Tibetan
མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཡུལ་བསྐྲད་པ་ནི་ཚོགས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཐོབ་པ་ནི་ངེས་འབྱུང་གི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་གྲངས་དང་གོ་རིམ་གཉིས་ཆར་ངེས་པའོ། །འདིར་ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ནས་བཞག་པ་དང་། ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཞག་པའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་སུ། སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ལ་གཉིས་སུ་བྱས་པའི་སྦྱོར་བའི་ལམ་ནི་སྤང་བྱ་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ནི་གང་གི་འོག་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ལ་བཤད་པས་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་གཉིས་མཐོང་སྤང་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འདྲ་ཡང་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱིར་ལོགས་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ས་བརྒྱད་པ་ནས་སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་ཟིན་པས་དེ་ཡན་ཆད་ནི་རྟོག་པ་གཉིས་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་འགྲེལ་པར་དག་པ་ས་གསུམ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ཞེས་མང་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་འགྲེལ་ཆུང་དུ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གིས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚོགས་ཡིན་པས་ཞེས་གསུངས། སངས་རྒྱས་སའི་སྐུ་གསུམ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་བསམ་པས་གོ་བགོས་པས་གོ་ཆ། སྦྱོར་བས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཞུགས་པས་འཇུག་པ། རྒྱུ་ཚོགས་ཀྱི་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་ཚོགས་པ་ནི་ཚོགས་སྒྲུབ། བསྒྲུབ་བྱ་དེར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་བར་ཆད་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་ངེས་འབྱུང་གི་སྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་ས་མཚམས་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲ་ཞིང་འོ་ན་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ནས་རྒྱུ་ཚོགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཇི་ལྟར་ཚང་སྙམ་ན། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆོས་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལ་ས་བཅུ་གཅིག་གི་མཉམ་གཞག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་དེ་དངོས་སུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཚང་བ་ལ་དགོངས་སོ། །ས་བརྒྱད་པ་ནས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་བར་མ་ཆད་པར་བསྒྲུབ་བྱ་དེར་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ནི་མཚན་འཛིན་གྱིས་བར་མ་ཆད་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དོན་ནོ། །ལུགས་འདི་གཉིས་ཆར་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྩ་བའི་དགོངས་པར་སོང་ཞིང་དོན་གྱི་གནད་ཀྱང་གཅིག་པར་སྣང་སྟེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྒྲུབ་པ་ལ་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་
Chinese
顺应方面和驱逐争斗是积聚；从不顺应方面获得必定生起是必定生起的修法，因此数量和顺序两者都是确定的。这里积聚修法的最低限度界限是从大法顶开始安立的，以及必定生起修法从第八地开始安立的关键也正是这个。在《摄类学》中说，舍弃对治分为二，加行道是做实际舍弃所舍弃之事的行为，无间道是说在其下显现解脱的，因此加行道是大法顶；苦法智忍二者在实际舍弃见断方面相似，但是苦法智忍的刹那之后立即显现解脱道，并且从第八地开始修断的分别不再产生的方式已经舍弃，因此在那之前是依赖于二种分别的差别之道。考虑到这个，论师的注释中多次说清净地三者是差别之道。第二是，在《释小》中说，因为以慈悲等这些真实修习的自性执持大菩提，所以说大慈悲等是积聚。佛地的三身是大菩提，为了修习它，以意乐分门别类，所以是盔甲；以加行如理如实地进入，所以是进入；因积聚的威力具力集合是积聚修；对于所修之境，以刹那也没有间隔的方式必定生起是必定生起的修法，对于这个，界限也和之前相同，那么从大法顶开始，因积聚的威力如何圆满呢？因为现量见到自性清净的法身与十一地的等持没有差别，所以是考虑到它具有实际生起的能力。从第八地开始，刹那也没有间隔地对于所修之境必定生起的方式，是以执著相的方式没有间隔地必定生起于佛地的意思。这两种方式都符合论典根本的意旨，并且意义的关键也显得相同，因为是为了修习三大重要之事，即见断和修断。
English
