Tibetan
རྩ་བར་ཡང་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཁོ་ནར་གསུངས་པ་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་བདེན་འཛིན་ཡིན་དགོས་པས། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་གཏན་མེད་པ་དང་། དངོས་ཤུགས་མ་ཕྱེ་བའི་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་ལ། འཕགས་སེང་གཉིས་ཆར་གྱིས་མཐོང་སྤང་དང་། སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་གནད་གཅིག་ཏུ་འདུས་ཤིང་། གཞན་དུ་ན་སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་བཞི་ལ། སྒོམ་སྤང་དང་མཐོང་སྤང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ན། སྒོམ་སྤང་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཁས་ལེན་དགོས་པས། དེ་ནི་རྩ་བར་མ་བཤད་དོ། །བཞི་པ་སྒྲིབ་གཉིས་གང་ཡིན་དཔྱད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྐབས་ལྔ་པར། མཐོང་སྤང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པ་ན། དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤང་ཞེས་དང་། སྒོམ་སྤང་རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བོད་རྣམས་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་ཆར་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི། ཤེས་སྒྲིབ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཉན་རང་གི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་མེད་དོ་ཅེས་མགྲིན་པ་བསྒྲིགས་ཏེ་སྨྲ་བར་ནུས་སོ། །རྩ་བའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། སྐབས་འདིར་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་མཐོང་སྤང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་དེ་གང་ཟག་གི་ངོས་ནས་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཁོ་ན་ཡིན་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་ནི་ཐམས་ཅད་ཚང་སྟེ། གཟུང་རྟོག་གཉིས་ལ་གཞིའི་རྟེན་ཅན་དང་། དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་དངོས་སུ་གསུངས་ཤིང་། གཞི་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཙམ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་དེ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཙམ་དུ་བྱས་ནས་བླང་དོར་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞི་དེ་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་བླང་དོར་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། ཆོས་ལ་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་
Chinese
根本上说，也只是说了假立执著分别，如果是实执分别，则必定是真执。因此，圣菩萨的相续中，根本没有实执分别。在没有区分显隐的情况下，此处所说的分别，圣者和凡夫都具有见道所断和修道所断。这些都汇集成一个要点。否则，如果在此处将显说之四种分别分为修道所断和见道所断，则必须承认修道所断是实执分别，但这是根本上没有说的。第四，考察是二障中的哪一个：论师在第五品中说：“断除见道所断的能取所取之相的分别一百零八种时，也要断除由这些所摄持的、产生能取所取之相的分别的烦恼习气一百零八种。”在修道所断的分别时，也同样这样说。因此，藏人们能够齐声宣称，此处所说的能取所取之相的四种分别，全部都是菩萨道上所断的主要对治品，只是所知障，因此没有声闻、缘觉所断的烦恼障，也没有所知障的能取分别。根本的意趣是这样的：此处所显说之见道所断的能取所取之相的四种分别，就补特伽罗而言，虽然只是菩萨道上所断的对治品，但三乘所断的种类全部具备。对于能取和所取两种分别，直接说了“具有基之所依”和“具有彼之对治之所依”的名称。如果将基仅仅视为一切杂染之法，而将彼之对治仅仅视为一切清净之法，并执著于取舍，这就是属于自宗所断之列的所知障能取分别。如果将基视为小乘道及其果，而将彼之对治视为菩萨道及其果，并执著于取舍，这就是属于菩萨所断之列的所知障能取分别。对于实执分别，如果执著补特伽罗为实有，这就是补特伽罗我执，因此是属于声闻所断之列的烦恼障。如果执著法为实有
English
Fundamentally, it is only said that there are imputed grasping conceptualizations. If it is a substantial grasping conceptualization, then it must be a true grasping. Therefore, there is absolutely no substantial grasping conceptualization in the minds of noble bodhisattvas. In the case where the explicit and implicit are not distinguished, the conceptualizations taught here have both what is abandoned by seeing and what is abandoned by meditation for both noble ones and ordinary beings. All of these converge into one key point. Otherwise, if the four explicitly taught conceptualizations here are divided into what is abandoned by meditation and what is abandoned by seeing, then it must be admitted that what is abandoned by meditation is a substantial grasping conceptualization, but that is not mentioned in the root text. Fourth, examining which of the two obscurations it is: The teacher says in the fifth chapter, "When the one hundred and eight conceptualizations of the aspect of grasping the apprehended and the apprehender that are abandoned by seeing are abandoned, then the one hundred and eight habitual tendencies of afflictions that generate conceptualizations of the aspect that are included by those are also abandoned." And in the case of conceptualizations abandoned