Tibetan
་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་པོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ནས་དེ་གཉིས་གཏོང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྐྱེས་པ་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཐོབ་པ་དུས་མཉམ་ཞིང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཐོབ་ནས་ལམ་མ་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་རྩ་ལྟུང་གི་དབང་གིས་བསླབ་པ་ལས་ཉམས་ནས་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ཡོད་ཅིང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་མ་བཏང་ན་སྡོམ་པའི་རྩ་བ་མ་བཏང་བས་ལམ་ཞུགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དོ། །སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་སྡོམ་པས་ཟིན་པ་དགོས་ན། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ། བྱང་ཆུབ་སྨོན་པའི་སེམས་ལས་ནི། །འཁོར་ཚེ་འབྲས་བུ་ཆེ་འབྱུང་ཡང་། །ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་སེམས་བཞིན་དུ། །བསོད་ནམས་རྒྱུན་ཆགས་འབྱུང་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། སྨོན་པའི་སེམས་ནི་སྡོམ་པས་མ་ཟིན་པའི་སྨོན་པའི་སེམས་ཙམ་ལ་དགོངས་ཤིང་། ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་སེམས་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་སྡོམ་པས་ཟིན་ནས་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་གང་ནས་བཟུང་སྟེ་སེམས་ཅན་ཁམས་མཐའ་ཡས་རབ་ཏུ་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། །མི་ལྡོག་པ་ཡི་སེམས་ཀྱིས་སུ། །སེམས་དེ་ཡང་དག་བླངས་གྱུར་པ། །དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་གཉིད་ལོག་གམ། །བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཤུགས། །རྒྱུན་མི་ཆད་པ་དུ་མ་ཞིག །ནམ་མཁའ་མཉམ་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་ཉིད་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་དུ་གཞག་པ་ཁྱད་པར་མེད་ན། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ། འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། གཞུང་དེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་བློ་དང་། འགྲོ་བའི་བྱ་བས་ཟིན་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལ། སྨོན་འཇུག་གཉིས་སུ་གཞག་པར་བསྟན་པས་ལུགས་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་ཟིན་པའི་ཚེ་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་བློ་མེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང་། འགྲོ་བ་དཔེར་བྱས་པ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་ཟིན་ཀྱང་འ
Chinese
因为两者不可能同时存在。 那么，如果相续中生起了愿心和行心这两种菩提心之后，发生了根本堕罪，是否会变得无法舍弃这两种心呢？因为生起这两种心与获得大乘的资粮道是同时的，并且获得大乘的资粮道之后不可能不入道。如果这样问，即使在资粮道的阶段，也会因为根本堕罪而从学处中退失，堕入恶趣。如果没有舍弃为了利益众生而获得佛果的愿望，因为没有舍弃律仪的根本，所以也不会有不入道的过失。如果具有愿心和行心的特征，就必须被律仪所摄持。在《入行论》中说：从希求菩提心之中，轮回之时产生大的果实，但是不像进入（菩提）心的那样，福德不会持续不断地产生。如果说这与上述相违，则没有过失。因为希求心是指没有被律仪摄持的仅仅是希求心。如进入（菩提）心那样，是指那本身被律仪摄持而进入道。因为在那本身的结尾处说：从何时开始，为了极度救度无边无际的众生界，以不退转的心，完全领受了那个心，从那时开始，即使是睡眠或者放逸，福德的力量，无数的持续不断，如同虚空般广大地产生。因为这样说了。如果愿心和行心具有特征，从大乘的资粮道到相续的最后之间没有差别，那么在《入行论》中说：想要行走和行走之间的差别如何知道一样，同样，智者应该次第知道这两者的差别。如果说这与上述相违，则没有过失。因为那部论典中，进入大乘道之后，在没有获得佛果之前，有想要前往菩提的意念和被前往的行为所摄持这两种情况，因此显示了愿心和行心这两种情况，所以这个宗派是正确的。除此之外，在被前往的行为所摄持的时候，没有想要前往的意念是非常不合理的。因为这是以世间的想要行走和行走作为比喻的，所以在世间中，即使被行走的行为所摄持，也
English
Because the two cannot exist simultaneously. Then, if both aspiration and engaging bodhicitta arise in the continuum, and then a root downfall occurs, will it become impossible to abandon these two? Because the arising of these two is simultaneous with the attainment of the Mahayana accumulation path, and it is impossible to not enter the path after attaining the Mahayana accumulation path. If you ask this, even in the stage of the accumulation path, one can still fall into the lower realms due to the power of the root downfall, and fall from the precepts. If the desire to attain Buddhahood for the benefit of sentient beings is not abandoned, there is no fault of not entering the path because the root of the vows is not abandoned. If the aspiration and engaging bodhicitta have characteristics, they must be upheld by the vows. In the Bodhicaryavatara, it says: From the mind of aspiring for enlightenment, in the cycle of existence, great fruits arise, but like the mind of entering (enlightenment), merit does not arise continuously. If you say that this contradicts the above, there is no fault. Because the aspiration mind refers to the mere aspiration mind that is not upheld by the vows. Like the mind of entering (enlightenment), it refers to that itself being upheld by the vows and entering the path. Because at the end of that itself it says: From when, in order to extremely liberate the infinite realm of sentient beings, with an irreversible mind, that mind is completely taken, from that time on, even if one is asleep or heedless, the power of merit, countless and continuous, arises as vast as the sky. Because it is said like that. If the aspiration and engaging bodhicitta have characteristics, and there is no difference between placing them from the Mahayana accumulation path to the end of the continuum, then in the Bodhicaryavatara it says: Just as one knows the difference between wanting to go and going, similarly, the wise should know the difference between these two in order. If you say that this contradicts the above, there is no fault. Because that treatise shows that after entering the Mahayana path, until Buddhahood is not attained, there are two situations: the intention to go to enlightenment and being upheld by the action of going. Therefore, it shows these two situations of aspiration and engaging bodhicitta, so this system is correct. Other than that, it is very unreasonable to not have the intention to go when being upheld by the action of going. Because this is using the worldly wanting to go and going as an example, so in the world, even if one is upheld by the action of going,