Tibetan
་ཐར་དང་པོ་གཉིས་ནི། ངོ་བོ་མི་སྡུག་པ། ས་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ན་རིམ་པ་ལྟར་ཡོད། གསུམ་པ་ནི་ངོ་བོ་སེམས་བྱུང་མ་ཆགས་པ། ས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་ཡོད། གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཐར་བཞི་ནི་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་པ་དང་། ཟག་མེད་རྣམས་དང་། འགོག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ནི། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །ཀུན་བཏུས་སུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དང་། སེམས་བྱུང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་ཐར་དང་པོ་བདུན་གྱི་ངོ་བོ་དང་། འགོག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ནི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་བཞེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། རྣམ་ཐར་དང་པོ་གཉིས་ནི། སྤྲུལ་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་ཐར་བའི་ཕྱིར་དང་། གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་སྡུག་པ་དང་། མི་སྡུག་པ་སྤྲུལ་པར་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལས་ཐར་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཐར་བཞི་ནི་གཟུགས་མེད་ཞི་བའི་རོ་མྱང་གི་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་ཕྱིར་དང་། འགོག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་འདུ་འགོག་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་བསྡུ་ན། གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད། ༼བསམ་གཏན་བཞི་པའི་༽དངོས་གཞིའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ནང་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རྣམ་ཐར་རོ། །གཟུགས་མེད་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད། ནང་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་གྲོལ་བའི་རྣམ་ཐར་རོ། །སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་སྡུག་པར་རོ་གཅིག་ཏུ་སྤྲུལ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་ལས་གྲོལ་བའི་རྣམ་ཐར་རོ། །གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཐར་བཞིའི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། རང་རང་གི་དངོས་གཞིའི་དགེ་བ་གང་ཞིག རང་རང་གི་དངོས་གཞིའི་རོ་མྱང་བའི་སྒྲིབ་པ་ལས་གྲོལ་བའི་རྣམ་ཐར་རོ། །འགོག་པའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་གང་ཞིག མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཉམས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་རྣམ་ཐར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྔ་པོ་འདི་ལ་སྙོམས་འཇུག་དང་། རྣམ་ཐར་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་སྙོམས་འཇུག་གཞིར་གཞག་པ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཉམས་མི་སྲིད་པ་ནི་རྣམ་ཐར་དུ་འཇོག་པ་གནད་ཀྱི་དོན་ཏོ། །བཞི་པ་སྤོང་བའི་ལམ་ལ། མདོ་ལས་ཡུམ
Chinese
最初的两个解脱是，本体是不净的，位于初禅和二禅。第三个是本体非心所法，位于四禅。四个无色解脱是清净的无色等持，以及无漏者。灭尽解脱是灭尽等持。在《摄类学》中说，等持和智慧是主要的，与它们相应的具有的心和心所法，都是前七个解脱的本体，而灭尽解脱被认为是无相应行。为什么称为解脱呢？最初的两个解脱，是因为从变现的障碍中解脱出来；第三个解脱，是因为从变现美和不美、想要或不想要的障碍中解脱出来；四个无色解脱，是因为从无色寂静的味觉的障碍中解脱出来；灭尽解脱，是因为从有漏的受想灭尽的障碍中解脱出来。简而言之，有色观色的解脱的定义是：依靠（四禅的）正行心，以内色为所缘，从而阻止变现外境各种色相的障碍，从中解脱出来的解脱。无色观色的解脱的定义是：以内色为无所缘，从而阻止变现外境各种色相的障碍，从中解脱出来的解脱。净解脱的定义是：依靠四禅的心，将美色变现为一体的障碍，从中解脱出来的解脱。四个无色解脱的定义依次是：各自正行的善法，从各自正行的味觉障碍中解脱出来的解脱。灭尽解脱的定义是：灭尽等持，从不顺品造成的衰损中解脱出来的解脱。这后五个，等持和解脱的区别在于，将等持作为基础，不会被不顺品所损害，这就被认为是解脱，这是关键所在。第四，关于断除之道，经部中说。
English
The first two liberations are, by nature, unattractive, and are located in the first and second dhyanas in order. The third is by nature non-mental, and is located in the fourth dhyana. The four formless liberations are the pure formless attainments, as well as the uncontaminated ones. The liberation of cessation is said to be the attainment of cessation. In the Compendium, it is said that samadhi and wisdom are the main ones, and all the mental and mental factors that are associated with them are the nature of the first seven liberations, and the liberation of cessation is considered to be non-associated formation. Why is it called liberation? The first two liberations are because they are liberated from the obscuration of transformation; the third is because they are liberated from the obscuration of wanting or not