Tibetan
འོ། །གང་ཟག་ནི་བདག་གོ །ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །དེས་ན་བདག་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག མཐའ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་ཞེས་སོགས་སོ། །སྲོག་ནི་བདག་ཡིན་ལ་ལུས་ནི་འཇིག་རྟེན་ཡིན་པས། གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་ལྟ་བའི་ཆ་ནས་བཞག་པ་ཡིན་གྱི་མཚན་གཞི་ཆ་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །དགུ་པ་གང་ལ་དགོངས་ནས་དབྱེ་བ་མཛད་པ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ཉེ་བ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཅུ་བཞིར་དབྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་གྲངས་མེད་དོ། །འོ་ན་ལྟ་བ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། བཅུ་བཞི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྔོན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མ་བསྐོར་བའི་སྔ་རོལ་ན་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བའི་རྣམ་གྲངས་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་མདོ་ལས་ལྟ་བ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་བཞག་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་པའི་དྲང་སྲོང་འགའ་ཞིག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྟ་བར་གྱུར་པ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྣམས་མཐའ་བཅུ་བཞིར་བཅད་ནས་ཞུས་པ་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་པོ་འདི་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་ལ་ཁྱད་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ནི། ཉིར་སྣང་དུ། གསལ་ཀ་གང་ཡང་མ་གསུངས་པར་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཁྱད་མཚན་བཅུ་དྲུག་བཤད་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ལམ་ཤེས་དང་། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །དེའི་དགོངས་པ་ཡང་ཁྱད་མཚན་གྱིས་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཚུལ་ཀྱིས་མཚོན་པས་རང་གང་ལ་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་གཞན་ཐེག་དམན་ལ་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་དགོས་པས་སྦྱོར་བ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་སྦྱར་བ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཐེག་དམན་ལ་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཙམ་ཐེག་དམན་ལ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་ལ་ཁྱད་མཚན་སྦྱར་ན། ཐེག་དམན་ལ་ལྡན་པ་བཅད་དགོས་པ་ལས་དེ་གཅོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །འོན་ཀྱང་རྟོགས་རིགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཁྱད་མཚན་མེད་དེ། དེ་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྦྱོར་བ་གསུམ་ཆར་ལ་ཁྱད་མཚན་ཡོད་དེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་
Chinese
哦。补特伽罗（藏文：གང་ཟག་）是“我”（藏文：བདག་གོ）。五蕴是世间。因此，关于具有“我”的世间是常还是无常，有边还是无边等等。生命是“我”，身体是世间。从一和异的角度安立，与之前的定义相似。第九，是考虑到什么而作区分呢？是考虑到上述具有“我”见的所化近事众生的想法，而分为十四种，但事物本身是无数的。那么，六十二见和十四有什么区别呢？以前，如来未在赡部洲（南赡部洲）转法轮之前，外道们所有关于常断的观点，都包含在那六十二见之中，因此经中安立为六十二见。如来转法轮时，一些外道仙人向薄伽梵（世尊）请教，将六十二见的意义归纳为十四个边见，这就是未被记别的十四见。第二，分析基础智的结合是否有差别。在《现观庄严论》中，没有明确说明，而是以大乘的结合为前提，讲述了十六种差别。论师认为是道智和一切智两种结合的特点。其意图是通过特点以排除其他的方式来表示，因此必须区分与自己所具有的结合，与其他小乘所具有的结合，所以与后两种结合相联系。因为后两种结合不具备小乘的特点。仅仅是基础智的结合，小乘也有，如果将特点与此结合，就必须排除小乘所具有的，但无法排除。然而，如果从证悟的角度来看，基础智的结合没有特点，因为那是小乘的证悟。如果从自性的角度来看，三种结合都有特点，因为是大乘的一种结合的自性。小乘的证悟也是通过不缘取的方式来把握的。
English
Oh. The person (Tibetan: gang zag) is "I" (Tibetan: bdag go). The five aggregates are the world. Therefore, regarding the world with "I" as permanent or impermanent, finite or infinite, and so on. Life is "I" and the body is the world. It is established from the perspective of one and different, similar to the previous definition. Ninth, what is the consideration for making the distinction? It is based on the thoughts of the close disciples who possess the view of "I" mentioned above, and divided into fourteen, but the things themselves are countless. Then, what is the difference between the sixty-two views and the fourteen? Previously, before the Tathagata turned the wheel of Dharma in Jambudvipa (Southern Jambudvipa), all the views of permanence and annihilation held by the non-Buddhists were contained in those sixty-two views, so the sutras established them as the sixty-two views. When the Tathagata turned the wheel of Dharma, some non-Buddhist sages asked the Bhagavan (Blessed One), summarizing the meaning of the sixty-two views into fourteen extreme views, which are the fourteen unrecorded views. Second, analyzing whether there are differences in the combination of the base knowledge. In the Abhisamayalankara, without explicitly stating anything, sixteen differences are explained based on the Mahayana combination. The teacher explains that it is the characteristic of the combination of the path knowledge and the all-knowing knowledge. Its intention is to express it through the method of distinguishing others by characteristics, so it is necessary to distinguish the combination that one possesses from the combination that others, the Hinayana, possess, so it is related to the latter two combinations. Because the latter two combinations do not have the characteristics of the Hinayana. Only the combination of the base knowledge is also present in the Hinayana, so if the characteristics are combined with this, it is necessary to exclude what the Hinayana possesses, but it cannot be excluded. However, if viewed from the perspective of realization, the combination of the base knowledge has no characteristics, because that is the realization of the Hinayana. If viewed from the perspective of its own nature, all three combinations have characteristics, because it is the nature of one combination of the Mahayana. The realization of the Hinayana is also grasped through the aspect of non-apprehension.
Tibetan
ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བྱེད་མཚན་གྱི་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་གང་གི་མཛད་པ་ཡིན་དཔྱད་པ་ནི། བརྒྱད་སྟོང་པར་དང་པོ་གཉིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་དང་། ཕྱི་མ་དགུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱེད་པར་བཤད། འབུམ་དང་ཉི་ཁྲི་ལེ་མང་ལས། དང་པོ་ལྔ་བྱང་སེམས་དང་། ཕྱི་མ་དྲུག་སངས་རྒྱས་ལ་སྦྱར། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པར་དང་པོ་དྲུག་སངས་རྒྱས་དང་། ཕྱི་མ་ལྔ་བྱང་སེམས་ལ་སྦྱར། ཤེས་རབ་ཁྲི་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྱང་སེམས་ལ་བཤད་དོ། །འདི་དག་གི་དོན་ལ་ཊཱི་ཀར། བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ནི་བྱང་སེམས་ལ་ཡོད་པའི་ཆ་གཟུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ལེགས་སོ། །ཉིར་སྣང་དུ་སྦྱོར་བ་གསུམ་ལ་སོ་སོར་སྦྱར་བའི་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ཡང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུམ་དང་། བདུན་དང་། གཅིག་རྣམས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་སོ་སོར་སྦྱོར་བར་མཛད་དོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། སྔར་མཁྱེན་གསུམ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་རྣམ་པར་བསྡུས་པ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་བྱས། །ཞེས་པའི་སྐབས་གྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་བཞི་བདེར་འགྱུར་ཞིང་། དེས་སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་། སྐྱོན་དང་། མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པའི་ཚེ་འདིར་བསྟན་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འདིར་བསྟན་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་དེ་དེ་དག་ལ་མཁས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། འདིར་བསྟན་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་དེ་ལྟ་བ་མཚན་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། སྤྱོད་པ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལྔ་ལ་མཁས་པའི་སྤྱོད་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚན་མེད་རབ་ཏུ་སྦྱིན་ལ་སོགས། །ཡང་དག་བསྒྲུབ་ལ་མཁས་པ་ནི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་འདི་ལ། །ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ལྔ་ལ་མཁས་པས་ནི་མ་ཁྱབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ལྔ་ལ་མཁས་པའི་ཆེད་དུ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཁྱེན་གསུམ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནས་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པར་མ་གྱུར་པའི་བར་གྱི་ཐོས་བསམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ནི་ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་ཚོགས་ལམ་ཕལ་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་གསུངས་སོ། །སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ལྔ་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ཞིང་།
