Chinese
世俗菩提心和胜义菩提心二者不会相违，如果问：希愿和趣入二者与胜义菩提心不相违的缘故是什么？答：因为希愿和趣入的菩提心没有遍及世俗菩提心，所以没有过失。世俗菩提心和胜义菩提心二者体性各异，前者是：友力因力根本力，听力善业串习力，不稳固与稳固生起，他者所说的菩提心。如是所说，后者是：圆满佛陀极承侍，福德智慧资粮极积，于法无分别智慧，生故彼为胜义想。如是所说之故。如果这样，那么菩萨凡夫相续中的所有菩提心和，菩萨圣者后得的所有菩提心，是希愿趣入菩提心和，世俗菩提心的同品，菩萨圣者相续中的法性中平等安住的所有菩提心，是希愿趣入菩提心和，胜义菩提心的同品。总而言之，大乘菩提心的体性是圆满菩提的殊胜修法。菩萨戒的体性：圆满菩提的殊胜修法，何者，是具有舍弃不顺品之意乐的，具有能力且恒常的。
English
The two, conventional bodhicitta and ultimate bodhicitta, are not contradictory. If asked, why are the two, aspiration and engagement, not contradictory to ultimate bodhicitta? The answer is that there is no fault because conventional bodhicitta does not pervade the bodhicitta of aspiration and engagement. The two, conventional bodhicitta and ultimate bodhicitta, are different in nature. The former is: "The power of friends, the power of causes, the power of roots, the power of hearing, the power of virtue, the power of habituation, the unstable and the stable arise, the bodhicitta taught by others." As it is said, the latter is: "Perfectly served the perfect Buddha, accumulated vast merit and wisdom, non-conceptual wisdom in the Dharma, because it is born, it is considered supreme." Because it is said like that. If so, then all the bodhicitta in the continuum of ordinary bodhisattvas and all the bodhicitta of the subsequent attainment of noble bodhisattvas are the common basis of aspiration and engagement bodhicitta and conventional bodhicitta. All the bodhicitta that abides equally in the nature of reality in the continuum of noble bodhisattvas is the common basis of aspiration and engagement bodhicitta and ultimate bodhicitta. In short, the characteristic of Mahayana bodhicitta is the special practice of perfect enlightenment. The characteristic of the bodhisattva vow: the special practice of perfect enlightenment, which is powerful and constant, possessing the intention to abandon unfavorable factors. Divisions: From the perspective of stages, there are four types: bodhicitta of faith practice, bodhicitta of pure higher intention, bodhicitta of maturation, and bodhicitta of abandoning obscurations. From the perspective of examples, there are twenty-two from like the earth to like the clouds. From the perspective of the object of focus, there are two types: aspiration bodhicitta and engagement bodhicitta, because there are two types: focusing on the result, perfect enlightenment, and focusing on the cause, the path to it. From the perspective of nature, there are two types: ultimate bodhicitta and conventional bodhicitta, because there are two types: those gathered by non-conceptual wisdom and those not gathered. The characteristics of aspiration bodhicitta and engagement bodhicitta are, in order, perfect enlightenment.
Tibetan
་ཆུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་བ་གང་ཞིག འབྲས་བུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དང་། དེ་གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆེད་དུ་ལམ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དང་། ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་བ་དང་། དེས་མ་བསྡུས་པའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་བའོ། །སེམས་བསྐྱེད་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་གདམས་ངག་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གདམས་ངག་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། རྒྱུ་མཚན་གྱི་གདམས་ངག་དངོས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བགྱི་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པའི་གང་ཟག་དེས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་ཆེད་དུ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྒྲུབ་དགོས་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བགྱི་ཞེས་དྲིས་པའོ། །ལན་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པས་དེ་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པའི་གདམས་པ་དང་། རྗེས་སུ་གདམས་པ་གཉིས་འཆད་ཅེས་པ་སྟེ། གདམས་ངག་གི་མདོ་རྫོགས་པའི་མཐར་ཡང་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གདམས་པ་སྟེ། འདི་