Tibetan
་དང་ཆད་པ་མེད་པ་དང་། །མདོ་འདི་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་དང་། །མདོ་གཞན་དོན་དང་འགལ་མེད་ཕྱིར། །དབྱེ་བ་གཞུང་བཞིན་རིགས་པ་ཡིན། །འགལ་མེད་མ་གྲུབ་ཞེ་ན་སྤྱིར། །གསུངས་པས་ཁྱད་པར་འགལ་མེད་དེ། །ཤ་བ་ཤིང་དང་མི་འགལ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་པ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། དོན་དངོས་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པ་དང་། དོགས་པ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཚོན་བྱེད་དཔེའི་དགེ་འདུན་ལ་སྦྱར་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་། རང་རྒྱལ་གྱི་དགེ་འདུན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཞུགས་པའི་སྐོར། འབྲས་གནས་ཙམ་པོའི་སྐོར། འབྲས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྐོར་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། དབང་པོ་རྟུལ་དང་རྣོན་པོ་དག །ཅེས་ཏེ། འདི་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་གཉིས། ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང་གི་འབྲས་བུ་བར་པ་གཉིས་ཀྱི་ཞུགས་པ་གཉིས་གཉིས་ཏེ་དྲུག་ཡོད་ཀྱང་། རིམ་གྱིས་པའི་ཚེ་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་གཉིས་ལས་མེད་པས་གཉིས་སུ་བགྲང་བར་བྱའོ། །འདི་ནི་ཉིར་སྣང་གི་དགོངས་པའང་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དད་དང་མཐོང་ཐོབ་ཅེས་ཏེ། འདི་ལ་འབྲས་བུ་དང་པོ་གསུམ་གྱི་འབྲས་གནས་ཙམ་པོ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། རིམ་གྱིས་པའི་སྐབས་སུའང་དྲུག་པོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་དྲུག་ཏུ་བགྲང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས། སྐབས་འདིར་ཕྱིར་འོང་དང་ཕྱིར་མི་འོང་གི་མདོ་གཉིས་འབྱུང་བའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན། ཕྱིར་འོང་འབྲས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན། ཕྱིར་མི་འོང་འབྲས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རིགས་ནས་རིགས་ཞེས་པ་སྟེ་གཅིག་ཏུ་བགྲང་ངོ་། །རྒྱ་གར་བ་ཕལ་ཆེར་གྱིས་འདི་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་བགྲང་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་རྣམས་སྐབས་འདིའི་དགེ་འདུན་གྱི་གྲངས་སུ་བཀོད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བར་ཆད་གཅིག་ཅེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་འདའ་བ་བཞི། གོང་འཕོ་གཉིས། གཟུགས་ཀྱི་ཆགས་བཅོམ། མཐོང་ཆོས་ཞི། ལུས་མངོན་བྱེད་དེ་དགུའོ། །གཉིས་པ་ནི། བསེ་རུ་དང་ནི་ཞེས་པའོ། །འཕར་བ་གསུམ་ནི་འོག་མིན་འགྲོའི་ནང་ཚན་གྱི་དབྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རྩ་བའི་དབྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོའི་དགོངས་པར་འགྱུར་བ། བསྟན་བཅོས་རྩ་བའི་དགོངས་པར་འགྱུར་བ། མདོ་གཞན་དང་ཕྱོགས་མཐུན་པར་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་ལས་ཀྱང་ཞུགས་པ་རྗེས་འབྲང་གཉིས་ཀྱི་མདོ་སྦྱོར་ཐོག་མར་སྨོས་པའི་འོག་ཏུ་རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་
Chinese
和不间断。进入此经，与其他经的意义不相违背，因此，按照论典进行区分是合理的。如果说不相违背没有成立，一般来说，因为佛说了，所以有差别也不相违背，就像肉和树不相违背一样。如是说。第二，确定经和论的意旨有三：真实意义，建立论证，以及考察疑问。第一，如果将象征的僧众比作例子，那么有声闻僧众和独觉僧众两种。第一种又分为进入的类别、仅仅是果位的类别、具有特殊果位的类别三种。第一种是：根器钝和根器利。即有预流向和预流果，以及一来向和一来果的进入，各有两次，共有六次。但如果是次第的，则只有预流向两次，因此应计为两次。这也是显现的意旨。第二种是：信和见获得。即有初果等三个果位的仅仅是果位，各有两次。即使是次第的情况，也有六个各不相同，因此应计为六个。经中，在此处出现一来和不来的两种经的关键也在此。第三种有预流果位特殊者、一来果位特殊者、不来果位特殊者三种。第一种是：从家族到家族，应计为一。大多数印度人从所依的角度将其计为二是不合理的，因为如果将从所依的角度进行区分的都列入此时的僧众数量，则太过分了。第二种是：间隔一个。第三种有超脱四种、上迁两种、色界的坏灭、现法寂灭、身证，共九种。第二种是：犀牛角。增加的三种只是下方的非凡行者内部的差别而已，不是根本的差别。第二有三：与经的意旨相符，与论典根本的意旨相符，与其它经的方向一致。第一是：经中也是在首先提到进入和随行两种经的连接之后，预流果
English
