Chinese
哦，慈氏菩萨以“非由他受”的方式，确立了大乘不共道次第。因此，菩萨的现观本身必须分为三乘的三种证悟种类，所以建立了声闻没有证悟法无我的论述。那么，大乘的证悟本身安立为三种证悟种类的必要是什么呢？善现，菩萨们应当生起声闻道是什么，独觉道是什么，佛道是什么的所有道，并且应当了知所有道。因为必须分别了知道智的这三种道的对境和行相，那时将取蕴证悟为无实有包含在证悟人无我之中，然后分为法无我，所以必须安立三乘见解的差别。第四，如果声闻和独觉证悟取蕴为无实有，那么就与“是片面的和多种多样的”相违背。如果这样问，因为它的意义的证悟是片面的，所以已经阐述了除了证悟取蕴的无实有之外，没有证悟一切法无我，为什么还要找茬呢？如果声闻和独觉的见道证悟了无生，那么认为证悟了无常等十六行相的智慧，在经和论典中都说是声闻和独觉的证悟种类，这样想就相违背了。那是因为不是等持的境界的见道方式，而是后得的定解的自在。正如论师所说：“以具有对境本身而证悟初果等证悟是各不相同的。”如果认为这也是等持的自在，那是不对的。因为具有对境的意义是具有执着，所以在声闻和独觉的见修等持中没有现行的执着。否则，声闻和独觉的见修等持就会有证悟种类上的差别，因为这是显示初果等证悟种类各不相同的论典。如果承认，那么在《现观庄严论》中，以芝麻的比喻来显示声闻的修道，其理由是见修证悟种类没有差别，但有能力上的差别，为什么不相违背呢？你
English
Oh, Maitreya Bodhisattva, in the manner of "not experienced by others," established the uncommon stages of the Mahayana path. Therefore, the actual realization of a Bodhisattva itself must be divided into three types of realization for the three vehicles, thus establishing the assertion that Shravakas do not realize the absence of self of phenomena. So, what is the necessity of establishing the realization of the Mahayana itself as three types of realization? Subhuti, Bodhisattvas should generate all paths, what is the Shravaka path, what is the Pratyekabuddha path, and what is the Buddha path, and should know all paths. Because it is necessary to separately know the objects and aspects of these three paths of path-knowledge, at that time, realizing the aggregates of appropriation as unreal is included within the realization of the absence of self of persons, and then divided into the absence of self of phenomena, so it is necessary to establish the difference in the views of the three vehicles. Fourth, if Shravakas and Pratyekabuddhas realize the aggregates of appropriation as unreal, then it contradicts the statement that "it is one-sided and diverse." If you ask this, because the realization of its meaning is one-sided, it has already been explained that apart from realizing the unreal nature of the aggregates of appropriation, there is no realization of all absence of self of phenomena, so why look for faults? If the path of seeing of Shravakas and Pratyekabuddhas realizes the unborn, then the wisdom that realizes the sixteen aspects such as impermanence is said to be the type of realization of Shravakas and Pratyekabuddhas in both sutras and treatises, and thinking this is contradictory. That is because it is not the way of seeing the realm of equipoise, but the freedom of the subsequent determination. As the teacher said, "By having an object itself, the realizations such as the first fruit are different." If you think that this is also the freedom of equipoise, that is not right. Because the meaning of having an object is having attachment, there is no manifest attachment in the seeing and meditating equipoise of Shravakas and Pratyekabuddhas. Otherwise, the seeing and meditating equipoise of Shravakas and Pratyekabuddhas would have differences in the types of realization, because this is a treatise that shows the different types of realization such as the first fruit. If you admit it, then in the Ornament of Clear Realization, the reason for showing the path of meditation of Shravakas with the metaphor of sesame seeds is that there is no difference in the types of seeing and meditating realization, but there is a difference in abilities, why is it not contradictory? You
Tibetan
ད་རང་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་སྙམ་ན་མི་མཚུངས་ཏེ། འདིར་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ་མཉམ་གཞག་གིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་འགའ་ཞིག་ནི་མི་རྟག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། འགའ་ཞིག་ནི་སྡུག་བསྔལ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སོགས་ཡིན་པས་རིགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་ལ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། མཉམ་གཞག་གིས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་རིགས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། ལུགས་འདི་མ་རྟོགས་པའི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ངོས་འཛིན་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་དེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཉན་རང་གིས་རྟོགས། བྱམས་ཆོས་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཉན་རང་གིས་མ་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པས་གང་རུང་ཅིག་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། མཁས་པ་ཁ་ཅིག་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ལ་ཉན་རང་གིས་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཀྱོག་བཤད་འབའ་ཞིག་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཙོང་ཁ་