by meditation, it is said similarly. Therefore, Tibetans can declare in unison that the four conceptualizations of the aspect of grasping the apprehended and the apprehender taught here are all the main antidotes to be abandoned on the bodhisattva path, and are only the obscuration of knowledge. Therefore, there is no obscuration of afflictions that belongs to the category of what is abandoned by hearers and solitary realizers, and there is no grasping conceptualization of the obscuration of knowledge. The intention of the root text is as follows: Although the four conceptualizations of the aspect of grasping the apprehended and the apprehender that are explicitly taught here as what is abandoned by seeing are only antidotes to be abandoned on the bodhisattva path from the perspective of the individual, all the categories of what is abandoned by the three vehicles are complete. For the two conceptualizations of the grasped and the grasper, the terms "having a basis as a support" and "having the support of its antidote" are explicitly mentioned. If the basis is regarded only as all defiled dharmas, and its antidote is regarded only as all purified dharmas, and there is attachment to acceptance and rejection, then this is the grasping conceptualization of the obscuration of knowledge that belongs to the category of what is abandoned by oneself. If the basis is regarded as the path and fruit of the lesser vehicle, and its antidote is regarded as the path and fruit of the bodhisattva, and there is attachment to acceptance and rejection, then this is the grasping conceptualization of the obscuration of knowledge that belongs to the category of what is abandoned by the bodhisattva. For substantial grasping conceptualizations, if one grasps the person as substantially existent, then this is the grasping of self of the person, and therefore it is the obscuration of afflictions that belongs to the category of what is abandoned by hearers. If one grasps phenomena as substantially existent
Tibetan
པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐབས་དང་པོར་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་འདུས་པའི་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་བཞི་དངོས་སུ་བསྟན་ཅིང་། སྐབས་ལྔ་པར་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་མདོར་བསྟན་སྐབས་དང་པོ་དང་མཐུན་ཅིང་། རྒྱས་བཤད་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་བསྟན་པ་ནི་གཞུང་ན་གསལ་བས་ཀླན་ཀའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ། །མདོར་ན་མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་ནང་དུ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་འདུས་པ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་ན་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་འདུས་པ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་རྣམ་དག་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱ་སྤངས་པའི་རྣམ་དག་ཚང་བ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་འདིའི་དབུ་ཞབས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་སྣང་སྟེ། སྤང་བྱ་ཚང་ཚུལ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ། གཉེན་པོ་ཚང་ཚུལ་ནི་སྦྱོར་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པའི་བུད་ཤིང་སྲེག་པར་བྱེད་པ་དང་། ཞེས་དང་། རྟོགས་རིགས་ཚང་ཚུལ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཞེས་དང་། རྣམ་དག་ཚང་ཚུལ་ནི། ལམ་གསུམ་ཉམས་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་དག །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱིས་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་མངོན་གྱུར་ཆ་ཤས་སུ་ཕྱེ་ནས་སྤོང་ཞིང་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་ས་བོན་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བར་ཁས་ལེན་དགོས་སོ་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁས་ལེན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་གཅིག་ཉིད་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་སྤང་མ་ལུས་པ་དང་། ཉན་རང་གི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཀ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་རང་གི་མཐོང་སྒོམ་གྱི་ལམ་གཉིས་ཆར་གྱི་བྱེད་པ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཉིར་སྣང་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཟོད་པའི་བྱེད་པར་གཞན་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པའི་བྱེད་པ་མ་ལུས་པ་འདུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་ཤེས་པ་དང་སྤོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་བཟོད་པ་ཡིན་གྱི་རྟོགས་པའི་བྱེད་པ་འདི་ཙམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།
