Tibetan
་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་བཞག་ནས་དེ་འདྲེན་པའི་ནུས་པ་མཉམ་གཞག་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱད་པ་ལ་ཐོབ་པ་དང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་གོང་འོག་གི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །བདུན་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་དང་། ཐོད་རྒལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། རྒྱལ་སྲས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་པ། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི། །རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་ལམ་འདི་དང་། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་ཐོབ་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་དང་། འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཅིག་ཅར་དུ་ཐོབ་ཅིང་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་སུ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་མངོན་དུ་བྱེད་མི་ནུས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་གནས་ཀྱི་དོན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་ནི་མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོ་ལ་ཚང་ཡང་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ནི་ནུས་པ་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཐོབ་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འབྱུང་བས་སྒོམ་ལམ་ནས་གཞག་པར་སྣང་སྟེ་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་འཇུག་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ཀླན་ཀ་མ་ལུས་པ་སྤང་བ་ལ་བཞི་སྟེ། གྲུབ་མཐའ་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤང་བ། རང་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤང་བ། རྗེས་འབྲང་གི་གཞུང་དང་འགལ་པ་སྤང་བ། སྒོམ་སྤང་སྤོང་ཚུལ་དང་མཚུངས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། མངོན་པ་གོང་མ་ལས་བར་ཆད་མེད་ལམ་བཞི་དང་། རྣམ་གྲོལ་ལམ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གྲུབ་མཐའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ལ། མཛོད་དུ་བར་ཆད་མེད་ལམ་བརྒྱད་དང་། ཀུན་བཏུས་སུ་བཞི་དང་། འདིར་གཅིག་ཏུ་བཞག་པ་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད། །ཅེས་པའི་དོན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བར་ཆད་མེད་ལམ་གཅིག་གིས་མཐོང་སྤང་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་ན། རྒྱུད་བླར། ཇི་ལྟར་སྨྱུག་སོགས་རིམ་སྐྱེས་པས། །ས་བོན་ཤུན་པ་གཅོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཐོང་ལམ་རིམ་སྐྱེས་པས། །མཐོང་སྤང་རྣམས་ནི་ལྡོག་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་
Chinese
又，置于后得位时，引彼之能力，于等持刹那第八获得，及成就不退转之后得身语之特殊行为等，亦如是知，则上下之安立皆能无违而了悟。第七，大乘之见道，于苦法智忍之时，如《十地经》所说之功德百千十二，及《般若经》所说之狮子奋迅，与超越之等持等，及《经庄严论》云：“佛子菩提分，种种诸品类，恒与此见道，俱时而获得。”如是所说，菩提分七支，及八支圣道等，不可思议之功德一时获得，且于等持位时，一心安住于法性离戏之义，故虽不能现证彼等，然于初地之后得位时现证彼等功德，乃是安住之义。菩提分七支，于见道等持之自性圆满，然八支圣道，虽于等持获得能力，然现证乃于后得生起，故似从修道安立，如超越之等入。第五，遣除一切诤论分四：遣除与他宗相违，遣除与自宗其他相违，遣除与随行之论相违，遣除与断除修断相同。第一，若谓与《阿毗达磨》之上品所说之四无间道与四解脱道，共八相违。彼乃宗派之差别，已于前说竟。且《俱舍论》中说八无间道，《集论》中说四，此处安立一，亦当了知乃是“瑜伽师亦由慧之差别，上上能损上上”之义。第二，若谓以一无间道一时断除一切见断，然《宝性论》云：“如苇等渐生，断种子皮等，如是见道渐生，能遮遣见断。”
English
Furthermore, when placed in the post-meditation state, the ability to draw upon that is obtained in the eighth moment of equipoise. Likewise, the special actions of body and speech in the post-meditation state that establish non-retrogression should also be understood in the same way, so that all the arrangements of above and below will be realized without contradiction. Seventh, in the Mahāyāna path of seeing, at the time of the acceptance of the dharma of suffering, the twelve hundred thousands of qualities as explained in the Daśabhūmika Sūtra, the lion's roar as spoken of in the Perfection of Wisdom Sūtra, and the samādhis of transcendence, and as it is said in the Ornament of the Sūtras, "The qualities that accord with the bodhisattva's enlightenment, all kinds of varieties, are always obtained simultaneously with this path of seeing." As it is said, the seven branches of enlightenment and the eightfold noble path, etc., are obtained simultaneously with inconceivable qualities, and in