Tibetan
ད་པ་ནི་མཁས་པའི་མདུན་སར་རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བའི་གཏམ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སོགས་ནོར་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྣང་མོད་ཀྱང་། ཐེག་མཆོག་གནད་ཀྱི་ཟླ་ཟེར་དུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བཤད་ཟིན་ཞིང་། རྒྱས་པར་ངག་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་སྐབས་དོན་ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་འགྱུར་བའི་གཞི་ཤེས་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་སྦྱོར་བ། འབྲས་བུ་མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ་མི་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ལ། སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བ་དང་། སྦྱོར་བའི་མཉམ་པ་ཉིད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང་། །ཞེས་སོགས་ཏེ། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །ཞེས་པ་ནས། ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་རིགས་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ལས། མཉམ་གཞག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་སྐབས་གཉིས་པར་བསྟན་ཟིན་ནས། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མཉམ་གཞག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་དེ་ཡོད་པར་མཚུངས་ཀྱང་། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་དེ་ཤེས་པ་དང་། མ་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་ཉེ་བ་དང་རིང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་འགྱུར་བའི་གཞི་ཤེས་མཉམ་གཞག་ཏུ་སྐྱེས་པ་དེ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མཚན་འཛིན་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ན་ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་གྱུར་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་མཚུངས་སམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། དེ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྒོམས་པས་དེའི་འབྲས་བུ་མཐོང་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་ཕྱིན་ཆད་དུ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྒོམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ས་བདུན་པ་ལ་བཞག་གོ །ཞེས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ས་བདུན་པའི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མངོན་ཞེན་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་དགོས་ལ། མ་དག་ས་བདུན་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལ་མངོན་ཞེན་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མངོན་ཞེན་བཀག་དགོས་པས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་
Chinese
如今这并非是去往智者面前，进入听觉领域的话语。虽然显现出无数的错误等等，但在《胜乘要义月光》中也稍微讲述过，详细的要从口诀中领悟。第二，关于与当前要义的小乘证悟种类相关的阿赖耶识，有三点：因的加行，果的见道，以及不宣说修道的原因。第一点中，有加行的分类和加行的等性两种。第一种是，色等彼无常等，等等。从“此岸彼岸非边际”到“如是所说于此知”，是就菩萨的阿赖耶识中，大乘的证悟种类和小乘的证悟种类两种而言，这是就第一种情况而言，所宣说的是断证的次第。其中又有入定和后得两种，在第二品中已经宣说了就入定而言的断证次第，现在宣说的是就后得而言的断证次第。虽然就入定而言的断证次第是相同的，但因为知道和不知道后得的断证次第的差别，所以显示了接近和远离一切智智。那么，如果大乘的证悟种类所转成的阿赖耶识在入定中生起，需要在后得中以遮止实执的方式来修持，那么小乘的证悟种类所转成的菩萨阿赖耶识也同样如此吗？并非如此，因为那是在加行道的阶段，以遮止耽著行的方式持续修习，所以其果在见道的阶段仅仅是现量了知而已，此后并没有持续修习。那么，佛陀耶谢夏布说，一切智性安立在七地。如果认为这与阿赖耶识的加行持续到七地相违，则没有过失，因为菩萨在加行道的阶段需要以遮止显现耽著的方式修习无常等十六行相，并且在不清净七地的后得中，当对无常等十六行相生起显现耽著时，需要遮止显现耽著，所以是阿赖耶识的
English
Now, this is not a discourse that goes to the presence of the wise, entering the realm of hearing. Although countless errors and so on appear, they have also been slightly discussed in 'Moonbeams on the Essence of the Supreme Vehicle,' and the details should be understood from the oral instructions. Second, regarding the ālaya-vijñāna related to the types of realization of the Hīnayāna, which is the topic at hand, there are three points: the cause of application, the result of the path of seeing, and the reason for not teaching the path of meditation. In the first point, there are two aspects: the classification of application and the equality of application. The first is: 'Form, etc., are impermanent, etc.,' and so on. From 'This shore, the other shore, not the extremes' to 'What has been said should be known here,' it shows the order of abandonment and cultivation in the ālaya-vijñāna of a bodhisattva, in terms of the two types of realization: the Mahāyāna and the Hīnayāna. This is explained in terms of the first case. Within that, there are also two aspects: equipoise and subsequent attainment. The order of abandonment and cultivation in terms of equipoise has already been explained in the second chapter. Now, the order of abandonment and cultivation in terms of subsequent attainment is being explained. Although the order of abandonment and cultivation in terms of equipoise is the same, the difference between knowing and not knowing the order of abandonment and cultivation in terms of subsequent attainment shows the proximity and distance to omniscience. So, if the ālaya-vijñāna that transforms into the type of realization of the Mahāyāna arises in equipoise, and it is necessary to practice in subsequent attainment by blocking conceptual grasping, then is it the same for the bodhisattva's ālaya-vijñāna that transforms into the type of realization of the Hīnayāna? It is not the same, because in the stage of the path of application, it is continuously meditated upon by blocking attachment and activity, so its result is merely directly knowing in the stage of the path of seeing, and after that, there is no continuous meditation. So, Buddha Yeshe Zhabs said that omniscience is established on the seventh ground. If you think that this contradicts the application of the ālaya-vijñāna continuing until the seventh ground, there is no fault, because in the stage of the path of application of a bodhisattva, it is necessary to meditate on the sixteen aspects such as impermanence by blocking manifest attachment, and in the subsequent attainment of the impure seventh ground, when manifest attachment arises towards the sixteen aspects such as impermanence, it is necessary to block manifest attachment, so it is the ālaya-vijñāna of