Tibetan
ངས་མ་ཡིན་པ་བདེན་པ་བཞི་ལ་ཆོས་བཟོད་དང་། ཆོས་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་འཇོག་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་པར་མཚུངས་ཀྱང་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པའི་ནུས་པ་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་སུ་རིམ་ཅན་དུ་ཐོབ་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་འཇོག་པར་བསྟན་བཅོས་འདིའི་ལུགས་ལ་ཡང་བཞེད་དགོས་པ་འདྲ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་བྲལ་བཅུ་དྲུག་ལ་ངེས་ཤེས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དྲངས་པའི་ཆ་ནས་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གཞག་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་དང་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་སྦྱར་བ་གཞུང་གཞན་ལ་ནི་མི་སྣང་ངོ་། །ལྔ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལས། སྐད་ཅིག་དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཁོ་ན་མཐོང་སྤང་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་ཏེ། སྐབས་སྔ་མ་རྣམས་སུ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་ཀྱང་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་སྐབས་སུ་མཐོང་སྤང་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སྐད་ཅིག་གཅིག་པའི་བཟོད་པ་ཡིས། །བསྡུས་པ་དེ་འདིར་མཐོང་བའི་ལམ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་འགྲེལ་པར་འཕགས་སེང་གཉིས་ཆར་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཚེ། མཐོང་སྤང་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཟིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉིར་སྣང་ལས། དེ་ཡང་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་བཟོད་པ་སྐྱེས་པ་ན། འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། དེའི་དོན་འགྲེལ་ཆུང་ལས་དེ་སྐྱེས་པ་ན་འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲེལ་ཆེན་གྱི་དགོངས་པ་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པའི་དོན་བདེན་པ་བཞི་ལ་བྱ་བ་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་ལ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་དེས་བདེན་པ་བཞི་ཆར་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཅིག་ཅར་དུ་མཐོང་བས་མཐོང་སྤང་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་བཅོ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དུ་གྲུབ་
Chinese
我将不是这样的四圣谛，安立各自的法忍和法智等差别，详细的在下面会讲到。声闻的见道十六刹那，虽然在证悟无生方面相同，但在等持的阶段，获得对无常等十六行相引生定解的能力是次第获得的，因此安立对苦谛的法忍等差别，这部论的宗义也似乎需要这样认为。因为大乘的见道，从对常无常等的离戏十六行相次第引生定解的方面来说，似乎安立为智忍十六刹那。将无常等十六行相和智忍十六刹那结合起来，在其他的论典中是没有的。第五，这样从十六刹那中，第一个刹那苦法忍，是唯一能同时断除一切见所断的无间道。虽然在之前的章节中讲了十六刹那，但在顶加行的时候，是从断除见所断的无间道的角度来说的。“一刹那之忍，摄为此处见道。”这样说了，而且在那的注释中，圣狮二者都说，当对苦谛生起法忍的时候，就已经断除了见所断的烦恼障和所知障。如《二显》中说：“那也是在生起见道的忍的时候，由欲界、色界、无色界所摄的，见所断的一百一十二种烦恼，由四种分别所摄的那些都会被断除。”而且在那的义疏小释中说，当它生起的时候，由欲界、色界、无色界的种种差别这样说了。大疏的观点也是这个，因为是相对于果的现观来说的，解释为一刹那的意义是对四圣谛同时做事业。从理证上也能成立，菩萨的见道苦法忍，因为同时见到四圣谛的一切法性，所以成立了同时断除见所断。因为这个原因，之后的十五个刹那全部成立为解脱道。
English
I will establish the distinctions of Dharma-kṣānti and Dharma-jñāna, etc., for the four noble truths that are not like that, and will be explained in detail below. Although the sixteen moments of the Śrāvakayāna's path of seeing are the same in realizing the unborn, the ability to induce certainty in the sixteen aspects such as impermanence is obtained sequentially in the state of Samāhita, so it seems necessary to also consider the tradition of this treatise as establishing the distinctions of Dharma-kṣānti, etc., for suffering. Because the Mahāyāna's path of seeing, from the aspect of sequentially inducing certainty in the sixteen aspects of non-elaboration such as permanence and impermanence, seems to be established as sixteen moments of Jñāna-kṣānti. Combining the sixteen aspects such as impermanence and the sixteen moments of Jñāna-kṣānti is not seen in other treatises. Fifth, thus, from the sixteen moments, the first moment, the Dharma-kṣānti of suffering alone, is the uninterrupted path that simultaneously eliminates all that is to be abandoned by seeing. Although sixteen moments were explained in the previous sections, at the time of the peak application, it is from the perspective of the uninterrupted path of abandoning what is to be abandoned by seeing. "One moment of forbearance, is included here as the path of seeing." It is said, and in its commentary, both Ārya and Siṃha said that when Dharma-kṣānti arises for suffering, all afflictive obscurations and cognitive obscurations to be abandoned by seeing have already been abandoned. As it says in the Nirbhāsa, "That is also when the forbearance of the path of seeing arises, the one hundred and twelve afflictions to be abandoned by seeing, included in the desire, form, and formless realms, those included in the four discriminations will be abandoned." And in the small commentary on its meaning, it says that when it arises, it is said by the divisions of the desire, form, and formless realms. The intention of the great commentary is also this, because it is in relation to the direct realization of the result, and the meaning of one moment is explained as doing the work simultaneously on the four noble truths. It is also established by reasoning, the Bodhisattva's path of seeing, the Dharma-kṣānti of suffering, because it simultaneously sees all the dharmatā of the four noble truths, it is established that it simultaneously abandons what is to be abandoned by seeing. For that reason, all the subsequent fifteen moments are established as the path of liberation.
