Tibetan
་ཡིན་ཏེ། མཉམ་གཞག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་དེ་ཡོད་པར་མཚུངས་ཀྱང་། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་དེ་ཤེས་པ་དང་། མ་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་ཉེ་བ་དང་རིང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་འགྱུར་བའི་གཞི་ཤེས་མཉམ་གཞག་ཏུ་སྐྱེས་པ་དེ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མཚན་འཛིན་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ན་ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་གྱུར་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་མཚུངས་སམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། དེ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྒོམས་པས་དེའི་འབྲས་བུ་མཐོང་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་ཕྱིན་ཆད་དུ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྒོམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ས་བདུན་པ་ལ་བཞག་གོ །ཞེས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ས་བདུན་པའི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མངོན་ཞེན་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་དགོས་ལ། མ་དག་ས་བདུན་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལ་མངོན་ཞེན་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མངོན་ཞེན་བཀག་དགོས་པས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གཞག་པ་ཡིན་གྱི། མངོན་ཞེན་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བ་ལ་འཕགས་སེང་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་བཅུར་བྱས་ནས། ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པའི་སྦྱོར་བ་བཅུ་ཆར་ལ་སྦྱར་བར་བཞེད་ཅིང་། དེའི་དོན་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོ་བཞི་རང་བཞིན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་། ཕྱི་མ་དྲུག་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྦྱོར་བར་བཞེད་ཀྱང་ཤེས་བྱེད་མ་མཐོང་ངོ་། །དེས་ན་དང་པོ་བཞི་སོགས་སུ་བཅད་ནས་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པར་རྩ་བར་གསུངས་པའི་དོན་ནི་བདེན་བཞིའི་སྟེང་གི་ཁྱད་ཆོས་ལ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པས་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་ལ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པར་མངོན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ཞེས་པས་བདེན་པ་བཞི་བསྟན། དེ་མི་རྟག་སོགས་ཞེས་པས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་ཁྱད་ཆོས་བསྟན། དེ་མ་རྫོགས་དང་། ཞེས་པས་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་ཁྱད་ཆོས་བསྟན། རབ་རྫོགས་དང་། ཞེས་པས་འགོག་བདེན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་དང་། དེ་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཉིད་དང་། །ཞེས་པས་ལམ་བདེན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་སྟོན། དེ་དག་ལ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་ནས་བསྒོམས
Chinese
是这样的，虽然在等持的方面，断证的次第是相同的。但在后得的方面，因为了知和不了知的差别，所以显现了靠近和远离一切智。那么，如果大乘的证悟种类所变的阿赖耶识在等持中产生，需要在后得中以遮止耽著的方式修持，那么小乘的证悟种类所变的菩萨的阿赖耶识也同样如此吗？不是这样的，因为那是在加行道的阶段，以遮止耽著行相的方式持续修习，所以它的果在见道的阶段仅仅是现量了知而已，此后就没有持续修习了。那么，佛陀耶谢夏布（ye shes zhabs）说一切智在七地安立，这样说与阿赖耶识的修习持续到七地之间相违背，这样想是没有过失的。因为菩萨在加行道的阶段，需要以遮止显现耽著的方式修习无常等十六行相，并且在不清净七地的后得中，当对无常等十六行相产生显现耽著时，需要遮止显现耽著，所以才安立阿赖耶识的修习。因为不需要以遮止显现耽著的方式修习无常等十六行相。对于这样的修习的差别，圣狮子（'phags seng）二者将修习分为十种，认为将遮止耽著行相的修习全部应用。其意义，前代人认为前四种是自性的修习，后六种是阶段性的修习，但没有见到能成立的理由。因此，将前四种等分开，然后在根本中说遮止耽著的意义是，因为对四谛之上的特征遮止耽著行相，所以显现了对声闻的证悟种类遮止耽著行相。以“色等”表示四谛，以“彼无常等”表示痛苦谛的特征，以“彼不圆满”表示集谛的特征，以“极圆满”表示灭谛的特征，以“于彼无贪著”表示道谛的特征。对这些遮止耽著行相后修习。
English