the state of equipoise, one is single-pointedly placed in equipoise on the meaning of the nature of reality, free from elaboration. Therefore, although one cannot directly realize these, the meaning of abiding is to directly realize those qualities in the post-meditation state of the first ground. The seven branches of enlightenment are complete in the nature of the equipoise of the path of seeing, but although the eightfold noble path is obtained as a power in equipoise, its direct realization arises in post-meditation, so it appears to be established from the path of meditation, like the absorption of transcendence. Fifth, refuting all objections is fourfold: refuting contradiction with other tenets, refuting contradiction with other self-tenets, refuting contradiction with the texts of followers, and refuting similarity with the way of abandoning what is to be abandoned by meditation. First, if it is said that it contradicts the four uninterrupted paths and the four paths of liberation, which are eight in total, as explained in the higher Abhidharma, that is a difference of tenets, as has already been explained above. And in the Treasury of Knowledge, eight uninterrupted paths are spoken of, in the Compendium, four, and here one is established, and it should also be understood that this is the meaning of "Yogis also, by the difference of intelligence, the higher and higher harm the higher and higher." Second, if it is said that with one uninterrupted path, all that is to be abandoned by seeing is abandoned simultaneously, but the Uttaratantra says, "Just as reeds and so forth grow gradually, cutting seeds, husks, and so forth, so the path of seeing grows gradually, causing the abandonment of what is to be abandoned by seeing."
Tibetan
པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ནས་བཟུང་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་མ་སྐྱེས་བར་དུ་མཐོང་ལམ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་འཇོག་སྟེ། མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མི་སྐྱེ་བའི་སྔ་ལྟས་སུ་གྱུར་པ་ལ་དྲོད་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་ལམ་བཞི་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བས་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་བཞི་རིམ་ཅན་སྤོང་བ་ནི་མཐོང་སྤང་རིམ་ཅན་དུ་སྤོང་བའི་དོན་ཡིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མཐོང་ལམ་སྐྱེས་པར་འཇོག་ཅིང་། དེའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་ལོག་ནས་མཐོང་སྤང་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དཔེར་ན། ས་བོན་ས་འོག་ན་ཡོད་པའི་དུས་སུ་མྱུ་གུ་རིམ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བས། ས་བོན་གྱི་ཤུན་པ་རིམ་བཞིན་དུ་གཅོད་ཅིང་། ཤུན་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་མྱུ་གུ་ཐོན་པའི་ཚེ་ཤུན་པ་བཅད་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་འཇུག་པའི་རང་འགྲེལ་དུ། མདོ་ཐ་དད་ནས་གསུངས་པའི་དཔེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་སྲས་བཙས་མ་ཐག་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཕྲུ་གུ་སྒོ་ངའི་སྦུབས་ལས་ཐོན་མ་ཐག་པ་དང་། ཡར་ངོའི་ཚེས་གཅིག་གི་ཟླ་བ་དང་། ལྗོན་ཤིང་གི་མྱུ་གུ་ཐོན་མ་ཐག་པ་རྣམས་ས་དང་པོའི་བྱང་སེམས་དང་དཔེ་དོན་བསྒྲིགས་པའི་དོན་རྣམས་འདི་ལ་འགྲིག་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་སྤང་རིམ་བཞིན་དུ་སྤོང་བ་ལ་སྦྱར་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཕལ་ཆེར་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འགྲེལ་ཆུང་ལས། སྤོང་བའི་ལམ་ལ་ཡུལ་བདེན་པ་བཞིས་བསྡུས་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་བཞི་གསུངས་པ་མཐོང་ལམ་ལ་སྦྱར་དགོས་པས་བར་ཆད་མེད་ལམ་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་མཐོང་ལམ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱར་བའི་ངེས་པ་མེད་ཅིང་། སྦྱར་བའི་ཚེ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་དེ་ཉིད་ལ་ཡུལ་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་སྟེ། སྤང་བྱ་བཞི་སྤོང་བའི་ལྡོག་པ་ནས་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་བཞིར་བཞག་པ་དང་འདྲའོ། །འདི་ལ་སློབ་དཔོན་གྱི་འགྲེལ་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ནས་བདེན་པ་བཞིས་བསྡུས་པ་བར་ཆད་མེད་ལམ་བཞི་ཞེས་པ་ཙམ་དང་། ཉིར་སྣང་དུ་ཡང་སྤོང་བའི་ལམ་ལ་བར་ཆད་མེད་ལམ་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་པ་ཙམ་ལས་གང་ལ་སྦྱར་གྱི་གསལ་ཀ་མི་སྣང་ཞིང་། བུདྡྷ་ཤྲཱིས་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་བཟོད་པས་རབ་ཏུ་བསྡུས་པ་རྣམ་པ་བཞིའོ། །ཞེས་མཐོང་ལམ་བཟོད་པ་བཞི་ལ་སྦྱར་ཞིང་། ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་སྤོང་བའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་བར
