Tibetan
མན་གྱི་ལམ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཡིན་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་དོར་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་རང་རྒྱལ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཞིའི་རྟེན་ཅན་དང་། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཞིའི་རྟེན་ཅན་གྱི་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མ་རིག་པ་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་ནས་དོར་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ལམ་གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་། ཞེས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་རང་རྒྱལ་ལམ་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་བཟློག་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་གྱིས་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་མེད། བྱང་སེམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་དུ་ཞེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གཉིས་ལས་ཕྱི་མ་ནི་འདིར་བསྟན་ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་གིས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྟོག་པའི་དོན་ནི། རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལ་བླང་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལ་དེར་ཞེན་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལ་དེར་ཞེན་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་རང་རྒྱལ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ཏེ། ལམ་གསུམ་པའི་རྣམ་པའི་སྐབས་སུ་རྣམ་པར་བྱང་བ་མེད་པ་དང་། ཞེས་དང་། དེའི་སྤང་བྱར་རྣམ་བྱང་གི་གཟུང་བར་རྟོག་པ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ཏེ། དེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད། ཐེག་དམན་གྱི་རྒྱུད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གཉིས་ལས་སྐབས་དང་པོར་དེ་གཉིས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་འཛིན་པར་བྱེད་ལ་ཕྱི་མ་དེ་ཉིད་སྐབས་འདིར་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་ཕྱེ་བ་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་དང་རིགས་དང་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས། ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་ཕྱེ་བ་ནི། སྲིད་དང་ཞི་བར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་མོ། །འཛིན་རྟོག་ལ་གཉིས་ལས། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ནི་བདེན་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དང་། ཕྱི་མ
Chinese
即使是下部的道等清净之法，也是以其为对境，而执着于应断的所取。其中，有两种所取分别念，一种是缘觉道应断品类的所依，另一种是菩萨道应断品类的所依。第一种是，以无明等一切烦恼之法为对境，而执着于应断的所取。因为在第三道的时候，说“没有一切烦恼”，所以证悟到一切烦恼的所取无自性的智慧，被说是缘觉道的证悟之类。第二种是，执着于小乘道及其果位为应遣除的对境。因为声闻和缘觉没有那样的执着，而菩萨有那样的执着。这样，在两种之中，后者是此处所说的还灭所取分别念所显示的。第二，其对治所依的分辨念的意义是，执着于清净之法为应取的所取。其中，对于小乘的清净之法执着于此，以及对于大乘的清净之法执着于此，有两种。前者是缘觉道应断品类的所取分别念，因为在第三道的相品中说“没有清净”，并且，因为其应断是执着于清净的所取。后者是菩萨道应断品类的所取分别念，因为那存在于菩萨的相续中，而不存在于小乘的相续中。这样，在两种之中，第一种情况没有将二者分开，而是称之为“其对治所依”，是总的执取二者，而后者才是在此处所说的趣入所取分别念。趣入所取分别念从对境的角度分为九种，即“自性与种姓等”等两颂。还灭所取分别念从对境的角度分为九种，即“因为堕入有寂”等三颂。执取分别念有两种，即实执分别念，也就是真执。其中，有从补特伽罗的角度安立的实执分别念，以及从法（事物）的角度安立的实执分别念，两种。前者是声闻的，后者
English
Even if it is the Dharma of purification such as the lower path, it is still clinging to the object to be abandoned by focusing on it. Among them, there are two kinds of apprehended conceptualizations, one is the basis of the category to be abandoned by the Pratyekabuddha path, and the other is the basis of the category to be abandoned by the Bodhisattva path. The first is to focus on the Dharma of all afflictions such as ignorance, and to cling to the object to be abandoned. Because in the third path, it is said that "there is no all afflictions", so the wisdom that realizes that the object of all afflictions is without self-nature is said to be the realization of the Pratyekabuddha path. The second is to cling to the Hinayana path and its fruit as the object to be eliminated. Because Sravakas and Pratyekabuddhas do not have such clinging, but Bodhisattvas have such clinging. Thus, among the two, the latter is what is shown here by the reversed apprehended conceptualization. Second, the meaning of the conceptualization based on its antidote is to cling to the Dharma of purification as the object to be taken. Among them, there are two kinds of clinging to the Dharma of purification of Hinayana, and clinging to the Dharma of purification of Mahayana. The former is the apprehended conceptualization that belongs to the category to be abandoned by the Pratyekabuddha path, because in the aspect of the third path, it is said that "there is no purification", and because its object to be abandoned is the apprehended conceptualization that clings to purification. The latter is the apprehended conceptualization that belongs to the category to be abandoned by the Bodhisattva path, because it exists in the continuum of the Bodhisattva, but not in the continuum of the Hinayana. Thus, among the two, in the first case, the two are not separated, but it is called "its antidote base", which is the general grasping of the two, and only the latter is shown here as the entering apprehended conceptualization. The entering apprehended conceptualization is divided into nine kinds from the perspective of the object, namely "self-nature and lineage, etc." and so on, two verses. The reversed apprehended conceptualization is divided into nine kinds from the perspective of the object, namely "because of falling into existence and peace" and so on, three verses. There are two kinds of grasping conceptualizations, namely the substantial grasping conceptualization, which is the grasping of truth. Among them, there are two kinds of substantial grasping conceptualizations, one established from the perspective of the person, and the other established from the perspective of the Dharma (things). The former is of the Sravakas, and the latter
Tibetan
