Tibetan
་ཤེས་ཀྱིས་བཤད་ལ། སངས་རྒྱས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ལྔ་ལ་མཁས་པའི་ཚེ་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ཡིན་ཞིང་། དེའི་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པའི་ཚེ་དྲོད་དང་། རྣམ་བྱང་གི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པའི་ཚེ་རྩེ་མོ་དང་། གང་ཟག་རྫས་ཡོད་ཀྱི་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པའི་ཚེ་བཟོད་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཆོས་མཆོག་ཏུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གི་དོན་ལ། མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཚུལ། བསྟན་བཅོས་སུ་ཇི་ལྟར་བསྡུས་པའི་ཚུལ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གདམས་ངག་གི་མདོ་རྫོགས་པའི་རྗེས་སུ་དྲོད་ཆུང་ངུའི་དམིགས་རྣམ་བསྟན། དེའི་འོག་ཏུ་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་བསྟན། དེ་ནས་དྲོད་འབྲིང་གི་དམིགས་རྣམ་ནས་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་དམིགས་རྣམ་གྱི་བར་དང་། དེ་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་དང་། དེ་ནས་ཡོངས་འཛིན་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། མདོའི་དོན་ཉན་རང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་སྦྱོར་ལམ་དུ་བསྟན་ཚུལ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། མདོའི་རིམ་པ་ལྟར་ཁྱད་ཆོས་སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། འདི་ལ་གང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས། གང་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་གཞི། གང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཡུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡིས། །ཞེས་པ་སྟེ། ཉན་རང་གི་སྦྱོར་ལམ་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། འདིས་ནི་བདེན་བཞིའི་སྟེང་གི་མི་རྟག་སོགས་ལ་ཡང་དམིགས་པ་དང་། ཉན་རང་གི་སྦྱོར་ལམ་ནི་མི་རྟག་སོགས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ལ། འདི་ནི་མངོན་ཞེན་བཀག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། ཉན་རང་གི་སྦྱོར་ལམ་ནི་ཐེག་པ་གཅིག་དང་། གཉིས་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། ཉན་རང་གི་སྦྱོར་ལམ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཡོངས་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བས་ཐེག་དམན་དུ་ལྟུང་བ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཡོངས་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ཐེག་དམན་དུ་མི་ལྟུང་བར་ཐེག་ཆེན་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། ཁྱད་ཆོས་བཞིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ། །འདིར་རྣམ་རྟོག་བཞི་དང་ལྡན་པ་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བགྲངས་ནས་ལྔར་བྱེད་པ་
Chinese
说是，通晓佛等五境时，是从圆满次第所说的解脱分，一心修持其义，从一切烦恼的执着无自性而得明相时为暖位，从清净的执着无自性而得明相时为顶位，从有实法的人我执着无自性而得明相时为忍位，从假有的人我执着无自性而得明相时安立为世第一法。这些的意义，经中如何宣说之理，论中如何归纳之理，以及特别的法分别解说，共有三种。第一，诀窍经圆满之后，宣说小暖位的所缘行相，其后宣说因的差别，之后从中暖位的所缘行相到大世第一法的所缘行相之间，之后是四种分别念，之后宣说了摄持。第二，经的意义，简略宣说将胜过声闻独觉的加行道之理，以及按照经的次第分别解说各自的特点，共有两种。第一，所缘和行相，等等两个偈颂。对此，什么能使之区别的法，什么是被区别的基础，以及胜过什么之境，共有三种。第一，所缘和行相，因和摄持。意思是说，声闻独觉的加行道仅仅是缘四谛，而此（指此处所说的加行道）也缘四谛之上的无常等；声闻独觉的加行道是显现执着于无常等的行相，而此是遮止显现执着的行相；声闻独觉的加行道仅仅是一个和两个乘的证悟之因，而此是三个乘所有的证悟之因；声闻独觉的加行道因为远离内外两种摄持而堕入小乘，而此因为内外两种摄持而不堕入小乘，而是摄持于大乘，因此以四种特点而胜过。此处将具有四种分别念列入特点之中而成为五种。
English
It is said that when one is proficient in the five realms of Buddhas, etc., it is a liberation part taught from the stage of complete perfection, and when one single-mindedly meditates on its meaning, warmth is attained when clarity arises from the grasping of all afflictions as being without inherent existence; the peak is attained when clarity arises from the grasping of purity as being without inherent existence; forbearance is attained when clarity arises from the grasping of the person as substantially existent as being without inherent existence; and the highest dharma is established when clarity arises from the grasping of the person