Tibetan
གས་ན་ཉི་ཚེ་བ་དང་སྣ་ཚོགས་ཉིད་ཅེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཞེ་ན། དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ཉི་ཚེ་བ་ཡིན་པས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་ཙམ་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མཐའ་དག་རྟོགས་པ་མེད་པར་བཤད་ཟིན་པས་ཅིའི་ཕྱིར་ཀླན་ཀ་ཚོལ་བར་བྱེད། གལ་ཏེ་ཉན་རང་གི་མཐོང་ལམ་གྱིས་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་ན་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ཉན་རང་གི་རྟོགས་རིགས་སུ་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀར་ལས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་མཐོང་ཚུལ་མ་ཡིན་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་ངེས་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་དང་། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་མཉམ་གཞག་གི་དབང་དུ་བྱས་སོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་དོན་ནི་ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་ཉན་རང་གི་མཐོང་སྒོམ་མཉམ་གཞག་ན་མངོན་ཞེན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་ཉན་རང་གི་མཐོང་སྒོམ་མཉམ་གཞག་ལ་རྟོགས་རིགས་ཐ་དད་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་འབྲས་བུ་དང་པོ་སོགས་རྟོགས་རིགས་ཐ་དད་དུ་སྟོན་པའི་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་ཉིར་སྣང་དུ། ཏིལ་གྱི་དཔེས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མཐོང་སྒོམ་རྟོགས་རིགས་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་ནུས་པ་ཐ་དད་ཡོད་པར་བཤད་པ་དང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགལ། ཁྱེད་རང་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་སྙམ་ན་མི་མཚུངས་ཏེ། འདིར་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ་མཉམ་གཞག་གིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་འགའ་ཞིག་ནི་མི་རྟག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། འགའ་ཞིག་ནི་སྡུག་བསྔལ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སོགས་ཡིན་པས་རིགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་ལ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། མཉམ་གཞག་གིས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་རིགས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། ལུགས་འདི་མ་རྟོགས་པའི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ངོས་འཛིན་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་དེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཉན་རང་གིས་རྟོགས། བྱམས་ཆོས་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཉན་རང་གིས་མ་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པས་གང་རུང་ཅིག་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། མཁས་པ་ཁ་ཅིག་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ལ་ཉན་རང་གིས་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཀྱོག་བཤད་འབའ་ཞིག་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཙོང་ཁ་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པར་མཚུངས་པས་ལྟ་བ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འདོད་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལྟ་སྤྱོད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པ་དང་། རྒྱས་པར་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་དང་ཡང་འགལ་ལོ། །དེའི་ལན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཅིག་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གོ་བཟློག་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་ཆེ་ཆུང་ལ་འཆད་ན་ཡང་། སྤང་བྱ་བདེན་འཛིན་གཅིག་ཉིད་ཉན་ཐོས་བརྩོན་འགྲུས་མྱུར་བས་ཚེ་གསུམ་གྱིས་སྤོང་ནུས་ཤིང་། བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སྤོང་མི་ནུས་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགལ། ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་ཀྱང་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་ལ་ཡོད་པ་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པར་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་ཡོད་ཅིང་། དེས་ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་སྤངས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་མ་སྤངས་པས། བསྟན་རྩ་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ན། །དགེ་སློང་ཉིད་ཀྱང་དཀའ་བར་གནས། །ཞེས་སྤྱོད་འཇུག་གི་གཞུང་འདི་ལ་སྦྱར་ནས་འཆད་པ་ནི་མཁས་པའི་མདུན་སར་རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བའི་གཏམ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སོགས་ནོར་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྣང་མོད་ཀྱང་། ཐེག་མཆོག་གནད་ཀྱི་ཟླ་ཟེར་དུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བཤད་ཟིན་ཞིང་། རྒྱས་པར་ངག་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་སྐབས་དོན་ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་འགྱུར་བའི་གཞི་ཤེས་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་སྦྱོར་བ། འབྲས་བུ་མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ་མི་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ལ། སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བ་དང་། སྦྱོར་བའི་མཉམ་པ་ཉིད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང་། །ཞེས་སོགས་ཏེ། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །ཞེས་པ་ནས། ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་རིགས་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ལས། མཉམ་གཞག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་སྐབས་གཉིས་པར་བསྟན་ཟིན་ནས། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་བསྟན་པ
Chinese
如果說，這與「僅僅是」和「多種多樣」相矛盾。如果這樣說，因為對它的意義的理解是片面的，所以已經闡述了僅僅是理解了近取蘊的無自性，而沒有理解所有的法無我，為什麼還要尋找過失呢？如果聲聞緣覺的見道能證悟無生，那麼證悟無常等十六行相的智慧，在經和論典中都說那是聲聞緣覺的證悟種類，如果認為這相矛盾。那不是等持的境界的見法方式，而是後得位的定解的範疇。正如論師所說：「僅僅是具有對境，就能證悟初果等不同的果位。」因此，如果認為這也是等持的範疇，那是不對的。因為具有對境的意義是具有執著，而聲聞緣覺的見道修道在等持中沒有明顯的執著。否則，聲聞緣覺的見道修道在等持中會有不同的證悟種類，因為這是顯示初果等不同證悟種類的論典。如果承認，在《現觀莊嚴論》中，以芝麻的例子來說明聲聞的修道，其理由是見道修道沒有不同的證悟種類，但有不同的能力，這為什麼不矛盾呢？如果認為你們也一樣，那是不一樣的。因為這裡是以後得位的定解為範疇，而等持所引導的一些定解是明顯執著於無常，一些是明顯執著於痛苦等，因此種類不同。對於大乘來說，則不一樣，因為等持以自身的力量所引導的所有定解都具有遠離戲論的相狀，因此種類相同。第五，一些不理解此宗的智者，將法無我的認識視為一種，並主張在龍樹的宗派中，聲聞緣覺能證悟，而在慈氏的宗派中，聲聞緣覺不能證悟，這樣就變成了對其中一方的誹謗。一些智者主張在兩個宗派中，聲聞緣覺都不能證悟蘊的無自性，因此在運用龍樹的論典時，就必須完全是曲解。宗喀巴認為，大小乘都能同樣地證悟一切法的實相，因此
English
If it is said that this contradicts "merely" and "manifoldness." If so, since the understanding of its meaning is partial, it has been explained that only the non-self of the aggregates of appropriation is understood, and not all Dharma non-self is understood. Why look for faults? If the path of seeing of the Hearers and Solitary Realizers realizes the unborn, then the wisdom that realizes the sixteen aspects such as impermanence is said in both the Sutras and Treatises to be the type of realization of the Hearers and Solitary Realizers. If you think this contradicts, that is not the way of seeing the object of equipoise, but rather the category of ascertainment by subsequent attainment. As the teacher said, "Merely having an object, one can realize different fruits such as the first fruit." Therefore, if you think this is also the category of equipoise, it is not so. Because the meaning of having an object is having attachment, and there is no manifest attachment in the path of seeing and meditation of the Hearers and Solitary Realizers in equipoise. Otherwise, there would be different types of realization in the path of seeing and meditation of the Hearers and Solitary Realizers in equipoise, because this is a treatise that shows different types of realization such as the first fruit. If you admit, in the Ornament for Clear Realization, the reason for explaining the path of meditation of the Hearers with the example of sesame is that there are no different types of realization in the path of seeing and meditation, but there are different abilities, why does this not contradict? If you think it is the same for you, it is not the same. Because here it is the category of ascertainment by subsequent attainment, and some of the ascertainments led by equipoise are manifestly attached to impermanence, and some are manifestly attached to suffering, etc., therefore the types are different. For the Great Vehicle, it is not the same, because all the ascertainments led by equipoise by its own power have the aspect of being free from elaboration, therefore the types are the same. Fifth, some scholars who do not understand this system regard the recognition of Dharma non-self as one, and claim that in the system of Nagarjuna, the Hearers and Solitary Realizers can realize it, while in the system of Maitreya, the Hearers and Solitary Realizers cannot realize it, thus becoming a slander against one of them. Some scholars claim that in both systems, the Hearers and Solitary Realizers cannot realize the non-self of the aggregates, so when applying the treatises of Nagarjuna, it must be entirely a distortion. Tsongkhapa believes that both the Great and Small Vehicles equally realize the reality of all phenomena, therefore