Chinese
并且，名言执著分别二者是法我执，因此是安住于菩萨的断除之品类的烦恼障。第一品中真实地显示了包含三乘一切所断品类的见断分别四者。第五品中，于所取分别二者是属于大乘的断除品类，于实物执著分别，在略说时与第一品相同，在广说中显示的是菩萨的断除品类，这在论典中很清楚，因此没有争论的机会。总之，在见断分别中包含有三乘一切的断除品类，并且它的对治，菩萨的加行道等持中包含有三乘一切的证悟品类，并且它的果，大乘的见道无间道具有三乘一切的证悟品类，并且它的果，清净具有三乘一切的断除所断的清净，这显现为《现观庄严论》这部论典的首尾的观点一致。所断圆满之理已经于前述说完毕。对治圆满之理是，以加行道所摄的菩提心焚烧三界一切智的障碍的薪柴，如是说。证悟品类圆满之理是，说是获得三乘一切的因。清净圆满之理是，由于三道衰损，诸位佛子们喜悦。因为这样说的缘故。那么，菩萨的加行道将三乘一切的断除品类，显现分割成部分而断除，并且见道无间道将种子一起断除，必须这样承认吗？非常需要承认。因为菩萨的见道，唯一的苦法智忍，具有大乘的一切见断，并且具有安住于声闻缘觉的断除品类的见断和修断二者都断除的能力。因为具有声闻缘觉的见道和修道二者一切的作用的缘故。如是也于《二显论》中说：菩提萨埵的忍的作为中，包含有其他一切的证悟的作为，因此，那些的智慧和断除是什么，就是它的忍，不是仅仅证悟的作为，这是一种其他的类别。因为这样说的缘故。
English
And, the two, name-affirming conceptualization and attachment, are the affliction obscuration that abides in the category of what is to be abandoned by bodhisattvas because they are the self-grasping of phenomena. In the first chapter, the four directly shown view-abandonments of conceptualization, which include the categories of what is to be abandoned by all three vehicles, are actually shown. In the fifth chapter, the two, grasped-at conceptualizations, are of the category of what is to be abandoned by the Great Vehicle, and the substance-grasping conceptualization is similar to the first chapter in the concise teaching, and in the extensive explanation, what is shown is the category of what is to be abandoned by bodhisattvas, which is clear in the text, so there is no opportunity for dispute. In short, within the view-abandonment of conceptualization are included the categories of what is to be abandoned by all three vehicles, and its antidote, the bodhisattva's path of joining, in equipoise, includes the categories of realization of all three vehicles, and its result, the Great Vehicle's path of seeing, the uninterrupted path, is complete with the categories of realization of all three vehicles, and its result, purity, is complete with the purity of abandoning what is to be abandoned by all three vehicles, which appears to be the single intention of the beginning and end of this Ornament for Clear Realization. The manner of completeness of what is to be abandoned has already been explained. The manner of completeness of the antidote is that the mind generation, which is included in the path of joining, burns the firewood of the obscurations of the three omniscient ones, and so on. The manner of completeness of the categories of realization is that it is said to be the cause for attaining all three vehicles. The manner of completeness of purity is: Because the three paths are weakened, the sons of the Victorious Ones rejoice. Because it appears in this way. So, does the bodhisattva's path of joining abandon the categories of what is to be abandoned by all three vehicles by manifestly dividing them into parts, and does the uninterrupted path of seeing abandon the seeds all at once, must one accept this? It is very much necessary to accept this. Because the bodhisattva's path of seeing, the single suffering-phenomena forbearance, possesses all of the Great Vehicle's view-abandonments, and possesses the ability to abandon both the view-abandonments and the cultivation-abandonments that abide in the category of what is to be abandoned by hearers and solitary realizers. Because it includes the activity of both the paths of seeing and cultivation of hearers and solitary realizers. As it is also said in the Apparent Two: In the activity of the forbearance of a bodhisattva, all the activities of the realization of others are included, therefore, whatever is the knowledge and abandonment of those, that is its forbearance, it is not just this activity of realization, this is another category. Because it is said in this way.