Chinese
关于断证圆满的程度，有些人认为从第八地开始圆满，这是与唯识宗见解相混淆的过失。另一些人认为直到未获得佛果之前都不会圆满，这是因为没有区分《集论》中“一时断除烦恼障和所知障，一时成为阿罗汉和如来”的场合中的二障，以及此宗派特有的二障的认识。因此，在唯识宗的观点中，声闻和独觉的断证从第八地开始圆满，因为在那里断除了烦恼意。总而言之，从入流果到独觉之间的任何智慧和断除，都是大菩萨获得不生法忍的忍，因为将此忍认定为第八地。在《损恼摧毁》中说：“所谓忍，是指显示菩萨的大悲智慧，声闻和所有独觉的阿罗汉道的果位的智慧，以及断除所有烦恼者，仅仅是进入第八地获得不生法忍就达到究竟，因为他们的智慧和断除没有超过此忍。从那以后，菩萨们在任何方面都没有烦恼。”《精华之最》中说：“所谓不生法忍，是指了知一切法无漏的忍，获得此忍的是第八地。”因此，在中观宗的观点中，从第一地开始圆满，因为菩萨的见道苦法忍具有声闻和独觉的见道和修道二者的能力，所以在见道解脱道的时候，已经断除了声闻和独觉所应断除的，属于烦恼障和所知障的一切执著。圣狮子也赞同此观点，在《二显》中，对于之前所说的忍的认识中，忍是指苦法智忍。从何得知呢？如果其他道有差别，那么种姓、根和集合就会有差别。因为菩萨的忍的作用，是其他人所证悟的作用所不及的。
English
Regarding the extent of the completion of abandonment and realization, some believe that it is completed from the eighth bhumi onwards, which is a fault of mixing with the views of the Cittamātra school. Others believe that it is not completed until Buddhahood is attained, because they do not distinguish between the two obscurations in the context of the *Compendium of Topics* which states, "Simultaneously abandoning the afflictive obscurations and the obscurations to knowledge, simultaneously becoming an Arhat and a Tathāgata," and the unique identification of the two obscurations in this system. Therefore, in the view of the Cittamātra school, the abandonment and realization of the Hearers and Solitary Realizers is completed from the eighth bhumi onwards, because the afflicted mind is abandoned there. In short, whatever wisdom and abandonment there is from Stream Enterer to Solitary Realizer, that is the forbearance of the great Bodhisattva who has attained forbearance of non-arising phenomena, because that forbearance is identified as the eighth bhumi. In the *Destruction of Harm*, it says, "What is called forbearance is to show the great compassion and wisdom of the Bodhisattva, and the wisdom of the fruit of the path of the Arhats of all Hearers and Solitary Realizers, and those who have abandoned all afflictions, are ultimately attained by merely entering the eighth bhumi and attaining forbearance of non-arising phenomena, because their wisdom and abandonment do not exceed this forbearance. From then on, Bodhisattvas are in no way afflicted." In the *Supreme Essence*, it says, "What is called forbearance of non-arising phenomena is the forbearance of knowing all phenomena to be without defilements, and the eighth bhumi is where it is attained." Therefore, in the view of the Madhyamaka school, it is completed from the first bhumi onwards, because the Bodhisattva's Path of Seeing, the forbearance of phenomena knowing suffering, possesses the ability of both the Path of Seeing and the Path of Cultivation of the Hearers and Solitary Realizers. Therefore, at the time of the Path of Seeing and the Path of Liberation, all grasping thoughts of the afflictive obscurations and the obscurations to knowledge, which are the objects to be abandoned by the Hearers and Solitary Realizers, have already been abandoned. The two Noble Lions also agree with this view. In the *Two Appearances*, in the identification of the forbearance mentioned earlier, the forbearance is the forbearance of knowing the phenomena of suffering. How is this known? If other paths have differences, then lineage, faculties, and assemblies would have differences. Because the function of the Bodhisattva's forbearance is beyond the function of what others have realized.