and without interruption. Entering this sutra, it does not contradict the meaning of other sutras, therefore, it is reasonable to distinguish according to the treatises. If it is said that non-contradiction is not established, generally speaking, because the Buddha said it, there is no contradiction even if there is a difference, just like meat and trees do not contradict each other. Thus it is said. Second, there are three aspects to identifying the intent of the sutras and treatises: the actual meaning, establishing the proof, and examining the doubts. First, if the symbolic Sangha is compared to examples, then there are two types of Sangha: the Shravaka Sangha and the Pratyekabuddha Sangha. The first is further divided into three
Tibetan
གནས་དད་མོས་མཐོང་ཐོབ་གཉིས་ཀྱི་མདོ་དང་། ཕྱིར་འོང་དང་ཕྱིར་མི་འོང་གཉིས་ཀྱི་མདོ་དང་། རིགས་ནས་རིགས་སྐྱེ་མན་ཆད་ཀྱི་མདོ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་ལས་ཀྱང་ཤེས་སོ། །གཞན་དུ་ན་རིགས་ནས་རིགས་སྐྱེའི་གོང་དུ་ཕྱིར་འོང་དང་ཕྱིར་མི་འོང་གཉིས་ཀྱི་མདོ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་སྨྲ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་བསྟན་བཅོས་འདིར་སེམས་བསྐྱེད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་དང་། གདམས་ངག་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཕྲིན་ལས་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་གྱི་བར་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་ཟིན་ལ་གྲངས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་ཚང་བར་མདོ་ལས་ཁ་བསྐང་དགོས་པའི་ཚུལ་གཏན་ནས་མེད་པས་འདིར་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དངོས་བསྟན་ལ་ཉི་ཤུ་ཚང་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཤཱནྟི་པ་དང་བུདྡྷ་ཤྲཱིའི་ལུགས་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། རིགས་ནས་རིགས་སྐྱེ་གཉིས་སུ་བགྲངས་འདུག་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕར་གསུམ་དང་འོག་མིན་འགྲོ་སོ་སོར་བགྲངས་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོས་ཐ་སྙད་ཟོར་ཡང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་དང་། འབྲས་གནས་ཙམ་པོ་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་པར་མཛད་པར་སྣང་བས། ལུགས་འདི་ལས་གཞན་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་འཁོར་ལོའི་མདོར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། དབྱེ་བཞི་བརྒྱད་ཀྱི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུངས་ཤིང་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་འདིར་ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་ཚན་སོ་སོ་བའི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུངས་ཀྱི་ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་གང་ཡང་རུང་བའི་རང་ལྡོག་གིས་མིང་གི་མ་གསུངས་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ལ་ནི་དབྱེ་བ་མེད་པས་མདོ་གཉིས་ཀར་མཐུན་པར་གསུངས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བགྲང་ཚུལ་འདི་ལས་འོས་མེད་དོ། །གསུམ་པ་དོགས་པ་བཅད་པ་ནི། འོ་ན་ཞུགས་པའི་སྐབས་སུ་རྗེས་འབྲང་གཉིས་པོ་གཉིས་སུ་བགྲངས་ནས་འབྲས་གནས་ཙམ་པོའི་སྐབས་སུ་མོས་ཐོབ་གཉིས་དྲུག་ཏུ་བགྲང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན་དེ་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྲིད་པ་ལན་བདུན་པ་མི་བགྲང་བ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཙམ་པོར་ངེས་ལ། ཙམ་པོ་ནི་དད་མོས་མཐོང་ཐོབ་གཉིས་སུ་བསྡུ་བའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བགྲང་ཚུལ་གཞན་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཁོ་བོས་རྒྱུ་མཚན་འདི་དྲིས་ན་རྒྱ་གར་བ་རྣམས་ཁ་སྤུ་སུད་རེ། བོད་རྣམས་མིག་ཧུར་རེ་ལུས་པར་འགྱུར་རོ། །