wanting to transform beautiful and unattractive forms; the four formless liberations are because they are liberated from the obscuration of tasting the peace of formlessness; and the liberation of cessation is because they are liberated from the obscuration that obscures the cessation of contaminated feelings and perceptions. In short, the definition of the liberation of seeing form with form is: relying on the actual mind of (the fourth dhyana), perceiving the inner form as the object, thereby preventing the obscuration that hinders the transformation of various external forms, and liberating from it. The definition of the liberation of seeing form with formlessness is: perceiving the inner form as non-existent, thereby preventing the obscuration that hinders the transformation of various external forms, and liberating from it. The definition of the beautiful liberation is: relying on the mind of the fourth dhyana, liberating from the obscuration that hinders the transformation of beautiful forms into one taste. The definitions of the four formless liberations are, in order: whatever virtue is the actual basis of each, is the liberation from the obscuration of tasting the actual basis of each. The definition of the liberation of cessation is: whatever attainment of cessation, is the liberation from the deterioration caused by unfavorable conditions. The difference between attainment and liberation in these latter five is that the key point is that placing attainment as the basis, and not being subject to deterioration by unfavorable conditions, is considered to be liberation. Fourth, regarding the path of abandonment, the Sutra says.
Tibetan
་འདི་ནི་བདེན་པ་བཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་དང་། འགྲེལ་ཆེན་དུ། བདེན་པ་བཞིས་བསྡུས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད། བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་བཞི་ནི་སྤོང་བའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་བུདྡྷ་ཤྲཱིས་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་བཟོད་པས་རབ་ཏུ་བསྡུས་པ་རྣམ་པ་བཞིའོ། །ཞེས་མཐོང་ལམ་ཆོས་བཟོད་བཞི་ལ་བཞེད་པ་དང་། ཨ་བྷ་ཡས་མཐོང་བའི་ལམ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་བཞི་དང་། ཞེས་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་བཞི་ལ་བཞེད་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ལས། སྤོང་བའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཅེས་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞེད་པ་དང་། གཟད་པས་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཀའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་བཞེད་དོ། །གནད་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་ས་བཅུའི་མཉམ་གཞག་ལ་གཉེན་པོའི་ཚོགས་དང་། རྗེས་ཐོབ་ལ་སའི་ཚོགས་སུ་བཞག་པ་ལྟར། འདིར་ཡང་ས་བཅུའི་མཉམ་གཞག་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་རྣམས་ལ་སྤོང་བའི་ལམ་དང་། རྗེས་ཐོབ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་དུ་གཞག་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་འདིར་སྤོང་བའི་ལམ་ཡང་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་བར་བཅུ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་བཞི་བཞིར་ཕྱེ་ནས་བཞག་གོ །ཕྱེ་ཚུལ་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་དང་མི་འདྲ་སྟེ། དེར་ནི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་སྤང་བྱ་བཞི་སྤོང་བའི་ཆ་ནས་བཞིར་འཇོག་ལ། འདིར་ནི་ཡུལ་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་བཞིར་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡང་སྤོང་ལམ་བཞི་ཚང་བ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་སྤོང་ལམ་བཞི་ཚང་བའི་བར་རོ། །རྣམ་པའི་དོན་བསྡུའི་སྐབས་སུ་འཕགས་སེང་གཉིས་ཆར་གྱིས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ཟག་མེད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ཟག་བཅས་སུ་བཤད་ཅིང་། ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ཉིར་སྣང་དུ། རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཟག་བཅས་སུ་བཤད། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ཟག་མེད་ཁོ་ནར་བཤད་དོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་མཁྱེན་པ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའི་དོན་བསྡུར་འཆད་པ་ནི་ནོར་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ཞེས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་ཞེས་ལོགས་སུ་བཀར་ནས་གསུངས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་པ་གཞན་གཉིས་པོ་བདེན་པ་བཞི་ཆར་གྱི་རྣམ་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འདིར་བསྟན་གྱི་
