Tibetan
ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དེ་ལ་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཡུལ་བདག་མེད་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་བཞིར་གྲངས་ངེས། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་བཞིར་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། ཡུལ་བདག་མེད་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་ལས། ཕྱི་མ་ལ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཡང་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་། འཛིན་པ་ལ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཉིས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་དང་ཉོན་སྒྲིབ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་མངོན་གྱུར་བ་དང་ས་བོན་གཉིས། མངོན་གྱུར་བ་ལ་གཟུང་རྟོག་མངོན་གྱུར་བ་དང་འཛིན་རྟོག་མངོན་གྱུར་བ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་དང་པོར་སྒོམ་དགོས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཉེས་པ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དང་པོར་འགོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེའི་འོག་ཏུ་གཟུང་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་འཛིན་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གཉིས་རིམ་བཞིན་སྒོམ་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་མ་སྐྱེད་པར་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་རིམ་བཞིན་གཟུང་འཛིན་གྱི་དོན་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་དེ་འགོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེའི་འོག་ཏུ་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་སྒོམ་དགོས་ཏེ། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ས་བོན་སྤང་བ་ལ། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་རིགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་གྲོལ་བར་འདོད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་གདམས་པ་ནི། འོ་ན་དངོས་པོ་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གང་ལ་བལྟ་བའི་ཡུལ། ཇི་ལྟར་བལྟ་བའི་ཚུལ། ལྟ་བ་སྒོམ་པའི་བྱེད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོ་བོ་འདི་ལའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། དོན་དམ་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྒྲོ་འདོགས་པ་བསལ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་ལྟ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི་བསལ་གཞག་སྤངས་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམས་པ་ས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་ལ། དེས་སྒྲིབ་པ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་འཛིན་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལྡོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རྣལ་མ་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་དངོས་ལ་གཉིས་ཏེ། བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་རེ་རེའི་ནང་དུ་ཕར་ཕྱིན་ལྔ་ལྔ་ཚང་བའི་ཉམས་ལེན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་མཐོང་སྤང་གི་དངོས་གཉེན་བྱེད་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ། གཉིས་པ་ནི། སྐད་ཅིག་མའི་གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མེད་དེ། འདི་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤང་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་ལ་མཐོང་སྤང་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་གཉིས། ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཉིས་ཏེ། ལུས་རྣམ་གཞག་ཏུ། མཐོང་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་ལ་ནི། །རྣམ་རྟོག་རྣམ་པ་བཞི་དང་ནི། །ཞེས་པའི་དོན་དུ་བཞེད་དོ། །འོ་ན་སྦྱོར་འཇུག་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཞེ་ན། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ལམ་དང་། མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་འཇུག་པ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ཀྱང་། རྩ་བའི་དགོངས་པ་ལ་འབྱོར་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་སྟེ། འདི་བཞི་ཆར་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་བཞི་ལ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་དགུ་བཞི་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག དེ་ཉིད་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཡོད་པས་དེ་དག་སྤོང་བའི་ཆ་ནས་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་དབྱེ་བ་ཡང་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ལ། མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས། རྗེས་ཐོབ་ཡེ་ཤེས། དང་པོ་ལ་མཐོང་ལམ་ཁྱད་པར་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཐོང་ལམ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་རྗེས་མཉམ་གཞག་ལས་མ་ལངས་པར་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང་། མཐར་གནས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་ལུགས་མཐུན་དང་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར། འདི་དང་སྦྱོར་བ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་གཉིས་དོན་མི་གཅིག་སྟེ། སྦྱོར་བ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་ནི་རྗེས་ཐོབ་རྟེན་འབྲེལ་ལ་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་དེའི་སྔ་རོལ་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་རྟོག་བྱ་རྟེན་འབྲེལ། ཇི་ལྟར་རྟོག་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་རྟོག་པའི་དགོས་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་མ་རིག་པ་ནི། ཡུལ་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་སེམས་བྱུང་གང་ཞིག འདུ་བྱེད་ཀུན་སློང་དུ་གྱུར་པ། འདུ་བྱེད་ནི
Chinese
因为如此。第三，瑜伽士对它确定为四种，就所缘无我而言也确定为四种，就所断的障碍而言也确定为四种。第一个是正确的，就所缘无我而言，有补特伽罗无我和法无我两种，后者又有仅仅遮破真实的法无我，和远离四边戏论的法无我两种。前者又可归纳为，对所取外境的真实遮破的法无我，和对能取的真实遮破的法无我两种。根本的后一个理证是正确的，就所断的障碍而言，有烦恼障和所知障两种，前者又有现行和种子两种，现行又有所取分别现行和能取分别现行两种。第四，首先必须修习证悟无我的见解，因为缘着蕴而执我的心是所有过患的根本，所以首先必须遮止。在那之后，必须依次修习证悟无所取的见解和证悟无能取的见解，因为不生起那两者就不能断除所知障，因为那两者必须依次遮止对所取能取的真实执着。在那之后，必须修习证悟离戏的见解，因为断除所知障的种子，需要大乘不共的证悟之理。第三，劝请希求解脱者进入空性，那么，如何修习事物自性存在的这边的所知障的对治呢？对此有，观察的对境，如何观察的方式，修习见解的行为三种。第一是，色等世俗的自性。第二是，排除说名言中没有的诽谤，和胜义中存在的增益，而无自性地观察。第三是，舍弃排除和安立，修习无自性，就能见到实相，由此就能从障碍中解脱，因为能转变实执的颠倒。第二，真实的见道顶加行分为两种，无间道和，殊胜道。第一种具有
English
Therefore. Third, the yogi ascertains it as fourfold, also ascertains it as fourfold in relation to the objectless self, and also ascertains it as fourfold in relation to the obstacles to be abandoned. The first is correct, in relation to the objectless self, there are two types: the selflessness of the person and the selflessness of phenomena. The latter again has two types: the selflessness of phenomena that merely negates truth, and the selflessness of phenomena that is free from the four extremes of elaboration. The former can also be summarized as two types: the selflessness of phenomena that merely negates the truth of the external object of grasping, and the selflessness of phenomena that merely negates the truth of the grasper. The latter fundamental reason is correct, in relation to the obstacles to be abandoned, there are two types: afflictive obscurations and cognitive obscurations. The former again has two types: manifest and seeds. The manifest again has two types: manifest grasping conceptualization and manifest grasping conceptualization. Fourth, one must first meditate on the view of realizing selflessness, because the mind that grasps at self by focusing on the aggregates is the root of all faults, so one must first stop it. After that, one must gradually meditate on the view of realizing no grasping and the view of realizing no grasper, because one cannot abandon cognitive obscurations without generating those two, because those two must gradually stop the true clinging to the object of grasping and grasper. After that, one must meditate on the view of realizing freedom from elaboration, because abandoning the seeds of cognitive obscurations requires the reason for realization that is uncommon to the Mahayana. Third, advising those who wish to be liberated to enter into emptiness, then, how to meditate on the antidote to the cognitive obscurations on the side of things existing inherently? There are three things to consider: the object of observation, the way of observing, and the act of meditating on the view. The first is, the nature of conventionalities such as form. The second is to eliminate the slander that says there is nothing in name, and the addition that says there is existence in ultimate, and to observe without self-nature. The third is to abandon exclusion and establishment, and to meditate on no self-nature, one will see the very nature of reality, and thereby be liberated from obstacles, because the perversion of clinging to reality will be reversed. Second, the actual path of seeing, the peak junction, is divided into two: the uninterrupted path and the special path. The first has
Chinese
以及，两种区分。第一种是：通过在布施等每个波罗蜜多中，圆满五种波罗蜜多的修持，从而成为断除见道所断之物的真实对治的无间道。第二种是：从刹那的数量上没有区分，因为这些都包含在苦法智忍的一个刹那中。从所断的角度区分，按照论师的观点，见道所断的入道是能对治所取分别和实执分别的加行近分二者；还灭是能对治所取分别和假立执著分别的无间道二者。在《身差别论》中说：“见道之道的体性是四种分别。”是这样认为的。那么，加行道和入道二者的区别是什么呢？虽然论师的观点是将加行道的殊胜智慧分为加行近分道，将见道的无间道分为入道无间道，但是要符合根本的观点非常困难，因为这四者都是见道的顶加行。此外，对于见道所断的四种分别，通过所缘的区分有九四三十六种，同样通过三界的区分有一百零八种，因此也说从断除这些的角度，见道的顶加行有一百零八种。第二，殊胜道中，有等持智慧和后得智慧。第一种，具有成为见道殊胜道的自性的狮子奋迅的特征。见道解脱道之后，在未从等持中起身时，有八种解脱，以及以顺行和逆行的方式入于究竟定的九次第定之时的菩萨瑜伽。这和加行狮子奋迅二者意义不同，因为加行狮子奋迅是随于后得证悟缘起之后产生的，而这个是在那之前产生的。第二种，所证悟的是缘起，如何证悟的方式，以及证悟的必要。其中，第一种有十二支，第一支是无明，是指以对境不明显的方式进入的心所，成为行之发动的。
English
And, two distinctions. The first is: through the practice of perfecting the five perfections within each of the perfections such as generosity, it becomes the uninterrupted path that is the actual antidote to what is abandoned by the path of seeing. The second is: there is no distinction in terms of the number of moments, because these are all included in one moment of the forbearance of the Dharma of suffering. Distinguishing from the perspective of what is to be abandoned, according to the teacher's view, the entry into the path of seeing that is to be abandoned is the two applications of heat and peak that are the antidote to the apprehended conceptualization and the conceptualization of grasping at substance; the reversal is the two uninterrupted paths that are the antidote to the apprehended conceptualization and the conceptualization of grasping at imputation. In the 'Body Differentiation Treatise' it says, 'The nature of the path called the path of seeing is the four conceptualizations.' This is how it is considered. So, what is the difference between the heat and peak paths? Although the teacher's view is to divide the excellent wisdom of the heat path into the path of heat and peak, and to divide the uninterrupted path of the path of seeing into the uninterrupted path of entry, it is very difficult to conform to the fundamental view, because all four of these are the peak application of the path of seeing. Furthermore, for the four conceptualizations to be abandoned by the path of seeing, there are thirty-six types by distinguishing the objects with nine fours, and similarly there are one hundred and eight types by distinguishing the three realms, so it is also said that from the perspective of abandoning these, there are one hundred and eight types of the peak application of the path of seeing. Second, in the path of distinction, there are meditative wisdom and post-meditative wisdom. The first has the characteristic of the lion's complete transformation, which is the nature of the path of distinction of the path of seeing. After the path of seeing's path of liberation, without rising from meditative equipoise, there are eight liberations, and the bodhisattva's yoga at the time of entering the nine successive abidings of ultimate abiding in accordance with and against the order. These two, the application and the lion's complete transformation, have different meanings, because the application of the lion's complete transformation occurs after the post-meditative realization of dependent origination, while this occurs before that. The second is the dependent origination to be realized, the way of how to realize it, and the necessity of realizing it. Among them, the first has twelve limbs, the first limb is ignorance, which refers to the mental factor that enters in a way that the object is not clear, and becomes the instigator of action.