Chinese
如果安立遍计所执，则不能安立另外两个自性。例如：从“此如是”以下，广述了不能安立遍计所执的理由。所谓“色等法”，是指由分别念增益的遍计所执，所谓“唯是事物”，是指它的所依他起。第三，在《瑜伽师地论》中说：“无论是先前的实有，还是不存在的事物，从这两者的有和无中解脱出来的，以法的体性所摄的事物，就是无二。无论什么是无二，那就是舍弃了二边的中道，是无上的。”这里，先前的实有是他起，不存在的事物是遍计所执。从遍计所执的有和他起的无中解脱出来的，以法所摄的事物，就是远离能取所取的圆成实性。因此，它的意思就是说，就将它安立为舍弃二边的中道。因此，在这个宗派中，无为法和事物并不相违，因为这里的事物也是无二的。如《中边分别论》云：“二实无有实无有，事物空性之体性。”又如《摄大乘论》中说了八种无为法的事物，圣者龙树菩萨是就唯识宗的圆成实性的角度而言，所以说：“真实物实常有。”无为法和事物的所依处不同，这在三类有部中，唯是经部的观点，而毗婆沙宗和唯识宗都认为这两者有共同的所依处，这是尊者扎巴坚赞所说的，这似乎是经论的要点。第二，从《摄大乘论》中所说的道理中，讲述了舍弃增益和诽谤的道理，因此成立了中道。其中第一点是：《摄大乘论》中说：“由于大乘各自执为过失，所以这样说：世俗中一切都有，胜义中一切都没有。”他们会这样说。对此，应当这样说：具寿，什么是胜义？什么是世俗？如果这样问，如果他们这样说：一切法的自性空性就是胜义，
English
If one establishes the imputed nature, then the other two natures cannot be established. For example, from "This is how it is" onwards, it extensively explains the reasons why the imputed nature cannot be established. The so-called "forms and other dharmas" are the imputed nature that is fabricated by conceptual thought, and the so-called "mere object" is the dependent nature that is its basis. Thirdly, in the *Yogācārabhūmi*, it says: "Whatever is the prior entity, and whatever is the non-existent entity, the entity that is included by the characteristic of the dharma that is liberated from the existence and non-existence of these two is non-dual. Whatever is non-dual is called the unsurpassed Middle Way that has abandoned the two extremes." Here, the prior entity is the dependent nature, and the non-existent entity is the imputed nature. The entity that is included by the dharma that is liberated from the existence of the imputed nature and the non-existence of the dependent nature is the perfectly established nature that is non-dual in terms of grasper and grasped. Therefore, it means that it is established as the Middle Way that has abandoned the two extremes. Therefore, in this system, the unconditioned and the entity are not contradictory, because here too, that entity is non-dual. As the *Madhyāntavibhāga* says: "The two are not real, the unreal is not real, the characteristic of the entity is emptiness." And as the *Abhidharmasamuccaya* speaks of eight unconditioned entities, and the noble Nāgārjuna, considering the perfectly established nature according to the Mind-Only school, said: "It is truly real, substantial, and permanent." The unconditioned and the entity do not have a common basis. Among the three schools of realists, this is only the view of the Sautrāntikas, while the Vaibhāṣikas and the Mind-Only school both hold that these two have a common basis. This statement by Jetsun Drakpa Gyaltsen seems to be the key point of the scriptures. Secondly, from the way it is taught in the *Abhidharmasamuccaya*, it explains the way to abandon exaggeration and denigration, and thus establishes the Middle Way. The first point is: In the *Abhidharmasamuccaya*, it says: "Because the Mahāyāna is wrongly grasped by each, they say this: In the conventional, everything exists, but in the ultimate, everything does not exist." They will say this. To this, one should say: Venerable one, what is the ultimate? What is the conventional? If asked in this way, if they say this: Whatever is the selflessness of all dharmas is the ultimate,
Tibetan
ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་དེ་དག་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། འདོགས་པ་དང་། མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ལན་འདེབས་པར་གྱུར་ན་ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་པའོ། །དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོས་འཛིན་འགོག་པ་ནི་བསྡུ་བར། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་དེ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་འདོད་དམ། གལ་ཏེ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པ་འདོད། གལ་ཏེ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི་དེས་ན་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེས་ན་གཞི་མེད་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་དམིགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་དེ་ནང་གི་མངོན་པར་བརྗོད་པ་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རང་གི་རིགས་འདྲ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་འགལ་ཞིང་ནང་གི་མངོན་པར་བརྗོད་པ་རྣམ་རྟོག་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་དང་རང་གི་རིག་འདྲ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ན་གདགས་གཞི་དོན་དམ་དུ་མེད་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡང་མི་རུང་ངོ་ཞེས་པའོ། །དོན་དམ་གྱི་ངོས་འཛིན་འགོག་པ་ནི་བསྡུ་བར་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་གང་དམིགས་པ་དེ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་དྲིས་པ་ན་གལ་ཏེ་དེ་འདི་སྐད་ཅེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ལན་འདེབས་པར་གྱུར་ན། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་ཡོད་པར་འདོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད་པར་འདོད། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ནི་དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་མེད་ན་ནི་དེས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་དམིགས་པ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཅེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་གང་དམིགས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེས་
Chinese
对于那些无自性的法，凡是将它们执着为自性的，那就是世俗谛。为什么呢？因为，就像这样，那是对不存在的事物进行世俗谛的施设、安立、显说和命名。如果这样回答，这就是对主张无自性者的二谛的认识所作的预先批判。其中，对世俗谛的认识的驳斥可以归纳为：对此，应该这样说：执着为自性，那是想要说由显说和世俗谛的因所生吗？或者想要说仅仅是显说和世俗谛？如果说是从显说和世俗谛的因所生，那么，因为是从显说和世俗谛的因所生，所以不能说是不存在的。如果仅仅是显说和世俗谛，那么，就不能无根据地说是显说和世俗谛。这样说了。它的意思是，对于无自性的事物，如果认为它存在而执着，那么，那个世俗谛，如果是从内在的显说分别念的因所生，以及从世俗谛自身相似的前者所生，那么，在胜义谛中不存在就相违了；如果是仅仅由内在的显说分别念所安立，以及不是从自身相似的前者的因所生的世俗谛，那么，因为所安立的基础在胜义谛中不存在，所以仅仅是安立也不行。对胜义谛的认识的驳斥可以归纳为：对此，也应该这样说：具寿，为什么所执着的事物是不存在的呢？如果这样提问，如果他这样回答说：因为那是颠倒的事物。如果这样回答，那么，应该这样说：那个颠倒，是想要说它存在呢？还是想要说它不存在呢？如果说是存在的，那么，就不能说一切法的无自性就是胜义谛。如果说是不存在的，那么，就不能因为是颠倒的事物，而说所执着的事物是无自性的。这样说了。它的意思是，所执着的事物是无自性的，原因是什么呢？
English
Whatever is apprehended as self-nature in those dharmas that are without self-nature, that is conventional truth. Why is that? Because, like this, that is to conventionally establish, impute, express, and name things that do not exist. If one were to answer in this way, this is a preliminary critique of the understanding of the two truths by those who assert selflessness. Among these, the refutation of the understanding of conventional truth can be summarized as follows: To this, one should say: Is that which is apprehended as self-nature intended to be said to arise from the cause of expression and conventionality? Or is it intended to be merely expression and conventionality? If it arises from the cause of expression and conventionality, then, because it arises from the cause of expression and conventionality, it cannot be said to be non-existent. If it is merely expression and conventionality, then it cannot be said to be expression and conventionality without a basis. Thus it is said. Its meaning is that for things without self-nature, if one apprehends them thinking they exist, then that conventionality, if it arises from the cause of internal expression and conceptual thought, and from the preceding similar type of conventionality itself, then it contradicts being non-existent in ultimate truth; if it is merely imputed by internal expression and conceptual thought, and is a mere conventionality that does not arise from the cause of the preceding similar type of its own, then, because the basis of imputation does not exist in ultimate truth, even mere imputation is not possible. The refutation of the understanding of ultimate truth can be summarized as follows: To this, one should also say: Venerable one, why is that which is apprehended non-existent? If one were to ask in this way, if he were to answer in this way: Because it is an inverted thing. If one were to answer in this way, then one should say: Is that inversion intended to be said to exist, or is it intended to be said to not exist? If it is said to exist, then it cannot be said that the selflessness of all dharmas is the ultimate truth. If it is said to not exist, then it cannot be said that because it is an inverted thing, that which is apprehended is without self-nature. Thus it is said. Its meaning is, what is the reason why that which is apprehended is without self-nature?