as imputedly existent as being without inherent existence. Regarding the meaning of these, there are three aspects: how it is explained in the sutras, how it is summarized in the treatises, and a detailed explanation of the distinctive dharmas. First, after the completion of the instruction sutra, the object and aspect of the small warmth are taught, followed by the distinction of causes, then from the object and aspect of the medium warmth to the object and aspect of the great highest dharma, then the four discriminations, and then the complete retention is taught. Secondly, there are two aspects: a brief explanation of how the meaning of the sutra is taught as a path of joining that surpasses the Shravakas and Pratyekabuddhas, and a separate explanation of each characteristic according to the order of the sutra. First, "object and aspect," etc., are two verses. Regarding this, there are three aspects: what dharma distinguishes it, what is the basis to be distinguished, and what realm it surpasses. First, "object and aspect, cause and complete retention." That is to say, the path of joining of the Shravakas and Pratyekabuddhas is merely to focus on the four truths, while this (referring to the path of joining mentioned here) also focuses on impermanence, etc., on top of the four truths; the path of joining of the Shravakas and Pratyekabuddhas is characterized by manifest clinging to impermanence, etc., while this is characterized by preventing manifest clinging; the path of joining of the Shravakas and Pratyekabuddhas is merely the cause of realization of one or two vehicles, while this is the cause of realization of all three vehicles; the path of joining of the Shravakas and Pratyekabuddhas falls into the Hinayana because it is separated from the two complete retentions of inner and outer, while this does not fall into the Hinayana because of the two complete retentions of inner and outer, but is completely retained in the Mahayana, thus surpassing with four characteristics. Here, having the four discriminations is counted among the characteristics, making it five.
Tibetan
ནི་རྩ་བའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མདོར་ཡོངས་འཛིན་གྱི་གོང་དུ་རྟོག་པ་ཡོད་བཞིན་དུ་འདིར་རྟོག་པ་འོག་ཏུ་དྲངས་ནས་ཡོངས་འཛིན་ཡན་ཆད་ལ་ཡིས་ཞེས་པའི་བྱེད་ཚིག་སྦྱར་བ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མདོར་བསྟན་དུ་ཡོངས་འཛིན་རྟོག་པའི་སྔར་གསུངས་པ་ནི་ཚིགས་བཅད་སྦྱར་བདེ་བའི་ཆེད་དང་། རྒྱས་བཤད་དུ་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་གསུངས་པ་ནི་རྟོག་པ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་འཐད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། རྒྱས་བཤད་ནི་མདོའི་གོ་རིམ་ལྟར་ཡིན་ལ། མདོར་བསྟན་གྱི་སྐབས་སུ་རྟོག་པ་ཁྱད་གཞིའི་ཁོངས་སུ་བགྲངས་པ་ནི་རྟོག་པ་ཉན་རང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་འཕགས་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མདོར། རྟོག་པ་ཡོངས་འཛིན་གྱི་སྔར་གསུངས་པའི་དོན་ཅི་སྙམ་ན་ཁྱད་གཞིའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་ཉིར་སྣང་གི་དགོངས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་འདི་དག་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་བཞིས་འཕགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རྒྱུའི་ཁྱད་པར་དང་། ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བྱ་བ་བཞི་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་སྙམ་ན། སྦྱོར་ལམ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཀྱི་མདོ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡང་ཁྱད་ཆོས་བཞི་པོ་དེར་ངེས་སམ་སྙམ་ན་དེར་མ་ཟད་རྟོག་པ་ཡང་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཁྱད་པར་ལྔས་འཕགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བརྗོད། སློབ་དཔོན་གྱིས་རྟོག་པ་ཁྱད་ཆོས་སུ་བགྲང་བའི་འཁྲུལ་གཞི་ཡང་འདིས་བྱས་པར་མངོན་ནོ། །འོ་ན་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་རྒྱུ་ཞེས་པའི་འོག་ཏུ། ཉིར་སྣང་དུ། རེ་ཞིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་དྲུག་གིས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་དེའི་དོན་ནི་སྐབས་གོང་འོག་གི་སྦྱོར་ལམ་རྣམས་ཀྱི་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར
