Tibetan
མོ། །འགྲེལ་པ་ཆེ་ཆུང་ལྟར་ན། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་རིགས་གསུམ་དུ་ཡང་དབྱེར་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་ལ། ཉིར་སྣང་དུ། དེས་ན་འདིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད། འཕགས་འི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལ། འདིའི་དོན་ནི་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་དགེ་རྩས་སད་པའི་ཚེ། འཁོར་བ་སྤོང་འདོད་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ནི་སེམས་རང་གི་གནས་ཚུལ་སྙེགས་པར་འདོད་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་འབྱུང་ཞིང་དེ་ལས་སེམས་རང་གི་གནས་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཚེ། འཁོར་བ་སྤོང་འདོད་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་བློ་སྐྱེ་ཞིང་དེ་ལས་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་འབྱུང་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །བོད་ཁ་ཅིག་དག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ན་དེ་དག་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ན། སྒྲུབ་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། འབྲེས་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་བཤད་ཅེས་དང་། ཁ་ཅིག་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ལ་དེ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་གདགས། སྐྱེ་མཆེད་གཞན་ལྔ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་བརྟེན་ཅིང་དེའི་རྩ་བ་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་པས་ཆོས་དབྱིངས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་འཇོག་པར་བཞེད་པ་རྣམས་ནི་ཕྱོགས་རེ་ལ་བསམ་ན་འགལ་བ་མེད་མོད། ཞིབ་ཏུ་བྱས་ན་གཞིའི་དུས་སུ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ལམ་གྱི་དུས་སུ་ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་ལ་བརྟེན་དགོས་པར་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་སོ། །ལྔ་པ་རིགས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་རིགས་སུ་འཇོག་པ་དང་། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རིགས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་དོན་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་པས། རིགས་འདི་གཉིས་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་སྟེ། །དང་པོས་སྐུ་ནི་དང་པོ་སྟེ། །གཉིས་པ་ཡིས་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཉིད་རིགས་སུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་ཡིན་པས་གནད་ངོས་ཟིན་པ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་སོ། །སྒྲུབ་པའི་རྟེན་བསྟན་ཟིན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་འཆད་དེ། རིགས་སད་པའི་གང་ཟག་གིས་དམིགས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ནས་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རང་ལུགས་ཀྱི་དམིགས་པ་ངོས་གཟུང་བ་དང་། གཞན་ལུགས་ཀྱི་དམིགས་པ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ། །ཅེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། འཕགས་པ་ལྟར་ན་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མདོར་བསྟན་ནས། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བཤད། སློབ་དཔོན་ལྟར་ན། དང་པོས་མདོར་བསྟན། གཉིས་པས་ཅུང་ཟད་བཤད། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །འདི་ལ་བཞི་སྟེ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ངེས་པ། གྲངས་ངེས་པ། གོ་རིམ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ལ། ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། སྤང་གཉེན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། འབྲས་བུའི་དབང་དུ་བྱས་པ་རྣམས་ནི་ཚིག་རྐང་པ་གཉིས་དང་། གཅིག་དང་། ཡང་གཅིག་དང་། ཡང་གཉིས་ཀྱིས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལ་ཟངས་ལོ་ན་རེ། དགེ་སོགས་གསུམ་ནི་ཚོགས་ལམ་གྱི་དམིགས་པ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་། དེ་ལས་འདས་པ་གཉིས་ནི་སྦྱོར་ལམ་གྱི། ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ནི་སྒོམ་ལམ་གྱི། ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ནི་མི་སློབ་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ལུང་རིགས་ཀྱི་ཤེས་བྱེད་མེད་ཅིང་། མི་སློབ་ལམ་ན་སྒྲུབ་པ་མེད་པས། དེའི་དམིགས་པ་འཇོག་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་དུ་བསྡུས་ནས་དེ་དག་གི་རྣམ་གྲངས་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོར་ནི་ཚོགས་ལམ་དུ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། སྦྱོར་ལམ་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གིས་བསྒོམ་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཞེས་སོགས་དང་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཆེན་པོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཁ་ཅིག་ནི་བླང་བྱ། ཁ་ཅིག་ནི་དོར་བྱ། ཁ་ཅིག་ནི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ། ཁ་ཅིག་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱེད་ལ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་གཅད་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཐམས་ཅད་ནི་འདིར་འདུས་པས་འདི་ལས་མང་བ
Chinese
莫。按照大小释论，也可以分为三种，即作为三乘修持所依之种姓。第四，安立为修持所依之方式。在《二显》中说：“因此，此法界本身，是圣者诸法之因，故安立自性住种姓为修持之所依。”如此宣说。此意为，心之法界以善根唤醒之时，生起欲舍弃轮回，以及欲证悟自性涅槃离戏之念，乃是生起欲趋近心之自性的念头。由此而入于修持，由此如实证悟心之自性之时，生起欲舍弃轮回，以及欲证悟自性涅槃离戏之念，由此而生起圣者之诸法。一些藏人说，为了使应清净之事物具有功德，因此清净彼者之修持是合理的，故说是修持之所依。还有的说，将修持之所缘作为修持之所依来宣说。还有一些人认为，修持之所依是菩萨，而菩萨安立于六处。其他五处也依赖于意处，而其根本也是法界，因此认为将法界安立为修持之所依。这些若从一方面考虑，并没有矛盾之处。但若仔细分析，在基础之时，轮回的一切法都依赖于法界；在道之时，道的一切法都依赖于法界；在果之时，果的一切法都必须依赖于法界，这在其他地方已经阐述过了，可以从中了解。第五，安立为种姓之方式，也有从所依之门安立为种姓，以及从所缘之门安立为种姓两种方式。种姓之义即为因之义，因此，从这两种种姓中，想要获得佛之三身，即“从这两种种姓中，想要获得佛之三身，第一种姓是第一身，第二种姓是后二身。”如此所说，这正是安立为种姓之方式，因此务必抓住要点。在阐述完修持之所依后，接下来将阐述修持之所缘。
English
Mo. According to the large and small commentaries, it can also be divided into three types, which are the three lineages that serve as the basis for the practice of the three vehicles. Fourth, the way to establish it as the basis of practice. In the "Two Appearances," it says, "Therefore, this very Dharmadhatu is the cause of all the noble dharmas, so the self-existent lineage is established as the basis of practice." This is how it is taught. The meaning of this is that when the Dharmadhatu of the mind is awakened by virtue, the arising of the desire to abandon samsara and the desire to realize the self-existent nirvana free from elaboration is the arising of the desire to approach the nature of the mind itself. From this, one enters into practice, and from this, when one realizes the nature of the mind itself without error, the desire to abandon samsara and the desire to realize the self-existent nirvana free from elaboration arise, and from this, the noble dharmas arise. Some Tibetans say that in order for the object to be purified to possess qualities, the practice of purifying that object is reasonable, so it is said to be the basis of practice. Others say that the object of practice is explained as the basis of practice. Some others think that the basis of practice is the Bodhisattva, and the Bodhisattva is established in the six sense bases. The other five sense bases also depend on the mind sense base, and its root is also the Dharmadhatu, so they think that the Dharmadhatu is established as the basis of practice. If one considers these from one aspect, there is no contradiction. But if one analyzes carefully, at the time of the ground, all the dharmas of samsara depend on the Dharmadhatu; at the time of the path, all the dharmas of the path depend on the Dharmadhatu; and at the time of the result, all the dharmas of the result must depend on the Dharmadhatu, which has already been explained elsewhere, and can be understood from it. Fifth, the way to establish it as a lineage, there are also two ways to establish it as a lineage from the door of the basis and to establish it as a lineage from the door of the object. The meaning of lineage is the meaning of cause, therefore, from these two lineages, one wants to obtain the three bodies of the Buddha, that is, "From these two lineages, one wants to obtain the three bodies of the Buddha, the first lineage is the first body, and the second lineage is the latter two bodies." As it is said, this is precisely the way to establish it as a lineage, so it is very important to grasp the key points. After explaining the basis of practice, the object of practice will be explained next.
Chinese
为了断除迷惑，觉悟之人必须断除对目标的执着，并实践修行。此处分为两种：确定自宗的目标和驳斥他宗的目标。首先是：目标是所有法。等等，共有两句偈颂。按照圣者的观点，前两句是概括性的，其余的是详细的解释。按照学者的观点，第一句是概括性的，第二句是稍微的解释，其余的是详细的解释。此处有四点：完全区分、如何确定、数量确定、顺序确定。第一点，从道的角度来说，从断除和对治的角度来说，从二谛的角度来说，从果的角度来说，分别用两句、一句、一句、两句来依次说明。对此，桑洛说：善等三种是资粮道的目标，世间和出世间两种是加行道的目标，有漏无漏是见道的目标，有为无为是修道的目标，共同和不共同两种是不学道的目标。这种说法没有经论和理证的支持，而且不学道没有修行，因此设立它的目标也是不合理的。因此，将所有法归纳为善、不善、无记三种，然后在这些种类的基础上，断除对世间出世间等的执着。主要是在资粮道通过闻思确定，在加行道通过世间生起的禅定来修习的目标。在某些地方，与从因的角度来说等等相符。第二点是，伟大的菩萨应该证悟一切法。应该学习一切法的非存在性。如是说，因此，依靠世俗谛，某些法是应该接受的，某些法是应该舍弃的，某些法是应该在相续中生起的，某些法是应该获得的等等，按照它们各自的体性如实地证悟。依靠胜义谛，以证悟这一切法无自性的方式来作为目标。第三点是，所有需要断除执着的对境都包含在这里，因此不会比这更多。
English
In order to cut off delusion, an enlightened person must cut off attachment to the object and practice meditation. Here, there are two divisions: determining the object of one's own school and refuting the object of other schools. The first is: The object is all dharmas. Etc., there are two verses. According to the Arya, the first two verses are summarized, and the rest are detailed explanations. According to the scholar, the first verse is summarized, the second verse is a slight explanation, and the rest are detailed explanations. There are four points here: complete distinction, how to determine, number determination, and order determination. The first point, from the perspective of the path, from the perspective of abandonment and antidote, from the perspective of the two truths, and from the perspective of the result, are explained in sequence by two verses, one verse, one verse, and two verses respectively. In this regard, Sanglo said: The three, such as virtue, are the objects of the path of accumulation, the two, worldly and transcendental, are the objects of the path of preparation, the contaminated and uncontaminated are the objects of the path of seeing, the conditioned and unconditioned are the objects of the path of meditation, and the two, common and uncommon, are the objects of the path of no more learning. This statement has no support from scripture or reason, and since there is no practice on the path of no more learning, it is unreasonable to establish its object. Therefore, all dharmas are summarized into three: virtuous, non-virtuous, and neutral, and then, based on these categories, attachment to the worldly and transcendental, etc., is cut off. The main object is to be determined by hearing and thinking on the path of accumulation, and to be meditated on by worldly-born samadhi on the path of preparation. In some places, it is consistent with saying from the perspective of cause, etc. The second point is that the great Bodhisattva should realize all dharmas. One should learn the non-existence of all dharmas. As it is said, therefore, relying on the conventional truth, some dharmas should be accepted, some dharmas should be abandoned, some dharmas should be generated in the continuum, some dharmas should be obtained, etc., and they should be realized as they are in their respective natures. Relying on the ultimate truth, it is aimed at realizing that all these dharmas are without self-nature. The third point is that all the objects that need to be cut off attachment are included here, so there will be no more than this.