Chinese
如果说这有矛盾，那么它的意思是这样的：从加行道的暖位开始，直到苦法智忍没有生起之前，安立见道次第生起。因为见道是无分别智慧的不生起的先兆，所以安立为暖位。由于加行道四者次第生起，所以断除四种现行的见道所断分别，就是次第断除见道所断的意思。当苦法智忍生起的时候，就安立为见道生起，从那之后的刹那，就脱离了所有的见道所断。例如，当种子在地下的时候，苗芽次第生长，种子外壳次第断裂，当苗芽从外壳中出来的时候，就如同外壳已经被切断一样。如果这样做，那么在《入行论自释》中，从不同经典中所说的比喻，如转轮王的王子刚出生，鹏鸟的幼鸟刚从蛋壳里出来，上弦初一的月亮，树木的嫩芽刚长出来等等，这些与初地菩萨的比喻意义相符。如果将知忍刹那与次第断除见道所断相联系，那么就与大多数大乘经藏相违背。第三，如果说《释论小疏》中，所说的以四圣谛所摄的四无间道是断道，必须与见道相联系，因此与只说一个无间道相矛盾。那么，这不一定非要与见道相联系。即使联系，也是从苦法智忍本身，从领悟四圣谛的体性的角度来分开的，如同从断除四种所断的角度，安立见道顶加行四者一样。关于这一点，大小论师的注释中，只有“以四圣谛所摄的四无间道”这样的说法，而在《二显论》中，也只有“断道依赖于四种圣谛”这样的说法，并没有明确说明与什么相联系。佛护将四圣谛的法智忍概括为四种。并将它与见道的四忍相联系。法友认为断道的体性是
English
If it is said that this is contradictory, then its meaning is as follows: From the heat stage of the path of application, until the moment when the kṣānti of suffering-dharma-jñāna has not arisen, it is established that the path of seeing arises in stages. Because the path of seeing is a precursor to the non-arising of non-conceptual wisdom, it is established as the heat stage. Since the four of the path of application arise in stages, therefore, abandoning the four manifest conceptualizations to be abandoned by the path of seeing means abandoning the to-be-abandoned of the path of seeing in stages. When the kṣānti of suffering-dharma-jñāna arises, it is established that the path of seeing has arisen, and from the moment after that, one is separated from all that is to be abandoned by the path of seeing. For example, when the seed is under the ground, the sprout grows gradually, the seed shell breaks gradually, and when the sprout comes out of the shell, it is as if the shell has been cut off. If this is done, then in the auto-commentary of the Engaging in the Bodhisattva Deeds, the metaphors mentioned in different sutras, such as the newly born son of a universal monarch, the fledgling garuda just emerging from its egg, the first day of the waxing moon, the newly sprouted shoot of a tree, etc., these meanings of the metaphors correspond to the first bhūmi bodhisattva. If the moments of jñāna and kṣānti are connected with the gradual abandonment of the to-be-abandoned of the path of seeing, then it will contradict most of the Mahāyāna canon. Third, if it is said that in the Minor Commentary, the four uninterrupted paths encompassed by the four truths, which are said to be the path of abandonment, must be connected with the path of seeing, therefore it contradicts the statement of only one uninterrupted path. Then, it is not necessarily the case that it must be connected with the path of seeing alone. Even if it is connected, it is from the perspective of understanding the nature of the four truths in the kṣānti of suffering-dharma-jñāna itself, just as the four stages of the path of seeing, the peak of application, are established from the perspective of abandoning the four to-be-abandoned. Regarding this, in the commentaries of the great and small masters, there is only the statement "the four uninterrupted paths encompassed by the four truths," and in the Two Manifestations, there is only the statement "the path of abandonment relies on the four aspects of the truths," without clearly stating what it is connected with. Buddhapāla summarizes the dharma-jñāna-kṣānti of the four truths into four aspects. And connects it with the four kṣāntis of the path of seeing. Dharmamitra believes that the nature of the path of abandonment is