Tibetan
ལུས་པར་འདུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་ཤེས་པ་དང་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་བཟོད་པ་ཡིན་གྱི་རྟོགས་པའི་ཚད་འདི་ཙམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་ཆེན་དུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་བཟོད་པའམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཐོབ་པའོ། །ཞེས་སོ། །ལུགས་འདི་ལ་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་དུས་སུ་རྟོགས་པ་རྫོགས་ཤིང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་དུས་སུ་སྤངས་པ་རྫོགས་ཞེས་པ་འཐད་པར་སྣང་སྟེ། བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་དུས་སུ་ཉན་རང་གི་ལམ་གྱིས་ཇི་ཙམ་རྟོགས་པ་རྟོགས་ཤིང་ཇི་ཙམ་སྤངས་པ་སྤོང་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་དུས་སུ་ཇི་ཙམ་སྤངས་པ་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་སེམས་འཕགས་པས་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་ཟིན་པར་གསུངས་པ་ཡང་དོན་འདི་ལ་གནས་ཏེ། གཞན་ངོར་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་འཇོག་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་དུང་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོར་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལས་མ་བཤད་ཅིང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དང་རྒྱུད་བླར་ཡང་ཚོགས་དྲུག་ལས་གཞན་པའི་ཉོན་ཡིད་ཁས་མི་ལེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ས་དང་པོ་ནས་ཉན་རང་གི་སྤང་རྟོགས་རྫོགས་པར་བཞད་པ་ནི་ལུགས་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །སྨོན་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་བྱས་པ་དང་། ཞེས་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྨོན་ལམ་རྫོགས་པའི་ཚད་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ནི། །སེམས་དཔའ་འདུན་དང་བཅས་པའོ། །ཞེས་དང་། བྱང་སར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་མཆོག་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་སྨིན་པ་ནི་སྤང་བྱ་མཐོང་སྤང་དངོས་སུ་སྤོང་བ་དང་གཉེན་པོ་མཐོང་ལམ་དངོས་སུ་སྐྱེ་རུང་ཡིན་ལ། རང་ཉིད་སྤྲུལ་སྐུར་སངས་རྒྱ་བའི་འཁོར་གྱི་ཐོག་མ་དེ་དེ་ལྟར་དུ་བྱས་པ་ནི་སྨིན་པར་བྱས་པའི་ཚད་དེ། རྒྱན་དུ། ཇི་ལྟར་རྨ་དང་ཟས་ལ་དེ་དག་གི །གཟག་དང་དཔྱད་དུ་རུང་བ་སྨིན་འདོད་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྟེན་འདིར་ཕྱོགས་གཉིས་ཞི་བ་དང་། །ཡོངས་སུ་སྤྱད་པ་ཉིད་དུ་སྨིན་པ་བསྟན། །ཅེས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ཚད་ནི་ར
Chinese
为了成为身体的集合，那些知识和断除是什么，那就是它的忍，而不是仅仅证悟的程度，这被称为另一种分类，这被说成是《现观庄严论》的意旨的解释中的量。在《释论》中，获得不生之法的忍，是指缘于一切法无生的法的忍，或者获得苦谛的法智忍。如此说。按照这个体系，在见道无间道的时候证悟圆满，在解脱道的时候断除圆满，这似乎是合理的。因为在无间道的时候，声闻和独觉的道能够证悟多少就证悟多少，能够断除多少就断除多少。在解脱道的时候，已经断除了多少就断除了多少。说圣菩萨已经断除了烦恼障，也是安立在这个意义上的。在他人看来，安立圣菩萨的时候，因为已经生起了苦谛的法忍。而且从将来在加行道的阶段中要讲的内容中也能证悟。这里《般若经》中没有讲六识聚之外的内容，并且《现观庄严论》和《宝性论》中也不承认六聚之外的烦恼意，因此从第一地开始就开示声闻和独觉的断证圆满，是这个体系的不共之处。没有完全完成愿望等等，依靠这些，愿望圆满的程度在《经庄严论》中说：稳固者的愿望是，菩萨具有意欲。以及在《瑜伽师地论》中说，菩萨们的愿望之最胜是发心。如同这样，就是大乘发心的能力完全圆满了。成熟有情是指真实断除所断的见断，并且能真实生起对治的见道。自己化身成佛的最早眷属也那样做了，这就是成熟的程度。在《庄严论》中说：如同对待伤口和食物，它们能够被刮和检查，如同想要成熟一样。同样，在此所依中，平息两种方面，并且显示完全受用本身就是成熟。如此说。清净佛土的程度是
English
In order to become a collection of bodies, whatever knowledge and abandonment there is, that is its forbearance, and not just the extent of realization. This is said to be another classification, and this is said to be a valid measure in the explanation of the intent of the Ornament for Clear Realization. In the Commentary, it is said that obtaining forbearance of the unarisen dharma means forbearance focused on the dharma that all dharmas are unborn, or obtaining the dharma-knowledge-forbearance of suffering. So it is said. According to this system, it seems reasonable that realization is complete at the time of the uninterrupted path of the seeing path, and abandonment is complete at the time of the liberation path. Because at the time of the uninterrupted path, the Hearers' and Solitary Realizers' paths realize as much as they can realize, and abandon as much as they can abandon. At the time of the liberation path, as much as has been abandoned has been abandoned. It is also established in this meaning that the noble Bodhisattva has already abandoned the afflictive obscurations. In the view of others, when establishing a noble Bodhisattva, it is because the dharma-forbearance of suffering has already arisen. Moreover, it can also be realized from what will be taught in the stage of the application path in the future. Here, the Perfection of Wisdom Sutra does not explain anything other than the six aggregates of consciousness, and the Ornament for Clear Realization and the Uttaratantra do not acknowledge afflictive mind other than the six aggregates, therefore, from the first ground onwards, the complete abandonment and realization of Hearers and Solitary Realizers is revealed, which is the uncommon feature of this system. Not having completely fulfilled the aspiration, etc., based on these, the extent of the fulfillment of the aspiration is stated in the Sutra Ornament: The aspiration of the steadfast ones is that the Bodhisattva has desire. And in the Yogacara-bhumi it is said that the supreme aspiration of the Bodhisattvas is the generation of the mind of enlightenment. Like this, it is the complete perfection of the power of the Mahayana mind of enlightenment. Maturing sentient beings means actually abandoning the abandonments to be abandoned by seeing, and being able to actually generate the antidote, the seeing path. The first retinue of one's own emanation becoming a Buddha also did that, and that is the extent of maturation. In the Ornament it says: Just as with wounds and food, they can be scraped and examined, just as one wants to mature. Similarly, in this basis, pacifying the two aspects, and showing that complete enjoyment itself is maturation. So it is said. The extent of purifying the Buddha-field is