Chinese
這不是根本的意旨。因為經中明明說了在總持之前有分別，而這裡卻把分別放在總持之後，與在總持以上加上「以」字的作格助詞相違背。因此，經中說總持在分別之前，是為了方便編排偈頌；而廣釋中反過來說，是為了了解分別是加行道的特點，這種說法我認為並不合理。廣釋是按照經的順序，而經中將分別列為特徵的範疇，是為了讓人們知道分別並非勝過聲聞、獨覺的聖法。那麼，經中說「分別在總持之前」是什麼意思呢？是為了讓人們知道它屬於特徵的範疇。這裡也是《現觀莊嚴論》的意旨。因為該論中說：「如果有人問，這些有什麼可說的差別呢？」，回答是：「要說菩薩勝過聲聞等有四種差別，即所緣的差別、相的差別、因的差別和總持的差別。」因此。那麼，如果有人問，該經的結尾將要闡述的取相和執相的分別，以及見道和修道所要斷除的四種分別，與這些分別完全一致，這又該如何理解呢？如果有人問，宣說加行道的經和論的內容，是否也一定是指這四種特徵呢？我的意思是，不僅僅是這些，分別也是所要闡述的內容。否則，為什麼不說「以五種差別來說明菩薩」呢？我認為，阿闍黎將分別列為特徵的錯誤根源也在於此。那麼，關於「境是三種相，因」之後，《現觀莊嚴論》中說：「暫且以一切相智的角度來說，菩薩們所具有的與決定性部分相符的那些，勝過聲聞等所具有的與決定性部分相符的那些，有六種差別。」這是否矛盾呢？要知道，那是指前後加行道不同的差別。
English
This is not the fundamental intention. Because the sutra clearly states that there is conceptualization before the total retention, but here, conceptualization is placed after the total retention, which contradicts the addition of the instrumental particle "by" to everything above the total retention. Therefore, the statement in the sutra that total retention is before conceptualization is for the convenience of arranging verses; and the statement in the extensive commentary that it is the opposite is to understand that conceptualization is a characteristic of the path of joining, which I do not think is reasonable. The extensive commentary follows the order of the sutra, and the enumeration of conceptualization as a category of characteristics in the sutra is to let people know that conceptualization is not a noble dharma that surpasses the Shravakas and Pratyekabuddhas. So, what is the meaning of the sutra saying "conceptualization is before total retention"? It is to let people know that it belongs to the category of characteristics. Here, it is also the intention of the Ornament for Clear Realization. Because the treatise says, "If someone asks, what is the difference to be said about these?", the answer is, "It should be said that Bodhisattvas surpass the Shravakas and others by four differences, namely the difference of object, the difference of aspect, the difference of cause, and the difference of total retention." Therefore. So, if someone asks, how should we understand that the conceptualizations of grasping and apprehending, which will be explained at the end of the same scripture, and the four conceptualizations to be abandoned by the paths of seeing and meditation, are also said to be in complete accordance with these conceptualizations? If someone asks, are the subjects of the sutras and treatises that explain the path of joining also necessarily limited to these four characteristics? My point is that not only these, but conceptualization is also the subject to be explained. Otherwise, why not say "Bodhisattvas are explained by five differences"? I think that the root of the Acharya's mistake in enumerating conceptualization as a characteristic also lies in this. So, regarding "the object is the three aspects, the cause" after that, the Ornament for Clear Realization says, "For the time being, from the perspective of all-knowingness, those that Bodhisattvas have that are in accordance with the decisive part surpass those that Shravakas and others have that are in accordance with the decisive part by six differences." Is this contradictory? Know that it refers to the different differences between the paths of joining before and after.