Tibetan
ང་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། །གཞན་དབང་ནི་དགོངས་འགྲེལ་དུ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཀུན་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་གང་ལགས་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ལགས་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ལ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་འཇོག་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཡོངས་གྲུབ་ནི་དགོངས་འགྲེལ་དུ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཀུན་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་དེ་ཉིད་ཀུན་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེར་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་ཅིང་། ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཁོ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཉིད་ཆོས་ལ་བདག་མ་མཆིས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ་གང་ལགས་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ལགས་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་ནི་གཞན་དབང་གི་སྟེང་དུ་ཀུན་བཏགས་ཁོ་ནས་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་སྟོང་ཉིད་དུ་བཞག་པ། རང་གི་ངོ་བོ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་མཐའ་ལ་སོགས་པ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་གང་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམས་ན་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་གོ །མདོར་བསྡུ་ན། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྐྱེ་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་ཞིག་ལ་གཞན་དབང་དུ་འཇོག་ཅིང་། དེ་ཉིད་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་གང་ཟག་དང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེའི་ཡུལ་གང་ཟག་དང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ལ་ཀུན་བཏགས་སུ་འཇོག་གོ །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་གསུངས་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཙམ་མོ། །གཞན་དབང་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་ཚེ་ན་མ་དག་པ་གཞན་དབང་དང་། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་རེ་ཞིག་འགག་པ་འཕགས་པ་སློབ་པའི་མཉམ་གཞག་དང་། གཏན་ནས་འགག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་དག་པ་གཞན་དབང་དུ་འཇོག་ཅིང་། ཕྱི་མ་འདི་ལ་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་དང་། དོན་དམ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་དུ་གཞག་པ་ཡོད་མོད་ཀྱི་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དང་། དོན་དམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ལ་དགོངས་ནས་དེར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི་ཡོ
Chinese
我以特殊的特征通过分别念进行假立，这些都是世俗的说法。他起性在《解深密经》中说：‘什么是遍计所执的自性之所依，也就是分别的行境，即是行相，那就是他起性的自性。’所谓行相，是指从因和缘所生。分别的行境成为遍计所执的特征，也和以前一样。圆成实性在《解深密经》中说：‘什么是遍计所执的自性之所依，也就是分别的行境，即是行相，但那行相并非完全成立为遍计所执的自性，并且以其自性而无自性，即是法无我，也就是清净的所缘，那就是圆成实的自性。’它的意思是说，在他起性的基础上，仅以遍计所执的空性而安立为空性，自己的体性是法无我，即是真如，以及正尽等五种异名，缘于此而修习，就能使障碍完全清净的所缘，法界就属于圆成实性。总而言之，将显现能取和所取二相的生起之基础，即从因缘所生的识，从无始轮回直到佛地的相续不断者，安立为他起性。而此他起性，由于习气的力量，在显现人我和能取所取二相的时候，如此显现的识之对境，人我和能取所取二者，就安立为遍计所执。因此，所谓分别的行境，是指非真实的遍计所执而已。当他起性具有错乱的显现时，是不清净的他起性；当错乱的显现暂时止息时，是圣者有学的等持；当完全止息时，在佛地是清净的他起性。后者分为两种圆成实性时，是不颠倒的圆成实性；分为三种胜义时，有安立实证为胜义，但这是就圆成实的所缘和胜义的所缘而说的。
English
I impute specific characteristics through conceptual elaboration; these are all worldly terms. Dependent origination is described in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* as follows: 'What is the basis of the imputed characteristic of the object of conceptual elaboration, which is the characteristic of activity? That is the characteristic of dependence on others.' The meaning of 'characteristic of activity' is that it arises from causes and conditions. The object of conceptual elaboration becomes a characteristic of imputation, as before. Perfected nature is described in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* as follows: 'What is the basis of the imputed characteristic of the object of conceptual elaboration, which is the characteristic of activity? That characteristic is not fully established as the imputed characteristic, and its own nature is without its own nature, which is the absence of self in phenomena, which is suchness, the object of complete purification. That is the characteristic of perfected nature.' Its meaning is that on the basis of dependent origination, emptiness is established as emptiness only by the emptiness of imputation. One's own nature is the absence of self in phenomena, which is suchness, and when one meditates on what possesses five synonyms such as ultimate limit, the object that purifies obscurations becomes the realm of phenomena, which is included in perfected nature. In short, the basis for the arising of the appearance of the two aspects of grasper and grasped is the consciousness that arises from other causes and conditions, which is the uninterrupted continuum from beginningless samsara to the state of Buddhahood, and this is established as dependent origination. And when this dependent origination, due to the power of habit, manifests as a person and the two aspects of grasper and grasped, the object of the consciousness that appears in this way, the person and the two aspects of grasper and grasped, are established as imputation. Therefore, the conceptual elaboration mentioned as the object of conceptual elaboration is merely the non-veridical conceptual elaboration. When dependent origination is accompanied by the appearance of delusion, it is impure dependent origination; when the appearance of delusion temporarily ceases, it is the equipoise of the noble learner; and when it completely ceases, it is pure dependent origination in the state of Buddhahood. When the latter is divided into two perfected natures, it is the non-inverted perfected nature; when divided into three ultimate truths, there is the establishment of realization as the ultimate truth, but this is said with reference to the object of the perfected nature and the object of the ultimate truth.
