Tibetan
སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག བསམ་མེད་གཉིས་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དྲུག་གམ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་བྱང་གི་བདེན་པ་ནི་ཆོས་དཀོན་མཆོག ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དྲུག་གམ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ནི་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྟོགས་མིན་པ། །མཁྱེན་དང་བརྩེ་དང་ནུས་པར་ལྡན། །དོན་ཉིད་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་དང་། བསམ་མེད་གཉིས་མེད་རྟོག་མེད་པ། །དག་གསལ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི། །གང་ཞིག་གང་གིས་ཆགས་བྲལ་པ། །བདེན་གཉིས་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ཆོས། །ཞེས་དང་། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ནང་གི་ནི། །ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་དག་པའི་ཕྱིར། །བློ་ལྡན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས། །བླ་མེད་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཉིད། །ཅེས་སོ། །འདི་དག་ནི་གནས་སྐབས་སྐྱབས་གསུམ་དུ་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་གསུམ་ནི་སངས་རྒྱས་གཅིག་ཉིད་ལ་གསུམ་ཆར་ཚང་བར་ཡོད་དོ། །འོ་ན་འདིར་གང་གཟུང་ཞེ་ན། རྒྱུད་བླ་ནས་གསུངས་པའི་གནས་སྐབས་སྐྱབས་གསུམ་པོ་དེ་ཉིད་གཟུང་བར་འཕགས་སེང་གཉིས་ཀྱི་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་སྤྱིའི་ཁྱད་པར་དང་། སོ་སོའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གང་ལས་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཁྱད་པར། གང་ལ་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར། གང་ལས་བྱུང་བ་རྒྱུའི་ཁྱད་པར། བྱ་བ་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱན་ལྔ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཁོ་ན་ལས་གསུངས་ལ། མངོན་ཤེས་དྲུག་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྡེ་སྣོད་གཉིས་ཀ་ལས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱན་ལྔ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་གང་ཟག་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་པ་ཡོད་ལ། མངོན་ཤེས་དྲུག་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་དང་། དང་པོ་ལྔ་ནི་ལམ་མ་ཞུགས་ཀྱི་གང་ཟག་ལ་ཡང་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྱན་ལྔ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་གི་གནས་སྐབས་སུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་འབྱུང་ལ། མངོན་ཤེས་དྲུག་ནི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་ཉམས་ལེན་མེད་ཀྱང་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་བསྒོམ་ཞིང་རྣམ་གནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་འབྱུང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པ་བ་དང་། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གྱིས་ཟིན་པ་དང་། རྣམ་གནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་ལས་འབྱུང་བར་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ་བཤད་དོ། །བདག་རྐྱེན་ལ་ཡང་སྤྱན་ལྔ་ནི་བདག་རྐྱེན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ། བཙུན་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས། ཤའི་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་བསྒོམས་པས་ཤེས་ཞེས་གསུངས་སོ། །མངོན་ཤེས་དྲུག་ནི་བདག་རྐྱེན་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ཏོ། །བཞི་པ་ནི། སྤྱན་ལྔས་ནི་སྒྲུབ་པ་ལ་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་པར་བྱེད་དེ། ཤའི་སྤྱན་གྱིས་ཡར་སྟོན་པ་དང་། མར་སློབ་མ་གང་ན་ཡོད་པ་ཤེས། ལྷས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་འཆི་འཕོ་བ་དང་སྐྱེ་བ་ཤེས། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་བདག་མེད་གཉིས་ཤེས། ཆོས་ཀྱིས་གྲོགས་དགེ་འདུན་གྱི་རྟོགས་པ་ཤེས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་ཤེས་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དྲུག་དང་། ལམ་མ་ཞུགས་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དང་པོ་ལྔས་ནི་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཅི་རིགས་པ་སྒྲུབ་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དྲུག་གིས་ནི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུ་གཞན་