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གདམས་ཞེས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་གང་ཟག་གང་ལ། སྟོན་པ་གང་གིས། སྒྲུབ་པ་གང་ལ། དགོས་པ་གང་གི་ཆེད་དུ་གདམས། གདམས་པ་དང་རྗེས་བསྟན་གྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཆེད་དུ་གདམས་ངག་དོན་དུ་གཉེར་བའི་གང་ཟག་ལའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ལྟ་བུས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ལའོ། །བཞི་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་རང་གཞན་གྱི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་འདི་རྫོགས་པའི་ཆེད་དུའོ། །ལྔ་པ་ནི་དེ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དོན་ཐོབ་པའི་བྱ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་ཟིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བའི་དོན་གྱིས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི་གདམས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་མ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་སུ་
Chinese
什么是特殊的菩提修持？即具有希求获得圆满菩提果的愿望，以及为了菩提而修持道的心愿。什么是胜义菩提心和世俗菩提心的特征？依次为以无分别智所摄持的圆满菩提的特殊修持，以及未被其摄持的圆满菩提的特殊修持。菩提心已经开示完毕。现在开示诀窍，分为两个方面：开示诀窍的理由，以及宣说理由的真实诀窍。第一，简而言之，世尊如何让菩萨摩诃萨修持般若波罗蜜多？如此，发起菩提心之人，在菩提心分类之时，为了圆满开示的一切法，如果需要修持般若波罗蜜多，那么应当如何修持？这是所提出的问题。回答是，在菩提心分类之时，为了圆满开示的一切法，必须修持进入般若波罗蜜多的修持，因此将宣说作为所表达内容的诀窍和随后的诀窍。诀窍的经文结尾也将说：“这是对菩萨摩诃萨的般若波罗蜜多的诀窍，这是随后的开示。”因此，从“诀窍”一词引申开来，对什么样的人，什么样的导师，什么样的修持，为了什么样的目的而传授诀窍？诀窍和后续开示有什么区别？第一，是对为了发起菩提心后修持而寻求诀窍的人。第二，是如化身等导师。第三，是对大乘的修持。第四，是为了圆满在菩提心分类之时所开示的自他究竟利益。第五，是对于那些寻求获得利益的人来说，指示获得利益之近因的是诀窍和随后的开示。守护已经获得的功德，使其不退失是诀窍，而在那之后，为了获得尚未获得的功德，则是随后的
English
What is the special practice of enlightenment? It is having the desire to attain the perfect fruit of enlightenment, along with the wish to practice the path for the sake of enlightenment. What are the characteristics of ultimate bodhicitta and conventional bodhicitta? They are, respectively, the special practice of perfect enlightenment that is encompassed by non-conceptual wisdom, and the special practice of perfect enlightenment that is not encompassed by it. Having finished explaining bodhicitta, now there are two aspects to teaching the key instructions: the reason for teaching the key instructions, and the actual explanation of the key instructions with reason. First, in brief, how does the Bhagavan cause the bodhisattva mahasattva to practice the perfection of wisdom? Thus, the person who has generated bodhicitta, at the time of the division of bodhicitta, asks how to practice the perfection of wisdom in order to perfect all the teachings that have been taught. The answer is that in order to perfect all the teachings taught at the time of the division of bodhicitta, it is necessary to practice entering the perfection of wisdom, so the key instruction that shows that as the subject to be expressed and the subsequent key instruction will be explained. At the end of the key instruction sutra, it will also be said, "This is the key instruction of the perfection of wisdom for the bodhisattva mahasattva, this is the subsequent teaching." Therefore, stemming from the word "key instruction," to what kind of person, by what kind of teacher, for what kind of practice, and for what purpose is the key instruction given? What is the difference between the key instruction and the subsequent teaching? First, it is for the person who seeks the key instruction in order to practice after generating bodhicitta. Second, it is by a teacher such as an emanation body. Third, it is for the practice of the Great Vehicle. Fourth, it is for the purpose of perfecting the ultimate benefit of oneself and others taught at the time of the division of bodhicitta. Fifth, for those who seek to obtain the meaning, showing the near cause of obtaining the meaning is the key instruction and the subsequent teaching. Protecting the qualities that have already been obtained so that they do not decline is the key instruction, and after that, in order to obtain the qualities that have not yet been obtained, it is the subsequent.