Tibetan
སྟེ། བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ངོས་སྐལ་གྱི་དྲི་མ་ལས་གྲོལ་ཞིང་དེ་དང་དམིགས་རྣམ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་མཉམ་གཞག་གི་རྒྱུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། སྐབས་དང་པོར་གསུངས་པའི་མཐོང་སྤང་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་བཞི་དང་། སྐབས་ལྔ་པར་གསུངས་པའི་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་བཞི་ནི་དོན་གཅིག་པས་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་སྟེ། མཐོང་སྤང་བཞི་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའི་ལྡོག་པ་ནས་བཞིར་ཕྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་འདིས་སྒོམ་སྤང་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་བཞི་དང་། སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་བཞི་ཡང་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་རེ་རེའི་སྟེང་དུ་ཡང་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་བཞི་བཞིར་ཕྱེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐབས་གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པར་གསུངས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་ཐམས་ཅད་དམིགས་རྣམ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པའི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་དག་འདྲེན་པའི་ནུས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་རིམ་ཅན་དུ་ཐོབ་པས་ཤེས་བཟོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་མཉམ་གཞག་ལ་འཇོག་གོ །གཅིག་ལ་དཔེར་མཚོན་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། སྐབས་གཉིས་པ་ནས་བཤད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་དག་ཕན་ཚུན་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་གནས་པ་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐབས་གསུམ་པ་ནས་བསྟན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་རྟག་མི་རྟག་གི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ངེས་ཤེས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ལ་འདུ་ཤེས་ལྡོག་པའི་རྗེས་ཐོབ་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ངེས་ཤེས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་མཚན་གྱི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པར་བྱེད་པའི་མཉམ་བཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོའི་བར་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་ཡོན་ཏན་གྱི་ལྡོག་པ་འདྲེན་ཚུལ་རྣམས་མ་འཛོལ་པར་བཀོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སྐབས་གཉིས་པར་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞི་བསྒོམ་དགོས་པར་གསུངས་པ
Chinese
即，因为是脱离了无间道之份额的垢染，并且是与此无间道在对境与行相上没有差别的等持之相续的缘故。第六，第一品中所说的见断对治的四种资粮和第五品中所说的见道顶加行四者意义相同，安立在唯一的无间道上，因为仅仅是从断除四见断的对治的侧面分为了四种，体性是一样的缘故。以这个道理，修断对治的四种资粮和修道顶加行四者也应当了知是从第二地到第十地之间的每一个无间道之上也从侧面分为了四种。第二品、第三品和第四品中所说的十六刹那全部都是引出对境与行相不同的差别，仅仅是后得位的决定的差别，因为获得了引出它们的十六刹那次第的能力，所以了知所知的差别安立在等持上。以一个为例，菩萨的见道等持第一个刹那，是法，第二品中所说的苦法忍，因为是对于如来藏和诸佛不承认以异名而存在引出决定的等持的缘故。同样，第三品中所说的苦法忍，因为是对于痛苦的真谛，常与无常的戏论寂灭引出决定的等持的缘故。不退转的品中所说的苦法忍，因为是对于色等之想颠倒的后得身语的特殊行为引出决定的等持的缘故。功德差别的品中所说的苦法忍，因为是对于不可思议的法界引出决定的等持的缘故。同样，对于十六刹那之间，一个一个地作为有法来执持，不紊乱地安置引出功德侧面的方式。如果这样做，那么在第二品第八刹那的阶段中，就必须修慈等四无量，这样说了
English
That is, because it is free from the defilements of the share of the uninterrupted path, and because it is the continuum of equipoise that has no difference in object and aspect from that uninterrupted path. Sixth, the four accumulations of antidotes to be abandoned by seeing, which are mentioned in the first chapter, and the four peaks of the path of seeing, which are mentioned in the fifth chapter, have the same meaning, and are placed only on the uninterrupted path, because they are only divided into four from the aspect of the antidote to abandoning the four to be abandoned by seeing, but their essence is the same. By this reasoning, the four accumulations of antidotes to be abandoned by meditation and the four peaks of the path of meditation should also be understood as being divided into four each from the second to the tenth bhumis, on each uninterrupted path, from the side of reversal. All sixteen moments mentioned in the second, third, and fourth chapters are only differences in drawing out the ascertainment of the post-meditation state, which are differences in object and aspect. Because the ability to draw them out is obtained in a sequential order of sixteen moments, the differences in what is knowable are placed in equipoise. To illustrate with one example, the first moment of the bodhisattva's path of seeing equipoise is the dharma, the suffering dharma patience mentioned in the second chapter, because it is the equipoise that draws out the determination that the tathagatagarbha and the buddhas do not acknowledge existing by different names. Similarly, the suffering dharma patience mentioned in the third chapter, because it is the equipoise that draws out the determination of the truth of suffering, the pacification of the elaboration of permanence and impermanence. The suffering dharma patience mentioned in the chapter on non-retrogression, because it is the equipoise that draws out the determination of the special behavior of the post-meditation body and speech that reverses the perception of form, etc. The suffering dharma patience mentioned in the chapter on the difference of qualities, because it is the equipoise that draws out the determination of the inconceivable dharmadhatu. Similarly, for each of the sixteen moments, holding them as dharmas one by one, the way of drawing out the aspects of qualities should be arranged without confusion. If this is done, then in the stage of the eighth moment in the second chapter, it is said that one must meditate on the four immeasurables, such as love.