because the Determination of Meaning Compendium says: The serene feeling that arises in the retinue of mental consciousness is said to be joy from the perspective of benefiting the mental consciousness and its retinue, and happiness from the perspective of benefiting the sense consciousness and its retinue. Also, the Ratnamegha Sutra says: From the perspective of benefiting the entering consciousness and its retinue, it is joy; from the perspective of benefiting the alaya-consciousness and its retinue, it is happiness. Mindfulness, which is a limb of the third [dhyana], is the mental factor that holds the object without forgetting it, in order to prevent joy from arising. Vigilance is the mental factor that discerns whether joy has arisen or not, and if it has arisen, quickly abandons it. Equanimity is the equanimity of formations that causes the mind to abide for a long time, and it is not a feeling. The limb of the third [dhyana], happiness, is: The Sautrantikas consider it to be physical sensation, because the sutra says, "Happiness is experienced by the body." The Vaibhashikas and Chittamatrins consider it to be mental sensation, because the Vaibhashikas consider the continuation of the previous joy to be merely the absence of attachment to joy.
Chinese
因为唯识宗认为这是先前安乐的延续。第四禅的支分是舍，是心相续中存在的行舍。忆念是为了不生起安乐，不忘失所缘境而执持的心所。那么，既然忆念和舍被说成是支分，为什么不提正知呢？因为正知能分别不顺品是否生起，生起则迅速断除。而第四禅已经从八种禅定过失中解脱，所以不需要分别不顺品是否生起，因此没有提及。如果认为忆念也一样，那是不对的。忆念仅仅是不让不顺品生起，这在缝隙间的对治阶段也是需要的。而分别不顺品是否生起，在不可能生起不顺品的阶段是不需要的。那么，为什么初禅中不提忆念、正知、舍这三者为支分呢？因为寻伺会明显扰乱，所以不适合作为对治。在二禅时，虽然适合作为对治，但没有用自己的名称来称呼，因为喜受没有脱离烦恼的遍行，所以不能用自己的名称来称呼。在三禅时，有理由用自己的名称来称呼，因为喜受已经脱离了烦恼的遍行，所以可以用自己的名称来称呼。在四禅中，有理由称忆念和舍为清净，因为已经从八种禅定过失中解脱。所有四禅的等持都是心一境性的心所。第二，从体性的角度来分有三种：染污等持、清净者和无漏。第一种有两种：定义和分类。第一种，有些人说，染污禅定的定义是：被自地的烦恼束缚的，被禅定地所摄的心一境性，以及相应的（心所）。如果这样说，那么凡夫相续中的禅定正行等持，清净者，有法。
English
Because the Mind-Only school considers it a continuation of previous bliss. The equanimity that is a limb of the fourth dhyana is the active equanimity that abides in the mind stream. Mindfulness is the mental factor that holds the object without forgetting its aspects, in order to prevent the arising of pleasure. So, since mindfulness and equanimity are mentioned as limbs, why isn't vigilance mentioned? Because vigilance distinguishes whether or not unfavorable factors have arisen, and if they have, it quickly abandons them. But the fourth dhyana is liberated from the eight faults of dhyana, so it doesn't need to distinguish whether or not unfavorable factors have arisen, so it wasn't mentioned. If you think that mindfulness is the same, that's not right. Mindfulness only prevents unfavorable factors from arising, and this is also needed in the stage of counteracting gaps. But distinguishing whether or not unfavorable factors have arisen is not needed in the stage where it is impossible for unfavorable factors to arise. So, why aren't mindfulness, vigilance, and equanimity mentioned as limbs in the first dhyana? Because conceptualization and analysis obviously disturb it, so it is not suitable as an antidote. In the second dhyana, although it is suitable as an antidote, it is not called by its own name, because joy has not separated from the pervasive affliction of defilement, so it cannot be called by its own name. In the third dhyana, there is a reason to call it by its own name, because joy has separated from the pervasive affliction of defilement, so it can be called by its own name. In the fourth dhyana, there is a reason to call mindfulness and equanimity pure, because they have been liberated from the eight faults of dhyana. The samadhi of all four dhyanas is the mental factor of single-pointedness of mind. Second, from the perspective of essence, there are three types: defiled samadhi, the pure one, and the uncontaminated. The first has two aspects: definition and classification. The first, some say, the definition of defiled dhyana is: the single-pointedness of mind that is bound by the afflictions of its own ground, included in the ground of dhyana, and the associated (mental factors). If this is said, then the actual samadhi of dhyana in the continuum of ordinary beings, the pure one, has the property of...