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པར་མཚུངས་པས་ལྟ་བ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འདོད་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལྟ་སྤྱོད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པ་དང་། རྒྱས་པར་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་དང་ཡང་འགལ་ལོ། །དེའི་ལན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཅིག་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གོ་བཟློག་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་ཆེ་ཆུང་ལ་འཆད་ན་ཡང་། སྤང་བྱ་བདེན་འཛིན་གཅིག་ཉིད་ཉན་ཐོས་བརྩོན་འགྲུས་མྱུར་བས་ཚེ་གསུམ་གྱིས་སྤོང་ནུས་ཤིང་། བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སྤོང་མི་ནུས་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགལ། ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་ཀྱང་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་ལ་ཡོད་པ་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པར་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་ཡོད་ཅིང་། དེས་ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་སྤངས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་མ་སྤངས་པས། བསྟན་རྩ་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ན། །དགེ་སློང་ཉིད་ཀྱང་དཀའ་བར་གནས། །ཞེས་སྤྱོད་འཇུག་གི་གཞུང་འདི་ལ་སྦྱར་ནས་འཆ
Chinese
現在如果認為（它們）是相同的，那是不相同的。因為這裡是在後得位的定解的控制下，由等持所引導的一些定解是執著於無常顯現，一些是執著於痛苦顯現等等，因為種類不同。對於大乘來說，是不相同的，因為等持以自力所引導的所有定解都具有離戲的相狀，因為種類相同。第五，一些不了解此宗的智者，將法無我的認識視為一種，並聲稱聲聞和獨覺在龍樹的宗派中證悟了它，而在慈氏的宗派中沒有證悟它，因此這將是對其中任何一個的誹謗。一些智者聲稱聲聞和獨覺在兩個宗派中都沒有證悟蘊的無自性，因此在將其應用於龍樹的著作時，只需要歪曲的解釋。宗喀巴認為大小乘都同樣證悟一切法的實相，因此觀點沒有差別，這將是對大乘如虛空般的見行之誹謗，並且也與彌勒父子的著作中，關於法無我的圓滿和廣大證悟與否的差別相違背。對此的回應是，如果說所證的法無我本身是相同的，但由於能證的理證有廣略之分，因此存在證悟的差別，那麼大小乘的根機利鈍將會顛倒。如果從斷除障礙的能力大小來解釋，那麼所斷的實執本身是相同的，聲聞由於精進迅速，因此能在三世中斷除，而菩薩在兩個無數劫之間都無法斷除，這有什麼不矛盾的？即使沒有證悟蘊的無自性，但聲聞乘二部的宗義認為，三乘都有對包含在無常等十六行相中的人無我的現證，如果不了解這一點，就會認為中觀宗也有這樣的人，並且此人雖然斷除了在三界中活動的現行煩惱，但由於沒有斷除煩惱的種子，因此將《入行論》中的「教之根本即比丘，比丘自身亦難安」應用於此。
English
Now, if one thinks they are the same, they are not the same. This is because here, under the control of the subsequent cognition, some of the cognitions led by meditative equipoise are clinging to the appearance of impermanence, some are clinging to the appearance of suffering, and so on, because they are of different types. For the Great Vehicle, it is not the same, because all the cognitions led by meditative equipoise through its own power have the aspect of being free from elaboration, because they are of the same type. Fifth, some scholars who do not understand this system identify the understanding of the selflessness of phenomena as one, and claim that the Hearers and Solitary Realizers realize it in the system of Nagarjuna, but do not realize it in the system of Maitreya, thus it would be a slander against either one. Some scholars claim that the Hearers and Solitary Realizers do not realize the selflessness of the aggregates in either system, so when applying it to the works of Nagarjuna, only a distorted explanation is needed. Tsongkhapa believes that both the Great and Small Vehicles equally realize the reality of all phenomena, so there is no difference in view, which would be a slander against the Great Vehicle's view and conduct, which is like the sky, and also contradicts the difference between the complete and extensive realization of the selflessness of phenomena in the works of Maitreya and his son. The response to this is that if one says that the object to be proven, the selflessness of phenomena, is the same, but there is a difference in realization due to the proofs being extensive or concise, then the sharp and dull faculties of the Great and Small Vehicles would be reversed. If one explains it in terms of the ability to eliminate obscurations, then the object to be abandoned, the clinging to true existence, is the same, the Hearers can eliminate it in three lifetimes because of their quick diligence, while the Bodhisattvas cannot eliminate it for two countless eons, why is this not contradictory? Even if one does not realize the selflessness of the aggregates, the Hearer's two schools believe that all three vehicles have a direct realization of the selflessness of persons included in the sixteen aspects such as impermanence, if one does not understand this, one will think that there are such persons in the Madhyamaka system as well, and although this person has abandoned the manifest afflictions that operate in the three realms, but because he has not abandoned the seeds of affliction, he applies the verse from the Engaging in Bodhisattva Deeds, "The root of the doctrine is the monk, even the monk himself is difficult to abide," to this.