Tibetan
པ་སྤངས་ནས་གཞན་དབང་དང་དེ་ལ་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་ནི་དབུ་མའོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་དབུས་མཐའ་ནས་བཤད་པའི་ཚུལ་ལ། སྒྲོ་སྐུར་སྤང་བའི་ཚུལ་དང་། དེས་ན་དབུ་མའི་ལམ་དུ་གྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དབུས་མཐར། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་ཡོད་དོ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བཤད་དུ་བློ་བརྟན་གྱིས་ལ་ལ་དག་ཆོས་ཐམས་ཅད་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་རང་བཞིན་ཡེ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དགག་པའི་དོན་དུ། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའོ། །ཞེས་བཤད་པས་མདོ་དང་མི་འགལ་ལམ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ་འདི་ལྟར། དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་ཡི་རང་བཞིན་ཡེ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མདོ་དང་མི་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གཉིས་པོ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་ཡེ་མེད་ལ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་ཆོས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་སྐུར་འདེབས་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོར་གཞན་དབང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ཅེས་བྱའོ། །འོ་ན་མདོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་དགོངས་པས་མི་འགལ་ལོ། །འོ་ན་སྟོང་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་དབང་གི་སྟེང་དུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་དབུས་མཐར། སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་བཤད། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ནི། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཏེ་གཞན་དབང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུ
Chinese
抛弃之后，依他起和在那之上的遍计所空的自性，在胜义中存在，是为中观。这是它的意义。第三，从中边分别论中所说的道理来看，是舍弃增益和损减的道理。因此，成立中观之道有两种方式。第一种，在中边分别论中说：“非真遍计有，于彼二者无，空性于此有，于彼亦有彼。”并且，在它的注释中，智军（བློ་བརྟན།）说，有些人认为一切法都像兔角一样，自性本来就没有，为了遮止对一切法的损减，所以说了“非真遍计有”这句话，这是“自性”这个词的剩余部分。这样一来，总的来说，一切法都是空性的。如果有人问，这样说与经部不相违吗？不相违，因为这样说：“于彼二者无。”在非真实的遍计所缘上，因为远离了能取和所取的自性，所以称之为空性，但并不是说自性本来就没有，所以与经部不相违。如果有人问，如果是这样，能取和所取就像兔角一样本来就没有，而非真实的遍计所缘在胜义中以自性的方式存在，那么这样一来，空性岂不是不存在了吗？那不是那样的，因为这样说：“空性于此有。”在非真实的遍计所缘上，凡是没有能取和所取，那就是空性，所以空性不会不存在。它的意思是，认为一切法自性都不存在，这是损减，所以作为它的对治，要说依他起以自己的体性存在。如果有人问，那么总的来说，与经部所说的一切法都是空性的说法相违背吗？那是因为经部所说的是以遍计所执而空，所以不相违背。如果有人问，那么空性岂不是会以自己的体性而不存在了吗？空性的意义不是以自己的本体而空的空性，而是在依他起的上面，以能取和所取二者而空的空性，所以不会以自己的体性而不存在。这是它的意思。第二种，在中边分别论中说：“非空非不空，以是故一切，说有说无说，是为中观道。”也就是说，依他起以自己的体性成立
English
After abandoning, the nature of emptiness of other-powered and that imputed on it, existing in the ultimate sense, is the Middle Way. This is its meaning. Third, from the way it is explained in the Middle-Ends Discrimination, it is the way of abandoning exaggeration and denigration. Therefore, there are two ways to establish the Middle Way. The first is: In the Middle-Ends, it says, "The unreal conceptualization exists, in it the two do not exist, emptiness exists in this, in it also that exists." And in its commentary, Lodro Ten (blo brtan) says that some people think that all phenomena are like rabbit horns, without any inherent nature. Therefore, in order to refute the denigration of all phenomena, it is said, "The unreal conceptualization exists," which is the remainder of the word "inherent nature." In this way, in short, all phenomena are empty. If someone asks, does this contradict the sutras? It does not contradict, because it says, "In it the two do not exist." In the unreal conceptualization, because it is empty of the nature of the apprehended and the apprehender, it is called emptiness, but it is not that there is no inherent nature, so it does not contradict the sutras. If someone asks, if that is the case, the two, the apprehended and the apprehender, are originally non-existent like rabbit horns, and the unreal conceptualization exists in the ultimate sense with its own nature, then in that case, wouldn't emptiness cease to exist? That is not the case, because it says, "Emptiness exists in this." In the unreal conceptualization, whatever is without the apprehended and the apprehender, that is emptiness, so emptiness will not cease to exist. Its meaning is that believing that all phenomena are inherently non-existent is denigration, so as its antidote, it should be said that the other-powered exists with its own characteristics. If someone asks, then in general, does it contradict the statement in the sutras that all phenomena are empty? That is because the sutras speak of emptiness in terms of the imputed, so it does not contradict. If someone asks, then wouldn't emptiness cease to exist with its own characteristics? The meaning of emptiness is not emptiness that is empty of its own entity, but emptiness that is empty of the two, the apprehended and the apprehender, on top of the other-powered, so it will not cease to exist with its own characteristics. This is its meaning. The second is, in the Middle-Ends, it says, "Not empty, not non-empty, therefore all, are explained, by existence, by non-existence, by existence, this is the Middle Way." That is to say, the other-powered is established by its own characteristics
Tibetan
