Tibetan
ས་ནུབ་ཞེས་པའི་དོན་ནི། ཡིད་མི་བདེ་བ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སྤངས། སྡུག་བསྔལ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནས་སྤངས། ཡིད་བདེ་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནས་སྤངས་པའི་དོན་ནོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་ཚོར་བར་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ན་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ལྡན་པའོ། །བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་སྨོས་པའི་དོན་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཏང་སྙོམས་འདི་ནི་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་སོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད། དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་བདེ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་གང་ཞིག ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་གི་རྣམ་བཞག་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ། ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཚུལ། ཡན་ལག་སོ་སོའི་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། ཡན་ལག་ལྔ་ནི་རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། ཡན་ལག་བཞི་ནི་ནང་རབ་ཏུ་དྭང་བ་དང་། དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། ཡན་ལག་ལྔ་ནི། དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། བདེ་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །བཞི་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། ཡན་ལག་བཞི་ནི། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །མཛོད་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་གསུངས་ཏེ། ལུང་ནི་སྔར་དྲངས་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོའི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས། གཉིས་པའི་ནང་རབ་ཏུ་དྭང་བ། གསུམ་པའི་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ། བཞི་པའི་དྲན་པ་ཡོངས་དག་དང་། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་རྣམས་ནི། རང་རང་གི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་འོག་ས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་འོག་ས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཟིན་པས་གཉེན་པོར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་འོག་སའི་ཐག་བསྲིང་བའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ལ། ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་འོག་ས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་གཉེན
Chinese
所谓“舍西”的意义是：从第一禅舍弃不适意，从第二禅舍弃痛苦，从第三禅舍弃适意。所谓“非乐非苦”是指，于感受唯有舍受作为利益的支分而存在。舍与念是能对治的支分，之所以说“完全清净”，是因为从禅定的八种过失中解脱的缘故。此舍是行舍。其余的都和之前一样。因此，第四禅正行等持的特征是：以念和舍的正确能对治的支分，与对乐离贪而极度分离的等起心一境性相应，并且感受舍受作为利益的支分而存在。第二，支分的分类有三种：支分的差别、成为支分的方式、各个支分的体性。第一：在《摄类学》中说：第一禅有五个支分，五个支分是：寻、伺、喜、乐、心一境性。第二禅有四个支分，四个支分是：内净、喜、乐、心一境性。第三禅有五个支分，五个支分是：念、正知、舍、乐、心一境性。第四禅有四个支分，四个支分是：舍完全清净、念完全清净、非乐非苦的感受、心一境性。在《俱舍论》中也这样说过，经文之前已经引用过了。第二是：第一禅的寻伺二者，第二禅的内净，第三禅的念、正知、舍三者，第四禅的念完全清净和舍完全清净等，都是各自的能对治支分，因为是使各自下地离贪之道。如果有人问：正行的时候，因为已经离下地贪了，所以不适合作为能对治。没有过失，因为在正行的时候，是作为延长下地的能对治，并且在近分位的时候，是作为使下地离贪的能对治。
English
The meaning of "abandoning the west" is: abandoning unpleasantness from the first dhyana, abandoning suffering from the second dhyana, and abandoning pleasantness from the third dhyana. The so-called "neither pleasure nor pain" means that only equanimity exists as a beneficial limb in feeling. Equanimity and mindfulness are limbs of antidotes, and the reason for saying "completely pure" is because it is liberated from the eight faults of dhyana. This equanimity is the equanimity of formation. The rest are the same as before. Therefore, the characteristic of the actual absorption of the fourth dhyana is: with mindfulness and equanimity as correct antidotal limbs, it is associated with a one-pointed mind that is extremely separated from attachment to pleasure, and the feeling of equanimity exists as a beneficial limb. Second, there are three types of limb classification: the difference of limbs, the way of becoming limbs, and the nature of each limb. First: In the Compendium, it says: The first dhyana has five limbs, and the five limbs are: investigation, analysis, joy, happiness, and one-pointedness of mind. The second has four limbs, and the four limbs are: inner purity, joy, happiness, and one-pointedness of mind. The third has five limbs, and the five limbs are: mindfulness, vigilance, equanimity, happiness, and one-pointedness of mind. The fourth has four limbs, and the four limbs are: completely pure equanimity, completely pure mindfulness, feeling of neither pleasure nor pain, and one-pointedness of mind. It is also said in the Treasury of Knowledge, and the scripture has been quoted before. Second: The investigation and analysis of the first dhyana, the inner purity of the second dhyana, the mindfulness, vigilance, and equanimity of the third dhyana, and the completely pure mindfulness and completely pure equanimity of the fourth dhyana are all antidotal limbs of their own, because they are the path to separate from attachment to their respective lower grounds. If someone asks: During the actual practice, because one has already separated from attachment to the lower ground, it is not suitable as an antidote. There is no fault, because during the actual practice, it acts as an antidote to prolong the lower ground, and in the near-attainment stage, it acts as an antidote to separate from attachment to the lower ground.