Tibetan
ངས་གྲུབ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡིན་ན། འདུས་མ་བྱས་ཡིན་དགོས་པ་ལས། འདི་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། ཇི་ལྟར་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ཕན་ཚུན་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་ཆོས་དེ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ནི། དེས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདུས་བྱས་ཡིན་ན་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། དབུས་མཐར། དམ་པའི་དོན་ནི་གཅིག་པུའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ཡང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པུར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། ཡོད་མིན་མེད་མིན་དེ་བཞིན་མིན་གཞན་མིན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་མེད་འབྲི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འཕེལ་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་དག་པའང་མེད། །རྣམ་པར་དག་གྱུར་དེ་ནི་དོན་དམ་མཚན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་བསྡུ་བར། གཞན་དབང་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་རྫས་དང་། དོན་དམ་པར་གཉིས་ཀར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར། གཟུང་དང་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་བའི། །རྣམ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད། །བློ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་དུ་གྲགས། །ཞེས་གཞན་དབང་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ན། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཀྱང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ལུགས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་དོན་དམ་པར་བྱས་པ་དང་། རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ་ལ་དོན་དམ་པར་བྱས་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པས་མ་ཁྱབ་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་དབང་ཡིན་ན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་དུ། དགོངས་འགྲེལ་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ་བཤད་ཅིང་། གཞན་དབང་དེ་གཞན་དབང་དང་གཅིག་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱང་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་དང་། འཇིག་མེད་དང་། འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དབུས་མཐར། རྣམ་དག་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེ
Chinese
就我所证悟而言，胜义谛并非自性，如果它是自性，就必须是无为法，但它是有为法。如《解深密经》所说：“犹如八支圣道各自具有不同的自性，同样，如果这些法的真如胜义，即法无我，也具有不同的自性，那么，真如胜义，即法无我，也将是有因的。如果是从因产生的，那就会成为有为法。如果是有为法，那就不会成为胜义。”又如《中边分别论》所说：“胜义谛是唯一的。”其注释中也说：“胜义谛应被理解为是圆成实性的唯一自性。”又如《经庄严论》所说：“非有非无亦非如，非异生灭无增减，无增亦无极清净，极净即是胜义相。”如是宣说。那么，《摄类学》中说：“于依他起性之自性，于名言和胜义二者中，也应如是了知其存在。”以及《般若波罗蜜多心要总集论》中说：“离能取所取之，识存在胜义谛中，此即般若波罗蜜多，瑜伽行派之宗义。”这样宣说依他起性存在于胜义谛中，这难道不相矛盾吗？如果按照声闻二部的观点，存在于胜义谛中，就必然是胜义谛，然而，按照瑜伽行派的观点，分为以自性成立为胜义和以极清净的对境为胜义两种，前者并不周遍于胜义谛，因此没有过失。如此一来，如果是依他起性，就必然是世俗谛，因为胜义谛具有五种自性，《解深密经》和《经庄严论》中都有宣说。并且，依他起性与依他起性是同一的，因此不成立“非真如”的特点，也不成立生、灭、增、减的自性。那么，《中边分别论》中说：“极净行境唯二者，说为唯一之体性。”这难道不相矛盾吗？没有过失。
English
As far as my realization goes, the ultimate truth is not a characteristic. If it were, it would have to be unconditioned, but it is conditioned. As it is said in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: "Just as the eightfold noble path each has different characteristics, similarly, if the suchness of those dharmas, the ultimate, the absence of self in dharmas, also had different characteristics, then the suchness, the ultimate, the absence of self in dharmas, would also be with causes. If it arises from causes, then it would become conditioned. If it is conditioned, then it will not become ultimate." Also, as it is said in the *Madhyāntavibhāga*: "The ultimate meaning is one." And in its commentary it is also said: "The ultimate truth should be understood as the sole nature of the perfectly established." Also, as it is said in the *Mahāyānasaṃgraha*: "Not existent, not non-existent, not thus, not other, without arising and ceasing, without decrease, without increase, and without complete purity, complete purity is the characteristic of the ultimate." Thus it is proclaimed. Then, in the *Compendium*, it says: "Having made the dependent nature the power, in both the nominal and the ultimate, it should be understood as existing in that way." And in the *Essence of Wisdom Collected from All*, it says: "Free from grasping and the grasped, consciousness exists in the ultimate meaning, this is the Prajñāpāramitā, the tenets of the Yogācāra school." Thus, it is proclaimed that the dependent nature exists in the ultimate truth. Does this not contradict? If, according to the views of the two Śrāvakayāna schools, it exists in the ultimate truth, then it is necessarily the ultimate truth. However, according to the Yogācāra school, it is divided into two types: that which is established by its own characteristic as the ultimate, and that which has a completely pure object as the ultimate. The former does not pervade the ultimate truth, so there is no fault. In this way, if it is dependent nature, then it is necessarily conventional truth, because the ultimate truth has five characteristics, as explained in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* and the *Mahāyānasaṃgraha*. Moreover, the dependent nature is the same as the dependent nature, so the characteristic of "not suchness" is not established, and the characteristics of arising, ceasing, increasing, and decreasing are also not established. Then, in the *Madhyāntavibhāga*, it says: "The completely pure object of experience is twofold, it is said to be a single entity." Does this not contradict? There is no fault.