བ་པ་དང་། མདོའི་དོན་མི་འགལ་བར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ན། གཞན་དབང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་། ཀུན་བཏགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དེ་ནི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །གསུམ་པ་དེས་གསུང་རབ་ཇི་ལྟར་འགྲེལ་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། དོགས་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཚུལ། དེ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་ལན་བཤད་པ། དེས་ན་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་གྲངས་ངེས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་གཞི་ནི་འཁོར་ལོ་དང་པོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་དང་། འཁོར་ལོ་གཉིས་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་སོགས་སུ་གསུངས་པ་ལའོ། །དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ནི་དེ་གཉིས་འགལ་ལོ་སྙམ་དུ་བསམ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་དེ་ཅི་ལ་དགོངས། ཆོས་ཐམས་ཆད་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་སོགས་སུ་གསུངས་པ་དེ་ཅི་ལ་དགོངས་ཞེས་ཞུས་པ་སྟེ། དགོངས་འགྲེལ་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བཀའ་སྩལ། སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་འཇིག་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། སྤངས་པ་དང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡང་བཀའ་སྩལ། ཕུང་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་དང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་ཟག་བཅས་ཀྱི་བར་ཡང་བཀའ་སྩལ། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ནས་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་སྤངས་པ་དང་མངོན་དུ་བགྱི་བ་དང་། བསྒོམ་པ་དང་ཁམས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། ཁམས་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ཁམས་དུ་མ་དང་སྤངས་པ་དང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དག་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། མི་མཐུན་པ་དང་། གཉེན་པོ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེས་པ་གནས་པ་དང་། མི་འབྱུང་བ་དང་། སླར་ཞིང་གནས་པ་དང་། འཕེལ་ཞིང་ཡངས་པ་ཉིད་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་མ་འགགས་པ་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ལགས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་མ་འགགས་པ་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་སྙམ་བགྱིད་ལགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་མ་འགགས་པ་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་རང་བ
Chinese
而且，因为已经阐述了不违背经部意义的缘故，所以，他性以自己的体性而存在，遍计所执以自己的体性而不存在，圆成实以自己的体性而存在，这就是远离二边的中观之路。第三，以何种方式解释佛经，有三种：产生疑惑的方式，消除疑惑的回答，因此对三转法轮进行数量确定的安立。第一，产生疑惑的基础是，初转法轮中宣说了所有法自相共相的体性，二转法轮中宣说了所有法无自性等等。产生疑惑的方式是，心想这两者相违，于是请问：宣说所有法自相共相的体性，是基于什么意图？宣说所有法无自性等等，是基于什么意图？《解深密经》中说：世尊以多种方式也宣说了蕴的自性，也宣说了生起的体性和坏灭的体性，以及断除和完全了知。如蕴一样，也宣说了处、缘起和有漏。同样，结合起来，也宣说了谛的自性，以及完全了知、断除、现证和修习，以及界的自性，以及种种界和多种界，以及断除和完全了知，以及三十七道品的自性，以及不相符和对治，以及未生和生起，以及生已安住，以及不生起和再次安住，以及增长和广大。世尊也宣说了。世尊也宣说了所有法无自性，所有法不生不灭，本来寂静，自性涅槃。那么，世尊基于什么意图宣说了所有法无自性，所有法不生不灭，本来寂静，自性涅槃呢？我这样想，世尊基于什么意图宣说了所有法无自性，所有法不生不灭，本来寂静，自性涅槃呢？
English
Moreover, since it has been explained that it does not contradict the meaning of the sutras, therefore, other-powered nature exists by its own nature, the imputed nature does not exist by its own nature, and the thoroughly established nature exists by its own nature, and that is the Middle Way that abandons the two extremes. Third, how to explain the scriptures has three aspects: how doubts arise, answering to dispel those doubts, and thus establishing the definite number of the three turnings of the wheel. First, the basis for the arising of doubts is that in the first turning of the wheel, the self and common characteristics of all phenomena were taught, and in the second turning of the wheel, all phenomena were taught to be without inherent existence, and so on. The way doubts arise is by thinking that these two contradict each other, and then asking: What was the intention behind teaching the self and common characteristics of all phenomena? What was the intention behind teaching that all phenomena are without inherent existence, and so on? In the Saṃdhinirmocana Sūtra, it says: The Blessed One has also taught in many ways the self-nature of the aggregates, and has also taught the nature of arising and the nature of disintegration, as well as abandonment and complete knowledge. Just as with the aggregates, he has also taught the sense bases, dependent origination, and the contaminated. Similarly, combining them, he has also taught the self-nature of the truths, as well as complete knowledge, abandonment, realization, and cultivation, as well as the self-nature of the elements, as well as various elements and multiple elements, as well as abandonment and complete knowledge, as well as the self-nature of the thirty-seven factors of enlightenment, as well as incompatibility and antidotes, as well as the unborn and arising, as well as the arisen abiding, as well as the non-arising and re-abiding, as well as increasing and expanding. The Blessed One has also taught. The Blessed One has also taught that all phenomena are without inherent existence, all phenomena are unborn and unceasing, primordially peaceful, and naturally in complete nirvana. So, with what intention did the Blessed One teach that all phenomena are without inherent existence, all phenomena are unborn and unceasing, primordially peaceful, and naturally in complete nirvana? I think, with what intention did the Blessed One teach that all phenomena are without inherent existence, all phenomena are unborn and unceasing, primordially peaceful, and naturally in complete nirvana?