Tibetan
་པོ་དངོས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བདེ། གསུམ་པའི་བདེ་བ། བཞི་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་འོག་ས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། བསམ་གཏན་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་ལུས་སེམས་བདེ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བཞི་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དང་། ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གཉིས་ཀ་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། རྒྱལ་པོའི་སྲས་ལས། གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་བསམ་གཏན་རྣམས་ལ་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་ཅེ་ན། དེ་ཙམ་གྱིས་གཉེན་པོ་དང་། ཕན་ཡོན་དང་། དེ་གཉིས་ཀའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་འདོད་པ་དང་གནོད་སེམས་དང་འཚེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ། རྟོག་པ་དཔྱོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་བྱས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དེ་ལས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་དེ་གཉིས་ཀའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུང་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་སོགས་ལ་ཡང་སྦྱར་ནས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་ནི། འདོད་པ་ལ་རགས་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཞི་བའི་རྣམ་པར་ལྟ་བའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །དཔྱོད་པ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་མང་ཉུང་དང་ཚེ་རིང་ཐུང་སོགས་ཞིབ་མོར་དཔྱོད་པའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །གཉིས་པའི་ནང་རབ་ཏུ་དྭང་བ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་བསམ་གཏན་གྱི་ས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དད་པ་ལ་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། རབ་ཏུ་དྭང་བ་དད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སེམས་ཙམ་པས་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ལ་འདོད་དེ། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། ནང་རབ་ཏུ་དྭང་བའི་ངོ་བོ་ནི་དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་། བཏང་སྙོམས་དག་གོ །བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི། དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་། བཏང་སྙོམས་དག་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཀྲུགས་པའི་ཕྱིར་མ་སྨོས་སོ་ཞེས་སོ། །དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་དགའ་བ་ནི་སེམས་ཚོར་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་དུ་བྱུང་བ
Chinese
是真实行持之故。第一二禅的喜乐，第三禅的乐，第四禅的感受舍受等是利益的支分，以各自下地断除贪欲之力的获得的缘故，以及安住于禅定的补特伽罗令身心安乐的缘故。四者的等持是安住的支分，以前所说的对治的支分和利益的支分二者也依赖于它的缘故。如是说：王子的儿子中说，以何者的力量，即使有其他的法，然唯有寻等被安立为诸禅的支分呢？仅此就能圆满对治、利益以及二者的安住之支分之故。初禅的寻和伺是对治的支分，以二者能断除欲、嗔恚和损害之寻等之故。喜和乐是利益的支分，以寻伺二者对治了不顺品，由此从远离生起的喜和乐而获得的缘故。心一境性是二者的安住之支分，以依赖于等持之力的寻等生起的缘故而说。同样，对于二禅等也应比照而说。第三，成为初禅支分的寻是，对于欲粗重和对于初禅寂静之相而观察的心生。伺是其后对于烦恼多少和寿命长短等详细观察的心生。第二的内净是，有部宗认为是从禅定地 निश्चित（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）必定生起的信，如《俱舍论》中说：内净是信。唯识宗认为是念、正知、舍三种，如《决择摄论》中说：内净的体性是念和正知以及舍。初禅是，念和正知以及舍等被寻伺所扰乱的缘故而未说。第一二禅的支分喜是心所，是于意的意识的眷属中生起的
English
It is because of the actual practice. The joy and happiness of the first two dhyanas, the happiness of the third dhyana, and the feeling of equanimity of the fourth dhyana are the limbs of benefit, because they are obtained by the power of abandoning desire in their respective lower grounds, and because they make the body and mind of the person who abides in dhyana happy. The samadhi of all four is the limb of abiding, because both the limb of antidote and the limb of benefit mentioned earlier depend on it. As it is said: In the son of the king, by whose power, even though there are other dharmas, only seeking and so on are established as the limbs of the dhyanas? Only this can perfect the limbs of antidote, benefit, and the abiding of both. In the first dhyana, seeking and investigation are the limbs of antidote, because they can abandon seeking of desire, anger, and harm, and so on. Joy and happiness are the limbs of benefit, because the two seekers and investigators have countered the unfavorable qualities, and thus the joy and happiness arising from separation are obtained. One-pointedness of mind is the limb of abiding of both, because it is said that seeking and so on arise by relying on the power of samadhi. Similarly, it should be applied and said to the second dhyana and so on. Third, the seeking that becomes a limb of the first dhyana is the mental arising that observes the coarse aspect of desire and the peaceful aspect of the first dhyana. Investigation is the mental arising that carefully examines the amount of affliction and the length of life, etc., after that. The inner purity of the second is considered by the Vaibhashikas to be the faith that definitely arises from the ground of dhyana, as it is said in the Treasury: Inner purity is faith. The Mind-Only School considers it to be the three: mindfulness, awareness, and equanimity, as it is said in the Determination Collection: The nature of inner purity is mindfulness, awareness, and equanimity. The first dhyana is not mentioned because mindfulness, awareness, and equanimity are disturbed by seeking and investigation. The limb of joy of the first two dhyanas is a mental feeling, which arises in the retinue of the consciousness of the mind.