Chinese
认为见解没有差别，就等于是诽谤大乘的见解和行为如同虚空一般。而且也和弥勒父子（无著和世亲）的论著中所说的，对法无我的圆满和广大证悟与否的差别相违背。对此的回答是，如果说所要证悟的法无我本身是同一个，只是通过广略不同的理证方式来证悟存在差别，这就会导致大乘和小乘的根器利钝颠倒。如果从断除障碍的能力大小来解释，那么所要断除的实执本身是同一个，声闻通过迅速的精进，可以在三世之内断除，而菩萨却要经历无数劫才能断除，这又怎么能不相违背呢？即使没有证悟蕴的无自性，但对于包含在无常等十六行相中的补特伽罗的无我，三乘都有直接证悟，如果不明白这是两个声闻部派的宗义，还认为在应成派中也有这样的补特伽罗，并且认为他虽然断除了在三界中显现的烦恼，却没有断除烦恼的种子，然后把《入行论》中的“教之根本即僧伽，僧伽自身难安住”这句话套用在这种情况上进行解释，这不是智者面前能听得进去的话。诸如此类的错误数不胜数，但在《胜乘要义之月光》中也稍微提到过，详细内容要从口中去领悟。第二，关于与此相关的，基智转变为小乘证悟之理有三点：原因的结合、果的见道、不宣讲修道的原因。第一点又分为结合的分类和结合的平等性两种。第一种是，“色等彼无常等”，等等。从“此岸彼岸非边际”到“如是所说此处知”之间，是就菩萨的基智而言，大乘的证悟之理和小乘的证悟之理两种，这是就第一种情况而言，所阐述的断证次第。其中又分为入定和后得两种，入定的断证次第已经在第二品中阐述完毕，现在阐述后得的断证次第。
English
To think that there is no difference in views is tantamount to slandering the Mahayana's views and practices as being like the sky. Moreover, it also contradicts what is said in the treatises of the father and sons (Asanga and Vasubandhu), regarding the difference between the complete and extensive realization of the selflessness of phenomena. The answer to this is, if it is said that the selflessness of phenomena to be realized is the same, but there is a difference in realization through extensive and concise reasoning, this would lead to the reversal of the sharpness and dullness of the faculties of the Great and Small Vehicles. If one explains it in terms of the magnitude of the power to eliminate obscurations, then the clinging to truth to be eliminated is the same, the Hearers can eliminate it in three lifetimes through rapid diligence, while the Bodhisattvas cannot eliminate it even after countless eons, how can this not be contradictory? Even if one has not realized the selflessness of the aggregates, the direct realization of the selflessness of the person included in the sixteen aspects such as impermanence is present in all three vehicles. If one does not understand that this is the tenet of the two Hearer schools, and still thinks that there is such a person in the Prasangika school, and thinks that although he has eliminated the manifest afflictions that arise in the three realms, he has not eliminated the seeds of afflictions, and then applies the sentence from the Bodhicaryavatara, "The root of the doctrine is the Sangha, and the Sangha itself is difficult to abide," to explain this situation, these are not words that can be heard in front of the wise. There are countless such errors, but they have also been mentioned slightly in "Moonbeams of the Essence of the Supreme Vehicle," and the details should be understood from the oral teachings. Secondly, regarding the basis consciousness that transforms into the reasoning of Hinayana realization in this context, there are three points: the combination of causes, the path of seeing as the result, and the reason for not teaching the path of meditation. The first point is divided into the classification of combinations and the equality of combinations. The first is, "Form, etc., that impermanent, etc.," and so on. From "This shore, the other shore, not the edge" to "As said, know this here," it refers to the basis consciousness of the Bodhisattva, the reasoning of Mahayana realization and the reasoning of Hinayana realization. This is in terms of the first situation, which elucidates the order of abandonment and antidote. Among them, there are two types: meditative equipoise and subsequent attainment. The order of abandonment and antidote in meditative equipoise has already been elucidated in the second chapter, and now the order of abandonment and antidote in subsequent attainment is being elucidated.