Tibetan
མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་སའི་སྲེད་པས་བཅིངས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། ཟག་བཅས་ཀྱི་ས་རྣམས་ནི་སྲེད་པས་རིས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་སའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྲེད་པ་དང་། ལྟ་བ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དང་པོའི་མཚན་ཉིད། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བའི་རོ་མྱོང་བའི་སྲེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད། སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རང་སའི་ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སོགས་སོ། །གསུམ་པའི་མཚན་ཉིད། ཡོན་ཏན་མ་ཐོབ་པ་ལ་ཐོབ་བོ་སྙམ་པའི་རང་སའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་སོགས་སོ། །བཞི་པའི་མཚན་ཉིད། ཐར་པ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་སོགས་ཀྱི་རང་སའི་ཐེ་ཚོམ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་དག་པ་བ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཚོར་བའི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཞེས་ཟེར་ན། བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་སེམས་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་བའི་མཚན་ཉིད། ཚོར་བའི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་གང་ཞིག བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། ཉམས་པ་ཆ་མཐུན། གནས་པ་ཆ་མཐུན། ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དང་བཞི། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཁ་ཅིག རིམ་པ་ལྟར། བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་བ་གང་ཞིག རང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ། གང་ཞིག རང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རང་རིགས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ། གང་ཞིག རང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་གོང་ས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ། གང་ཞིག རང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཟག་མེད་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་
Chinese
应成彼之所诠，以彼为相之故，谓由自地之贪所系缚之静虑地所摄之心一境性之故。立宗成立，谓有漏之地皆为贪所间断之故。是故与自地之烦恼相应之静虑地所摄之心一境性，是为相应及俱有。二者有四，谓贪、见、慢、疑多分之静虑等持是烦恼性。初者之相，谓与极纯熟之乐受之贪相应之静虑地所摄之心一境性，是为相应及俱有。二者之相，谓缘于前际之分别等，与自地之见相应之等。三者之相，谓于未得之功德生起已得之想之自地之现观慢等。四者之相，谓于解脱生起犹豫等之自地之疑与相应之静虑地所摄之心一境性，是为相应及俱有。二、清净者有相与差别二者。初者，有说，谓由受之门，从下地决定生起之寂静粗猛之相之静虑地所摄之心一境性，是为相应及俱有。如是说者，具真实之相之声闻之加行道之心为所依之静虑之真实等持法，应成彼之相，以彼为所诠之故。是故静虑之真实等持，是清净者之相，谓由受之门，于下地决定生起之种类所摄之心一境性，是为相应及俱有，然未现证无我。二、差别者，有退分、住分、胜分、决择分四者。彼等之相，有说，次第为，静虑之等持清净者，何者，于自之随后生起烦恼，且随顺者。何者，于自之随后生起自类，且随顺者。何者，于自之随后生起上地，且随顺者。何者，于自之随后生起无漏，且随顺
English
It should be that which is to be proven, because it is the characteristic, because it is the one-pointedness of mind included in the dhyana ground bound by attachment to its own ground. The reason is established, because all contaminated grounds are interrupted by attachment. Therefore, the one-pointedness of mind included in the dhyana ground that is concordant with the afflictions of its own ground is concordant and coexistent. There are four types: dhyana samadhi that is mostly afflicted by attachment, view, pride, and doubt is afflicted. The characteristic of the first is: the one-pointedness of mind included in the dhyana ground that is concordant with attachment that experiences the taste of extremely cultivated bliss is concordant and coexistent. The characteristic of the second is: the discrimination of past extremes, etc., that is concordant with the view of its own ground, etc. The characteristic of the third is: the manifest pride of its own ground that thinks that one has attained qualities that one has not attained, etc. The characteristic of the fourth is: the one-pointedness of mind included in the dhyana ground that is concordant with the doubt of its own ground that has doubts about liberation, etc., is concordant and coexistent. The second, the pure one, has two aspects: characteristic and division. Some say that the first is: the one-pointedness of mind included in the dhyana ground that has the aspect of peace and roughness that definitely arises from the lower ground through the door of feeling is concordant and coexistent. If so, the actual samadhi of dhyana, which is the basis of the mind of the path of joining of the Hearer, which has the aspect of truth, should be that characteristic, because it is that which is to be proven. Therefore, the actual samadhi of dhyana is the characteristic of the pure one, which is the one-pointedness of mind included in the category that definitely arises from the lower ground through the door of feeling, which is concordant and coexistent, but does not directly realize selflessness. The second, the division, has four aspects: the declining part, the abiding part, the superior part, and the decisive part. Some say that the characteristics of these are, in order: the dhyana samadhi that is pure, which is concordant with the arising of afflictions after itself and follows it. Which is concordant with the arising of its own kind after itself and follows it. Which is concordant with the arising of the upper ground after itself and follows it. Which is concordant with the arising of the uncontaminated after itself and follows