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དེ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་གདུལ་བྱ་གང་ན་ཡོད་པའི་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་གཞན་སེམས་ཤེས་པས་གཞན་གྱི་སྤྱོད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་སོགས་ཤེས་ཏེ་ལྷའི་རྣ་བས་དེ་དག་གི་སྐད་དང་མཐུན་པར་ཆོས་སྟོན་སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པས་གང་ནས་འོངས་པ་དང་། ལྷའི་མིག་གིས་གང་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ཟག་པ་ཟད་པ་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་འདོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་ཁྱད་པར་ནི་ཤའི་སྤྱན་ནི་བདག་རྐྱེན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་ཤེས་སོ། །འདི་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་སུ་ནི་མ་ངེས་ཏེ། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེའི་ས་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་སྤྱན་ནི་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་བསྒོམས་པའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཚེ་འདིར་འབད་མེད་དུ་འབྱུང་བའི་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པའོ། །འདི་དང་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཚེ་འདིར་བསམ་གཏན་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལས་མ་བྱུང་བ་དང་བྱུང་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ས་བཅུ་གཅིག་གི་མཉམ་གཞག་རྣམས་སོ། །འདི་དང་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དོན་གཅིག་གོ །ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ནི་རང་དང་རྒྱུད་ཚོད་མཉམ་པ་མན་ཆད་ཀྱི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ
Chinese
佛陀宝，具备无思无二等六种或八种功德的清净之真谛是法宝，因为具备如所有尽所有智等六种或八种功德，所以不退转的圣菩萨是僧宝。如是说：非造作且自然成就，非由他缘所能悟，具足智悲与能力，是具实义之佛陀。又说：无思无二无分别，唯是清净光明对治方，何者以何离贪著，具二谛体性彼即法。又说：如所有尽所有之中，以智慧观照清净故，具慧不退转之众，具足无上之功德。如是等。这些是安立为暂时的三宝，究竟的三宝是佛陀一个自身就圆满了三宝。那么此处应取何者呢？从《宝性论》中所说的暂时的三宝，应取此二圣者的观点。第二，有共同的差别和各自的差别两种，第一，有从何处宣说的经典之差别，于何者具有的补特伽罗之差别，从何处生起的因之差别，事业作用之差别四种，第一是，五眼唯从般若经和论典中宣说，六神通是从大小乘的经典二者中宣说的。第二是，五眼唯有大乘补特伽罗的相续中有，六神通三乘都有，最初五种即使是未入道者也有。第三是，五眼是从大乘的资粮道小品和中品的阶段修持六度波罗蜜多而生起，六神通即使没有修持六度，也从修习禅定正行和专注所缘而生起。然而，菩萨相续中的六神通，经庄严论中说，是从第四禅的极清净和无分别智慧的修持所摄持和专注所缘三者而生起的。对于自因来说，五眼是自因神变的
English
The Buddha Jewel, the truth of complete purification possessing six or eight qualities such as non-conceptual and non-dual, is the Dharma Jewel. Because it possesses six or eight qualities such as knowledge of suchness and allness, the irreversible noble Bodhisattva is said to be the Sangha Jewel. Thus it is said: Uncreated and spontaneously accomplished, not understood by other causes, possessing wisdom, compassion, and power, is the Buddha who possesses true meaning. And it is said: Non-conceptual, non-dual, without discrimination, only the side of purity, clarity, and antidote, whatever is free from attachment by whatever, that which possesses the characteristics of the two truths is the Dharma. And it is said: Within suchness and allness, because of the purity of wisdom's vision, the assembly of the wise who do not turn back, possesses unsurpassed qualities. These are established as temporary refuges, but the ultimate refuge is the Buddha alone, who is complete with all three. So, what should be taken here? According to the temporary refuges spoken of in the Uttaratantra, the views of these two noble ones should be taken. Secondly, there are two types of differences: general differences and individual differences. The first has four types: the difference of the scriptures from which it is spoken, the difference of the individuals who possess it, the difference of the cause from which it arises, and the difference of the activity. The first is that the five eyes are spoken of only in the Prajnaparamita Sutras and Shastras, while the six superknowledges are spoken of in both the Hinayana and Mahayana scriptures. The second is that the five