Chinese
是为了修习的缘故。第三，在能作之相的场合，考察是佛还是菩萨的事业：在《八千颂》中，最初两个是菩萨的，后面九个说是佛的作为。《十万颂》和《二万五千颂》中，最初五个是菩萨的，后面六个配于佛。《一万八千颂》中，最初六个是佛的，后面五个配于菩萨。《般若一万颂》中，一切都说是菩萨的。对于这些的意义，在注疏中说：十一个能作，佛和菩萨两者都有，但作为体性的解说，是取菩萨所具有的部分。如是说，很好。虽然在显现中，对于三种加行没有分别配对的明确说明，但论师将三、七、一分别配于三种智的加行。在体性之下宣说顺解脱分是有理由的，以前三种智以闻思确定之后，将意义归纳起来，对于诸佛更加超胜。在“对于诸佛更加超胜”的场合，所依的补特伽罗四者安乐，因此，通达加行的差别、功德、过失和体性之时，就产生了此处所说的顺解脱分。那么，有人会想，此处所说的顺解脱分，是精通那些的理由是什么呢？此处所说的顺解脱分，是见解证悟无相之智慧，以及行为精通佛等五境之行为的结合，因为：无相胜施等，精通真实修，于此证悟一切相，称为顺解脱分。如是说。如果是大乘的顺解脱分，那么精通佛等五境则不遍及，因为也有为了精通佛等五境而进行闻思之时的顺解脱分。因此，从以闻思确定三种智，到未精通加行之体性之间的，以闻思所摄的顺解脱分，法友称之为资粮道庸常之名。精通加行之体性之时，就是精通佛等五境之时，
English
It is for the sake of practice. Third, in the case of the agent's characteristic, examine whether it is the activity of the Buddha or the Bodhisattva: In the Eight Thousand Verses, the first two are said to be the Bodhisattva's, and the last nine are said to be the Buddha's activity. In the Hundred Thousand Verses and the Twenty-five Thousand Verses, the first five are Bodhisattva's, and the last six are attributed to the Buddha. In the Eighteen Thousand Verses, the first six are the Buddha's, and the last five are attributed to the Bodhisattva. In the Ten Thousand Verses of Wisdom, everything is said to be the Bodhisattva's. Regarding the meaning of these, the commentary says: Although the eleven activities are present in both the Buddha and the Bodhisattva, the characteristic that is explained is the part that is held by the Bodhisattva. As it is said, it is good. Although there is no clear explanation of how the three applications are applied separately in the apparent, the teacher applies the three, seven, and one separately to the application of the three knowledges. There is a reason for explaining the liberation-consistent part under the characteristic, because when the meaning of the three knowledges, which were previously determined by hearing and thinking, is summarized, it is especially superior to the Buddhas. In the case of "especially superior to the Buddhas," the basis of the person, the four, becomes happy, and therefore, when one is skilled in the distinctions, qualities, faults, and characteristics of the application, the liberation-consistent part that is taught here is born. Now, one might wonder, what is the reason why the liberation-consistent part taught here is skilled in those? The liberation-consistent part taught here is the combination of the wisdom that realizes the view of no characteristics and the practice that is skilled in the five objects such as the Buddha, because: Giving without characteristics, etc., skilled in true accomplishment, in this realization of all aspects, it is considered consistent with the part of liberation. As it is said. If it is the liberation-consistent part of the Great Vehicle, then it is not pervaded by being skilled in the five objects such as the Buddha, because there is also a liberation-consistent part in the state of hearing and thinking for the sake of being skilled in the five objects such as the Buddha. Therefore, the liberation-consistent part that is included in hearing and thinking from the determination of the three knowledges by hearing and thinking until one is not skilled in the characteristic of the application is called the ordinary path of accumulation by the Dharma friend. When one is skilled in the characteristic of the application, one is skilled in the five objects such as the Buddha,