Accommodating aspects and expelling conflicts is accumulation; obtaining definite arising from non-accommodating aspects is the practice of definite arising, therefore both quantity and order are certain. Here, the minimum boundary of accumulation practice is established from the Great Dharma Peak, and the key to establishing definite arising practice from the eighth ground is also this. In the Compendium, it says that abandonment is divided into two, the antidote. The path of application is the act of actually abandoning what is to be abandoned, and the path of no interval is said to be that under which liberation will manifest, therefore the path of application is the Great Dharma Peak; the two, suffering and Dharma-tolerance, are similar in the act of actually abandoning what is to be abandoned by seeing, but the moment of Dharma-tolerance immediately manifests the path of liberation, and from the eighth ground onwards, the conceptualizations to be cultivated are abandoned in such a way that they no longer arise, so before that, it is the path of difference that depends on the two conceptualizations. Considering this, the teacher's commentary often says that the three pure grounds are the path of difference. The second is, in the Smaller Commentary, it says that because these, such as compassion, hold the Great Bodhi with the nature of true practice, therefore great compassion and so on are said to be accumulation. The three bodies of the Buddha-ground are the Great Bodhi, and to practice it, it is categorized by intention, so it is armor; entering properly and truly with application is entering; the powerful collection of causal accumulations is accumulation practice; for the object to be practiced, definitely arising in a way that there is no interval even for a moment is the practice of definite arising. For this, the boundary is the same as before, so how is the power of causal accumulation complete from the Great Dharma Peak? Because seeing the Dharmakaya of self-nature purity directly is no different from the equipoise of the eleventh ground, it is considered to have the ability to actually generate it. From the eighth ground onwards, the way of definitely arising for the object to be practiced without interruption even for a moment is the meaning of definitely arising in the Buddha-ground without interruption in the way of grasping at characteristics. Both of these systems are in accordance with the intention of the root text of the treatise, and the key to the meaning also seems to be the same, because it is for practicing the three great important things, namely what is to be abandoned by seeing and what is to be abandoned by cultivation.
Tibetan
གཉིས་སྤོང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་སོ་སོའི་དོན་ལ་བཞི་ལས་དང་པོ་གོ་སྒྲུབ་ནི། དེ་དག་སོ་སོར་སྦྱིན་ལ་སོགས། །ཞེས་ཏེ། འདི་ལ་སྡུད་བྱེད་དྲུག་ངོས་གཟུང་། བསྡུ་བྱ་དྲུག་ཚན་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ། དེ་ཉིད་གོ་ཆར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་སྦྱིན་པའི་གོ་སྒྲུབ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་གོ་སྒྲུབ་ཀྱི་བར་རྣམ་པ་དྲུག་གོ །གཉིས་པ་ནི། མཚན་བཞི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དེ་ཉིད་སྦྱིན་པའི་སྦྱིན་པ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྤོང་པ་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་བཟོད་པ་ནི་བཟོད་པ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་འདུན་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་སྦྱིན་པའི་བརྩོན་འགྲུས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཐེག་པ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་སྦྱིན་པའི་བསམ་གཏན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་སྦྱིན་པའི་གོ་ཆ་དྲུག་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གནོད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་བུ་ལ་དྲུག་ཏུ་སྦྱར་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་རེ་རེ་ལ་ཡང་དྲུག་དྲུག་སྦྱར་རོ། །ཉིར་སྣང་ལས། དང་པོ་གཉིས་འདྲ་བ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་བཟོད་པ་དང་། འདོད་པ་དང་ཉེ་བར་རྟོག་པ་ནི་བཟོད་པ་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཐེག་པ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་དགེ་རྩ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་། སྒྱུ་མའི་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་གནས་པས་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དང་། གཏོང་བ་པོ་དང་། ལེན་པ་པོ་མི་དམིགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཏུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་སྡུད་བྱེད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དང་། བསྡུ་བྱའི་སྦྱིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། སྦྱིན་པ་ཙམ་དུ་འཇོག་པའི་ཆ་དེ་སྡུད་བྱེད་ཡིན་ཞིང་། མཚན་གཞི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་དེ་བསྡུ་བྱ་ཡིན་ནོ། །གོ་སྒྲུབ་དྲུག་ཏུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན་འདི་ལ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་སྦྱིན་པ་དྲུག་སྦྱིན་པར་ཆོས་མཐུན་ཞེས་འཇོག་པའི་ཚུལ་དང་སྦྱིན་པའི་བསྡུ་བྱ་དྲུག་སྦྱིན་པར་ཆོས་མཐུན་ཞེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྣང་བ་ལས་ཕྱི་མ་འདི་ཉིད་འཐད་དེ། འདིར་སྡུད་བྱེད་ཀྱི་གོ་ཆ་དྲུག་པོ་དེ་ཉིད་གོ་སྒྲུབ་ཏུ་འཇོག་ཅིང་དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་དྲུག་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་
Chinese
因为必须舍弃二者。第四，关于各自的意义有四点，首先是盔甲的成就：即“彼等各自布施等”。这里要确定六种集合，六种被集合成为六组的方式，以及其转变为盔甲的方式。其中，第一种是从布施的盔甲成就到智慧的盔甲成就之间的六种方式。第二种是，例如以法布施为例，法布施本身就是布施的布施；在那时，舍弃声闻等作意是布施的戒律；在那时，忍受一切众生的不悦之语就是忍辱；在那时，生起意愿就是布施的精进；在那时，不与他乘相混的专注一心就是布施的禅定；在那时，回向于无上圆满菩提就是布施的智慧，这就是布施的六种盔甲。同样，对于像舍弃损害他人的戒律，也以六种方式结合，从戒律到智慧，每一个都结合六种。在《现观庄严论》中说：最初二者相似，对于一切相智的法忍和，对于欲望的接近思择是忍辱，将善根回向于无上圆满菩提是精进，不与他乘相混的专注一心将善根回向菩提是禅定，以如幻的觉知安住，对于能布施者、所布施者和接受者不执著是智慧。那么，集合的布施和被集合的布施有什么区别呢？将仅仅安立为布施的部分是集合，而像法布施这样的例子是被集合。如何安立盔甲成就为六种呢？这里有两种方式，一种是将六波罗蜜多的六种布施安立为与布施相合，另一种是将布施的六种被集合安立为与布施相合，后者更为合理。这里将集合的六种盔甲本身安立为盔甲成就，并且将其每一个再分为六种时，就变成了三十六种，这是当下的意义。
English
Because both must be abandoned. Fourth, regarding the individual meanings, there are four points, the first of which is the accomplishment of armor: "Those each give, etc." Here, six collections are identified, the way the six collected become six groups, and the way it transforms into armor. Among these, the first is the six ways from the accomplishment of the armor of generosity to the accomplishment of the armor of wisdom. The second is, for example, taking the Dharma giving as an example, the Dharma giving itself is the generosity of generosity; at that time, abandoning the attention of the hearers, etc., is the discipline of generosity; at that time, enduring the unpleasant words of all beings is patience; at that time, generating desire is the diligence of generosity; at that time, the one-pointed mind that is not mixed with other vehicles is the meditation of generosity; at that time, dedicating to the unsurpassed perfect enlightenment is the wisdom of generosity, which is the six armors of generosity. Similarly, for things like the discipline of abandoning harm to others, it is also combined in six ways, from discipline to wisdom, each one is combined with six. In the Abhisamayalankara it says: The first two are similar, for the Dharma patience of all-knowingness and, the close consideration of desire is patience, dedicating the root of virtue to unsurpassed perfect enlightenment is diligence, the one-pointed mind that is not mixed with other vehicles dedicating the root of virtue to enlightenment is meditation, abiding in the illusion-like awareness, not clinging to the giver, the giving, and the receiver is said to be wisdom. So, what is the difference between the collecting generosity and the collected generosity? The part that is merely established as generosity is the collection, and an example like Dharma giving is the collected. How is the armor accomplishment established as six? Here there are two ways, one is to establish the six generosity of the six paramitas as being in accordance with generosity, and the other is to establish the six collected of generosity as being in accordance with generosity, the latter is more reasonable. Here, the six armors of the collection itself are established as the armor accomplishment, and when each of them is further divided into six, it becomes thirty-six, which is the meaning of the present.