It is like this, although the order of abandonment and realization is the same in terms of meditative equipoise. However, in terms of subsequent attainment, because of the difference between knowing and not knowing, it shows nearness and distance to omniscience. So, if the Alaya-vijñana, which becomes the type of realization of the Mahayana, arises in meditative equipoise, and it is necessary to practice it in subsequent attainment by blocking conceptualization, then is it the same for the Bodhisattva's Alaya-vijñana, which becomes the type of realization of the Hinayana? It is not the same, because that is in the stage of the path of application, and it is only a direct realization of its result in the stage of the path of seeing by constantly meditating in the way of blocking clinging and behavior, and there is no constant meditation after that. Then, Buddha Yeshe Zhabs said that the omniscient nature of the Buddhas is established on the seventh ground. If you think that this contradicts the statement that the practice of Alaya-vijñana continues up to the seventh ground, there is no fault. Because Bodhisattvas need to meditate on the sixteen aspects such as impermanence by blocking manifest clinging in the stage of the path of application, and in the subsequent attainment of the impure seven grounds, when manifest clinging arises to the sixteen aspects such as impermanence, it is necessary to block manifest clinging, so the practice of Alaya-vijñana is established. Because it is not necessary to meditate on the sixteen aspects such as impermanence by blocking manifest clinging. For such a difference in practice, the two, Arya Simha, divided the practice into ten and considered that the practice of blocking clinging and behavior should be applied to all ten. The earlier scholars thought that the first four were the practice of nature and the last six were the practice of the stage, but no proof was seen. Therefore, the meaning of dividing the first four etc. and then saying in the root text that blocking clinging and behavior is that because clinging and behavior are blocked to the characteristics on the four truths, it appears that clinging and behavior are blocked to the realization type of the Shravakas. "Form etc." indicates the four truths, "that impermanence etc." indicates the characteristics of the truth of suffering, "that incomplete" indicates the characteristics of the truth of origin, "extremely complete" indicates the characteristics of the truth of cessation, and "no attachment to that" indicates the characteristics of the truth of the path. Meditate on these after blocking clinging and behavior.
Tibetan
་པའི་འབྲས་བུ་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བདེན་བཞིའི་སྟེང་གི་རྟག་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་དྲུག་གིས་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟོགས་རིགས་ལ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པ་སྟོན་ཏེ། དང་པོ་ལྔས་ནི། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཟུང་བ་སོགས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་སོགས་བསྟན་ཞིང་། སྣང་བ་རྣམ་བདུན་གྱིས་ནི་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཇུག་ཏུ། ཉིར་སྣང་དུ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དཔེའི་དོན་འཐད་པར་བྱས་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་བུདྡྷ་ཤྲཱི། གསེར་གླིང་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་རྫོགས་པས་ཀུན་བཏགས་དང་། རྫོགས་པས་ཡོངས་གྲུབ་བསྟན་ཅིང་། གཞན་དབང་ཤུགས་ལ་བསྟན་པར་བཞེད་དོ། །འགྲེལ་ཆེན་དུ། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པའི་གཟུགས་ནི་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་རབ་ཏུ་རྫོགས་པའོ། །ཞེས་དང་། ཤེར་སྒྲོན་དུ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་གཟུགས་ཀུན་བཏགས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་ཞེས་དང་། རྟོགས་དཀའི་སྣང་བར། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ་སོར་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པ་ཉིད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བ་དང་། ཚང་བ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཉལ་པས། མ་རྫོགས་པ་བྱིས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། རྫོགས་པ་རྒན་པོའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་འཆད་ཅིང་ཀུན་བཏགས་སོགས་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཡིན་པས་དེ་འདིར་འཆད་པ་མི་འཐད་ཅེས་དང་། གཟད་པས། མ་རྫོགས་པ་སྟེ་མ་སྨིན་པ། རྫོགས་པ་སྟེ་སྨིན་པ་ལ་འཆད། ཁ་ཅིག