eyes exist only in the continuum of Mahayana individuals, while the six superknowledges exist in all three vehicles, and the first five exist even in individuals who have not entered the path. The third is that the five eyes arise from practicing the six perfections in the small and medium stages of the Mahayana accumulation path, while the six superknowledges arise from meditating on the actual basis of samadhi and focusing on the object of meditation, even without practicing the six perfections. However, the six superknowledges in the continuum of a Bodhisattva, as stated in the Ornament of the Sutras, arise from the extremely pure fourth dhyana, being seized by the practice of non-conceptual wisdom, and focusing on the object of meditation. For the self-cause, the five eyes are the self-cause of miraculous
Chinese
依赖于足，僧人无自性，肉眼被称为修习四神足所知，如是说。六神通依赖于自缘禅定的实事。第四，五眼对于修行不依赖于其他，肉眼能向上指示，向下知道弟子在哪里，天眼知道所化众生的死亡和出生，慧眼知道所修的二无我，法眼知道道友僧众的证悟，佛眼为了照见一切法的实相。神通中，小乘传承的神通六种，以及未入道的神通最初五种，仅仅是成办自他各自的利益，菩萨传承的神通六种，是圆满成办一切智的因，他利，以神变前往所化众生所在的处所，以他心通知道他人的行为，包括贪欲等，以天耳通与他们的语言相符地说法，以宿命通忆念从何而来，以天眼通知道往何处去，以知漏尽通指示出离之道。第二，各自的差别是，肉眼是依赖于自缘神足的根，依赖于有色根的根识。这不一定包含在禅定地中，因为所依的补特伽罗无论生于何处，都是该地的有色根。由异熟所生的天眼，是前世修习禅定等持的异熟果，今生不费力气就能产生的包含在禅定地中的依赖于有色根的识。这与天眼的神通的差别是，今生是否由修习禅定而产生。慧眼是对一切法不分别的智慧，即十一个地的等持。这与胜义菩提心意义相同。法眼是与自己同等或传承稍逊的圣者的一切根。
English
Depending on the feet, monks are without inherent existence. The flesh eye is said to be known through the cultivation of the four miraculous feet. The six superknowledges depend on the actual basis of self-conditioned concentration. Fourth, the five eyes do not rely on others for practice. The flesh eye can point upwards and know where the disciples are downwards. The divine eye knows the death and birth of those to be tamed. The wisdom eye knows the two selflessnesses to be meditated upon. The Dharma eye knows the realization of the Dharma friends and Sangha. The Buddha eye sees the reality of all phenomena. Among the superknowledges, the six superknowledges of the Hinayana lineage, and the first five superknowledges of those who have not entered the path, only accomplish the respective benefits of oneself and others. The six superknowledges of the Bodhisattva lineage completely accomplish the cause of omniscience, benefiting others. Through miraculous powers, one goes to the place where those to be tamed are, and through knowing the minds of others, one knows the actions of others, including attachment and so on. Through the divine ear, one teaches the Dharma in accordance with their language. Through remembering past lives, one remembers where one came from. Through the divine eye, one knows where one is going. Through the superknowledge of knowing the exhaustion of defilements, one points out the path of liberation. Second, the difference between each is that the flesh eye is the root that depends on the self-conditioned miraculous foot, and the root consciousness that depends on the colored root. This is not necessarily included in the meditative ground, because wherever the supporting person is born, it is the colored root of that place. The divine eye born from maturation is the matured fruit of cultivating meditative absorption in previous lives, and the knowledge that arises effortlessly in this life, included in the meditative ground, depends on the colored root. The difference between this and the superknowledge of the divine eye is whether it arises from cultivating meditation in this life or not. The wisdom eye is the non-discriminating wisdom towards all phenomena, which is the equipoise of the eleven grounds. This has the same meaning as ultimate Bodhicitta. The Dharma eye is the root of all noble beings who are equal to oneself or slightly inferior in lineage.