Tibetan
བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གདམས་ངག་དངོས་ནི། སྒྲུབ་དང་བདེན་པ་རྣམས་དང་ནི། །ཞེས་སོགས་ཏེ། འདི་ལ་སྔ་རབས་པ་རྣམས་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་དང་། དམིགས་ཡུལ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་འདོམས་པ་གསུམ་དུ་མཛད་ཀྱང་འཕགས་སེང་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྡུའི་གཞུང་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ལ་འདོམས་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ། དམིགས་པ་དང་རྟེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བའི་སྒྲུབ་པ་ངོས་གཟུང་། དེ་ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ། དེ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་དངོས་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་ཆེན་པོས་ཡུམ་ལ་སྤྱད་པར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀར་སྩལ་པ། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལ་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཡོད་བཞིན་དུ་བྱང་སེམས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །བྱང་སེམས་ཀྱི་མིང་ཡང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མིང་ཡང་། ཡུམ་ཡང་། ཡུམ་གྱི་མིང་ཡང་། སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར། མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་ཡང་། སྤྱོད་ཀྱང་སྤྱོད་ལ་མི་སྤྱོད་ཀྱང་མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར། སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར། གཟུགས། ཚོར་བ། འདུ་ཤེས། འདུ་བྱེད། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་སེམས་དང་དེའི་མིང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །འདི་དག་གི་དོན་ལ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང་། ཀུན་བཏུས་དང་། བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུས་སོགས་སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས། རྣམ་གཡེང་གི་རྣམ་རྟོག་བཅུའི་གཉེན་པོར་ཤེར་ཕྱིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་བཅུ་བསྒོམ་པ་ལ་སྦྱར་ནས་འཆད་དོ། །ཡུམ་དོན་དབུ་མར་འགྲེལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བའི་སྒྲུབ་པ་བསྟན་པར་བཞེད་དེ། ཉིར་སྣང་དུ། མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལ་སྦྱར་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བ་ལ་སྦྱར་བའི་གསལ་ཀ་མི་སྣང་ཡང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ན། རྔོག་དང་ཨར་གྱིས། བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཞེས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བ་བསྟན་པར་བཞེད་ཀྱང་། མཁས་གྲུབ་གཡག་པས། བྱང་སེམས་ཆེན་
Chinese
是教法。第二，实际的诀窍是：“修持与真理等”，等等。对此，古代的人们将修持的本体、目标和特殊功德分为三个方面来教导，但按照圣狮二者的意义总结的论典来看，可以归纳为修持的本体的教导和特殊功德的教导两个方面，因为目标和所依等都属于特殊功德。首先，在修持的本体的教导中，确定不超出二谛的修持。其次，显示其与声闻乘的不共之处。第三，是对此进行教导的实际诀窍。第一部分是，具寿舍利子向世尊请教说：“世尊，大菩萨如何行于母？”世尊开示说：“舍利子，在此，大菩萨行于母时，大菩萨存在，却不真正见到菩萨。菩萨之名，菩提亦然。菩提之名，母亦然。母之名，行亦然。不行亦然。行亦行，不行亦不行。行非行，不行非不行。色、受、想、行、识也不真正见到。那是什么原因呢？因为菩萨及其名自性空。”等等，广为宣说。对于这些意义，《现观庄严论》、《集论》和《八千颂义集》等唯识宗的论典，是将对治散乱的十种分别念，与般若波罗蜜多不分别的十种修习相结合来解释的。解释《母义》的中观论典则认为，这是在阐述不超出二谛的修持。虽然在《二显》中，除了与不缘取之相相结合之外，没有明显地说明与不超出世俗谛相结合，但正如论师所说“不超出世俗和胜义谛”那样，俄和阿认为，“大菩萨行于母时”表明不超出世俗谛，但智者成就者雅巴认为，大菩萨
English
This is the teaching. Secondly, the actual instruction is: "Practice and truth, etc." Regarding this, the ancients taught the essence of practice, the object, and the special qualities as three aspects, but according to the treatises summarizing the meaning of the two, Arya and Simha, it can be summarized into two aspects: teaching the essence of practice and teaching the special qualities, because the object and the basis, etc., are the same as special qualities. First, in teaching the essence of practice, identify the practice that does not go beyond the two truths. Second, show that it is not common with the Hearers. Third, there are three parts to the actual instruction on this. The first part is that the venerable Shariputra asked the Blessed One, "Blessed One, how does a great Bodhisattva practice the Mother?" The Blessed One replied, "Shariputra, when a great Bodhisattva practices the Mother, the great Bodhisattva exists, but does not truly see the Bodhisattva. The name of Bodhisattva is also Bodhi. The name of Bodhi is also Mother. The name of Mother is also Practice. Also non-practice. Practice is also practice, non-practice is also non-practice. Practice is neither practice nor non-practice. Form, feeling, perception, formation, and consciousness are also not truly seen. Why is that? Because the Bodhisattva and its name are empty of nature." And so on, it is widely said. Regarding these meanings, the treatises of the Mind-Only school, such as the Ornament of Sutras, the Compendium, and the Summary of the Eight Thousand, explain it by combining the ten non-conceptual practices of Prajnaparamita as antidotes to the ten distractions of discursive thought. The Madhyamaka treatises that explain the meaning of the Mother consider that this is explaining the practice that does not go beyond the two truths. Although in the Two Appearances, apart from combining it with the aspect of non-apprehension, it is not clearly stated that it is combined with not going beyond the conventional truth, but as the teacher said, "not going beyond the conventional and ultimate truths," Ngok and Ar consider that "when a great Bodhisattva practices the Mother" indicates not going beyond the conventional truth, but the wise and accomplished Yakpa considers that the great Bodhisattva