Chinese
关于安住于信解和见得二者的经典，以及一来和不来二者的经典，还有从种姓至种姓生以下的经典等，也能从依次出现的情况中得知。否则，必须说明在种姓至种姓生之前，为何出现一来和不来二者的经典。第二点是，总的来说，在这部论著中，从二十二种发心、十种教授等，到二十七种事业之间，对于论著的词句中实际明确标明的数量，因为论著本身没有不完整而需要从经典中补充的情况，所以这里也必须完整具备论著的直接阐述的二十种。对此，香提巴和佛吉祥智的观点是不合理的，因为他们将种姓至种姓生计算为两种，并且将超三和色究竟天分别计算。因此，论著作者似乎是将为了语言简练而加入的部分归为一类，将仅仅是果位的部分归为一类，将具有特殊性的部分归为一类。因此，除了这种方式之外，没有其他更合适的了。第三点是，在《不退转法轮经》中，说明了以八地菩萨等、独觉，以及四双八辈的名称来称呼的原因，并且经典和这部论著中说明了以四双八辈中各个部分的名称来称呼的原因，但没有以任何四双八辈的自相来称呼。对于独觉，因为没有分类，所以在两部经典中都一致地说明了这一点，这也说明了除了这种计数方式之外，没有其他更合适的了。第三，断除疑惑：那么，在入流时，为何将两个随行者计算为两种，而在仅仅是果位安住时，又将信解和见得两种计算为六种呢？如果这样想，那么这在前面已经说过了。在入流果位安住时，为何不计算七有呢？因为那一定是入流果位安住而已，而“而已”是指归纳为信解和见得两种的情况。如果我问其他主张计数方式的人这些理由，那么印度人会胡须竖立，藏人会眼睛瞪大。
English
The sutras on abiding in faith and vision, the sutras on once-returners and non-returners, and the sutras on birth from lineage to lineage, etc., can also be known from their sequential occurrence. Otherwise, it must be explained why the sutras on once-returners and non-returners appear before birth from lineage to lineage. Secondly, in general, in this treatise, from the twenty-two types of bodhicitta, the ten instructions, etc., to the twenty-seven activities, for the numbers explicitly stated in the words of the treatise, there is absolutely no need to supplement from the sutras because the treatise itself is not incomplete. Therefore, here too, the direct exposition of the treatise must fully possess twenty. In this regard, the views of Shantipa and Buddhashri are unreasonable because they count birth from lineage to lineage as two, and they count "super three" and Akanistha separately. Therefore, it seems that the author of the treatise has grouped together those who entered for the sake of linguistic brevity, those who are merely in the state of fruition, and those who are distinctive. Therefore, there is no other more suitable way than this. Thirdly, in the Sutra of the Wheel of Non-Regression, the reasons for referring to bodhisattvas as eighth-stage bodhisattvas, etc., pratyekabuddhas, and the names of the four pairs and eight types are explained. In this sutra and treatise, the reasons for referring to the individual parts of the four pairs and eight types are explained, but no name is given by any self-characteristic of the four pairs and eight types. For pratyekabuddhas, since there is no classification, this is consistently explained in both sutras, which also shows that there is no other more suitable counting method than this. Thirdly, dispelling doubts: Then, why are the two followers counted as two at the time of entering the stream, but the two, faith and vision, counted as six at the time of merely abiding in the state of fruition? If you think so, then this has already been explained above. Why is the "seven existences" not counted at the time of abiding in the state of stream-enterer? Because that must be merely abiding in the state of stream-enterer, and "merely" refers to the situation of being summarized into the two, faith and vision. If I ask others who advocate other counting methods these reasons, then the Indians will have their beards stand on end, and the Tibetans will have their eyes wide open.