ཚོགས་རྫོགས་མ་རྫོགས་ལ་འཆད་དོ། །འབྲེ་ཨར་དང་། གཡག་རོང་གཉིས་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ལྟར་མཛད་པས་དེ་དག་གི་ལྟར་ན། འདིར་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ལ་དཔྱད་པ་ལ། སྤྱིར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་གནས་ལུགས་འབྱེད་པ་དང་། གསུང་རབ་འཆད་པའི་སྒོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རེ་རེ་ཡོད་དེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ནི་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་དང་། མདོ་སྡེ་པས་ནི་རང་སྤྱི་གཉིས་དང་། སེམས་ཙམ་པས་ནི་མཚན་ཉིད་གསུམ་དང་། དབུ་མ་པས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་ལུགས་འབྱེད་
Chinese
因为在见道的阶段，通过修道之果，能够亲眼见到远离四谛之上的常与无常等三十二种戏论的法界。后面的六个偈颂表明，禁止执着于自宗的证悟之理。最初的五个偈颂表明，要证悟遍计所执等无自性。七种显现表明，要证悟所取的外境无实。因为在那部经的结尾处说：在《现观庄严论》中，是就声闻等人的角度，通过比喻的方式，使一切智智的意义变得合理，所以才这样说的。佛陀室利和金洲师等人认为，不圆满的是遍计所执，圆满的是圆成实，他空是暗指。在《释论》中说：因为自性空，所以假立的色是不圆满的。因为具有功德的集合，所以法性的色是极其圆满的。在《般若灯论》中说：不圆满和圆满的色，要通过遮止在遍计所执和圆成实上的行持，以不缘取的方式来接近。在《难解显现》中说：因为是自性空性，所以是假立的；因为具有功德的集合，并且是法性的本体，所以分别是未圆满和圆满的，色等是不完整和完整的。娘拉巴说：未圆满的是孩童的五蕴，圆满的是老人的五蕴，并且解释说遍计所执等是唯识宗的观点，所以在这里解释是不合理的。格扎巴说：未圆满是不成熟，圆满是成熟。有些人解释为资粮圆满和未圆满。仲·俄和雅隆二者按照论师的观点来做，按照他们的观点，在这里观察三种自性的分类时，一般来说，四种宗派的论者各自都有区分安住方式和讲解经论的独特方式。具体来说，毗婆沙宗区分所知五事，经部宗区分自相和共相，唯识宗区分三种自性，中观宗区分二谛。
English
Because in the stage of the path of seeing, through the fruit of cultivation, one can directly see the Dharmadhatu, which is free from the thirty-two elaborations such as permanence and impermanence on the Four Noble Truths. The latter six verses indicate the prohibition of clinging to the realization of one's own school. The first five verses indicate the realization of the absence of self-nature in what is imputed, etc. The seven appearances indicate the realization that the objects of grasping are not real. Because at the end of that very text, it says: In the Abhisamayalankara, it is from the perspective of the Shravakas, etc., that the meaning of omniscient wisdom is made reasonable through the use of metaphors, and that is why it is said. Master Buddhashri and the Golden Island masters believe that what is incomplete is the imputed, what is complete is the perfectly established, and other-emptiness is implied. In the Great Commentary, it says: Because of the emptiness of characteristics, the imputed form is incomplete. Because it possesses a collection of qualities, the form of Dharmata is extremely complete. In the Lamp of Wisdom, it says: The incomplete and complete forms, one should approach them in a non-apprehending manner by blocking the practice on the imputed and the perfectly established. In the Difficult to Understand Appearance, it says: Because it is the emptiness of characteristics, it is imputed; because it possesses a collection of qualities, and is the essence of Dharmata, therefore, they are respectively incomplete and complete, form etc. are incomplete and complete. Nyalpa says: The incomplete is the five aggregates of a child, the complete is the five aggregates of an old person, and he explains that what is imputed etc. is the view of the Mind-Only school, so it is inappropriate to explain it here. Gedrapa says: The incomplete is immature, the complete is mature. Some explain it as the accumulation of merit being complete and incomplete. Drepung Ear and Yakrong both act according to the master's view, and according to their view, when examining the classification of the three characteristics here, in general, each of the four philosophical schools has its own unique way of distinguishing the mode of abiding and explaining the scriptures. Specifically, the Vaibhashika school distinguishes the five objects of knowledge, the Sautrantika school distinguishes the self-characteristic and the general characteristic, the Mind-Only school distinguishes the three characteristics, and the Madhyamika school distinguishes the two truths.