་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་ཡིན་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། སྐབས་དང་པོར་དེ་གཉིས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་རྫས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཞེས་གསུངས་ལ། སྐབས་འདིར་ནི་མདོར་བསྟན་དུ་སྔ་མ་དངོས་སུ་བསྟན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྫས་ཡོད་པ། རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་དག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱས་བཤད་དུ་ཕྱི་མ་དངོས་སུ་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་དེ་ལ་འཛིན་འདོར་སོགས་ཆོས་དགུར་ཕྱེ་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྤང་བྱ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་དམན་གྱིས་ཡུལ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གློ་དེ་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་ལས། སྐབས་དང་པོར་དེ་གཉིས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་བཏགས་པའི་རྟེན་ཅན་ཅེས་གསུངས་ལ། སྐབས་འདིར་མདོར་བསྟན་དུ་སྔ་མ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་བཤད་དུ་ཕྱི་མ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་ནི་སྔར་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་འཛིན་རྟོག་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། དབྱེ་ན་དགུར་ཡོད་དོ། །ཅེས་མདོར་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་ཕྱེ་བ་ནི། འཛིན་པ་དང་ནི་འདོར་བ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་དབྱེ་བ་ནི། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །འདིར་མདོར་བསྟན་དུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །ཞེས་འཛིན་རྟོག་གཉིས་པོ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་བཤད་པའི་དོན་ལ། ཁ་ཅིག་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་གཞུང་དེས་རྣམ་པར་གསལ་བའི་མཚན་གཞི་ངོས་གཟུང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་མ་བསྟན་པར་འདོད་པ་དང་། གཞན་དག་ཡུལ་རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་གཉིས་སོ་སོར་ངེས་པར་བསྟན་གྱི་ཡུལ་ཅན་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བརྟགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་སོ་སོར་ངེས་པར་མ་བསྟན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པར་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །སེམས་ཅན་རྫས་དང་བརྟགས་ཡོད་པར། །ཞེས་པའི་གཞུང་གིས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་སོ་སྐྱེ་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་དེ། དེ་གང་ཟག་
Chinese
之前已经说过，这是大乘的断除之类。第一次，这两个没有分开，被称为“有实事的所依”。这次，在简要说明中，直接指出了前者，即：认为众生是有实事的，是执着分别念的。因为这样说的缘故。在详细解释中，直接指出了后者，因为将它的对境分为执、舍等九法而说的缘故。第二，假立执着分别念是菩萨的不共断除之法，因为小乘不能断除对境仅仅是假立的显现执着之垢的缘故。它也有从补特伽罗的角度安立的假立执着分别念，和从法角度安立的假立执着分别念两种。第一次，这两个没有分开，被称为“假立的所依”。这次，在简要说明中，直接指出了前者，在详细解释中，直接指出了后者的道理，和之前一样。这样，执着分别念的体性和，如果分类，有九种。简略地显示，即：“异生圣者之差别”。等等两句偈颂。从对境的角度分为九种实执分别念，即：“执着以及舍弃等”。等等两句偈颂。从对境的角度分为九种假立执着分别念，即：“特意决定不生等”。等等两句偈颂。这里，在简要说明中，“异生圣者之差别”，对于将两种执着分别念在异生和圣者上分别解说的意义，有些人字面理解为实执分别念和假立执着分别念在异生和圣者上是分别决定的；有些人认为该论典仅仅是明确地指出了所立宗的特征，并没有明确地表示在异生和圣者上是分别决定的；还有些人认为明确地表示了对境实执和假立执着两种是分别决定的，但是没有明确地表示有境实执分别念和假立执着分别念两种是分别决定的，这些都不是论典的本意，已经在其他地方解释过了。那么是什么呢？“异生圣者之差别，众生实事及假有”，这句论典直接表示了实执分别念仅仅存在于异生的相续中，因为那是补特伽罗
English
It has already been said that this is a type of abandonment for the Mahayana. Initially, these two were not distinguished, and it was called "having a basis of substance." In this case, in the brief explanation, the former is directly indicated, namely: It is considered that sentient beings have substance and are those who hold onto conceptual thoughts. This is because it is said so. In the detailed explanation, the latter is directly indicated, because it is said that its object is divided into nine dharmas such as grasping and abandoning. Secondly, imputation-grasping conceptual thought is a non-common abandonment of Bodhisattvas, because the Hinayana cannot abandon the fault of clinging to the mere appearance of imputation on the object. It also has imputation-grasping conceptual thought established from the perspective of individuals, and imputation-grasping conceptual thought established from the perspective of dharmas. Initially, these two were not distinguished, and it was called "having a basis of imputation." In this case, in the brief explanation, the former is directly indicated, and in the detailed explanation, the manner in which the latter is directly indicated is the same as before. Thus, the nature of the two grasping conceptual thoughts, and if classified, there are nine types. Briefly showing it is: "The distinction between ordinary beings and noble ones." And so on, two verses. Dividing the substance-grasping conceptual thought into nine from the perspective of the object is: "Grasping and abandoning." And so on, two verses. Dividing the imputation-grasping conceptual thought into nine from the perspective of the object is: "Intentionally, definitely not arising." And so on, two verses. Here, in the brief explanation, "The distinction between ordinary beings and noble ones," regarding the meaning of separately explaining the two grasping conceptual thoughts on ordinary beings and noble ones, some literally interpret that substance-grasping conceptual thought and imputation-grasping conceptual thought are definitely separate on ordinary beings and noble ones; some believe that this treatise only clearly points out the characteristics of the established subject, and does not explicitly indicate that they are definitely separate on ordinary beings and noble ones; others believe that it clearly indicates that the two objects, substance-grasping and imputation-grasping, are definitely separate, but does not explicitly indicate that the two subjects, substance-grasping conceptual thought and imputation-grasping conceptual thought, are definitely separate. These are not the intention of the treatise, and have been explained elsewhere. So what is it? "The distinction between ordinary beings and noble ones, sentient beings have substance and imputation," this treatise directly indicates that substance-grasping conceptual thought only exists in the continuum of ordinary beings, because that is the individual.