Chinese
此乃超越四谛之彼岸。释论大疏中说：以四谛总摄，不具烦恼之自性，四无间道即是断道。如此宣说。对此，布达室利认为，以了知四谛之法的忍辱而善加摄持，即是四种行相。如是主张见道之四法忍。阿巴亚则认为，见道之四无间道。如是主张见道之四无间道。明句论中说：断道之行相，即是无间三摩地之自性。如是主张无间三摩地。格扎则主张见道与修道二者之无间道。关键之义即是：如在积资之时，将十地之等持安立为对治之资粮，后得位安立为地之资粮一般。此处亦是将十地之等持断除对治者安立为断道，后得位安立为成佛之道之场合，因此此处之断道，亦是从见道之无间道至有顶之无间道之间，将十地之每一地又分为四四部分而安立。分法与对治之资粮积聚不同，彼处是将一个无间道，也从断除四种所断之角度分为四种，而此处则是从领悟境四谛之实相之角度分为四种。因此，从苦谛之法忍一刹那，也具足四种断道，直至有顶之智慧一刹那，也具足四种断道之间。在总结行相之义时，圣狮二者都说，基智之行相，在声闻之相续中存在的是无漏，在菩提心之相续中存在的是有漏。道智之行相，在二显中，说是名相之有漏。遍智之行相，则说是唯有无漏。此处有些人将遍智之行相，解释为分为三种智慧之义，是错误的。因为“一切相智之道的行相是”这样，将遍智的行相与道谛的行相分开来说，从其语气中可以得知，另外两种智慧已经包含在四谛的行相之中了。否则，此处所说的
English
This is the transcendence of the four truths. The Great Commentary states: 'The characteristic of being free from afflictions, summarized by the four truths, the four uninterrupted paths are the paths of abandonment.' Thus it is said. Regarding this, Buddhaśrī considers that it is the four aspects that are well summarized by the patience of knowing the Dharma of the four truths. Thus, he asserts the four Dharma-kshantis of the path of seeing. Abhaya considers it to be the four uninterrupted paths of the path of seeing. Thus, he asserts the four uninterrupted paths of the path of seeing. The Clear Words states: 'The aspect of the path of abandonment is the characteristic of uninterrupted samadhi.' Thus, he asserts uninterrupted samadhi. Gzhadpa asserts the uninterrupted path of both the path of seeing and the path of cultivation. The essential point is this: Just as in the context of accumulating merit, the equipoise of the ten grounds is established as the accumulation of antidotes, and the subsequent attainment is established as the accumulation of grounds, so here too, the occasion is such that the equipoise of the ten grounds, the abandonments and antidotes, are established as the path of abandonment, and the subsequent attainments are established as the path of Buddhahood itself. Therefore, here too, the path of abandonment, from the uninterrupted path of the path of seeing to the uninterrupted path of the summit of existence, each of the ten grounds is divided into four parts and established. The method of division is different from the accumulation of antidotal merit, for there, even a single uninterrupted path is divided into four from the aspect of abandoning the four objects to be abandoned, while here it is divided into four from the aspect of realizing the nature of the four truths of the object. Therefore, from a single moment of Dharma-kshanti on suffering, there is the completion of the four paths of abandonment, up to a single moment of wisdom at the summit of existence, there is the completion of the four paths of abandonment. In the context of summarizing the meaning of the aspects, both Ārya and Siṃha say that the aspect of the basis-knowledge, what exists in the stream of the Śrāvakas is uncontaminated, and what exists in the stream of the Bodhicitta is contaminated. The aspect of the path-knowledge, in the Two Appearances, is said to be the contaminated of the nominal. The aspect of the all-knowing, is said to be only uncontaminated. Here, some people are wrong to explain the aspect of the all-knowing as dividing into the meaning of the three knowledges. Because the phrase 'the aspect of the path of the all-knowing itself is' separates the aspect of the all-knowing from the aspect of the path of truth, it can be understood from its tone that the other two knowledges are already included in the aspects of the four truths. Otherwise, what is taught here