Tibetan
། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལ་བསྟན་པའི་མདོ་དག་ལས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་རྡོས་པ་འདྲ། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་བཞིན། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆུ་ཤིང་བཞིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར། །ཉི་མའི་གཉེན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལས་དབུ་བ་རྡོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་དག་གིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ངེས་པར་དཔྱད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། མདོའི་དོན་དེ་ཉིད་རྩ་ཤེར། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀ་ཏ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ཀ་དགག་པ་མཛད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དྲུག་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་ན་ཐེག་ཆེན་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའི་ལན་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པས་ནི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ས་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་། ཚོགས་གཉིས་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ཡང་རིགས་པ་ཉིད་དེ། རྒྱས་པར་བསྟན་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་མདོར་མཚོན་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས། མཚན་མ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པར། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་ངོས་གཟུང་བ། ཚད་ལྡན་གྱི་དགོངས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པར་བསྟན་པ། ཐ་སྙད་མི་འདྲ་བ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ། ཀླན་ཀའི་གནས་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ། མ་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྟེན་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་དེ་ཉིད་ཇི་སྲིད་ཡོད་ཀྱི་བར་དུ་ངའོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་འབྱུང་ཞིང་། འཛིན་པ་དེ་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ཀྱི་བར་དུ་གང་ཟག་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན
Chinese
然而，那是由于慈悲，连接到菩提之间的存在界限。如是说。第四，从为声闻所说的经典中，为了声闻们断除烦恼的障碍，色如水泡聚，受如水上的水泡，想如阳焰，行如芭蕉树，识如幻术，日之亲友如是说。从那水泡聚等的比喻中，行是必须考察的。第五，经的意义即是根本慧论，世尊以知晓有实与无实，从迦旃延的教诲中，遮止了有和无二者。如是说。第六，如果声闻乘中宣说了法无我，那么大乘的宣说将变得无意义。作为对该问题的回答，大乘的宣说不仅仅是宣说法的无我，那么是什么呢？也是菩萨们的地，波罗蜜多，愿，大悲等，完全回向，二资粮，以及不可思议的法性。如是说。为了阐明法无我，宣说大乘也是合理的，因为想要宣说广大的阐述。声闻乘中，法的无我仅仅是简要的概括。正如导师所说：未证无相等等。第四有五：认识见解的差别，显示量士夫的观点是一致的，所说术语不同的观点，断除所有争论之处，显示由于未证悟而导致种种变化的过失。第一，声闻依靠什么而生起我执的所依，即是了知蕴无自性，只要对蕴的真实执着存在，就会产生认为“我”的执着，并且在未证悟人无我之前，该执着仅仅是对人真实执着的实执。除此之外，并非了知一切法无自性。
English
However, that is because of compassion, connecting the boundary of existence until enlightenment. It is said. Fourth, from the sutras taught to the Shravakas, in order for the Shravakas to abandon the obscurations of afflictions, form is like a mass of bubbles, feeling is like a water bubble on water, perception is like a mirage, formations are like a plantain tree, and consciousness is like an illusion. The Kinsman of the Sun taught it. From the examples of the mass of bubbles and so on, the formations are definitely to be examined. Fifth, the meaning of the sutra itself is in the Root Wisdom Treatise: The Blessed One, knowing the real and unreal, from the instruction of Katyayana, refuted both existence and non-existence. It is said. Sixth, if the selflessness of phenomena is taught in the Shravaka Vehicle, then the teaching of the Mahayana would become meaningless. As an answer to that, the teaching of the Mahayana does not only teach the selflessness of phenomena, but what is it then? It is also the grounds of the Bodhisattvas, the Paramitas, the aspirations, great compassion, and so on, the complete dedication, the two accumulations, and the inconceivable nature of reality. It is said. It is also reasonable to teach the Mahayana in order to clarify the selflessness of phenomena, because it is intended to express the extensive explanation. In the Shravaka Vehicle, the selflessness of phenomena is only a brief summary. As the teacher said: Without realizing the signless, and so on. The fourth has five parts: identifying the differences in views, showing that the views of valid individuals are consistent, the intention of speaking different terms, abandoning all places of contention, and showing the faults of changing into various forms due to non-realization. First, the Shravakas realize that the aggregates, which are the basis upon which the clinging to self arises, are without inherent existence. As long as the clinging to truth, which clings to the aggregates as true, exists, the clinging that thinks "I" will arise. And until the selflessness of the person is not realized, that clinging is only the clinging to truth that clings to the person as true. Other than that, it is not the realization that all phenomena are without inherent existence.
Tibetan
་ཏེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྔར་གྱི་ལྟ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་དཔེས་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ཤིང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཟུང་བ་སོགས་དྲུག་པོ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ནི་མ་རྟོགས་ཏེ། བདག་འཛིན་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གཟུང་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཆེན་པོས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་པར་རྟོགས་པས། འདི་ལ་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་འཇོག་པ་དང་། སྟོང་ཚུལ་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་འཇོག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ནས་བཟུང་སྟེ། གཞན་གྱི་ངོ་བོའི་བར་ཆོས་ཅན་གྱིས་བསྡུས་པ་འདུས་བྱས་དང་། འདུས་མ་བྱས་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ན་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་རྟོགས་པར་འཇོག་པ་སྟེ། འདིའི་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་ཉི་ཤུས་མ་བསྡུས་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཟེགས་མ་དང་། གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞིའི་ནང་ནས། དང་པོ་ཁོ་ན་ཁེགས་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་མ་གསུམ་མི་ཁེགས་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོས་ནི་ཐོག་མར་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱི་བདེན་པ་བཀག དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་དགག་བྱ་བདེན་པ་མེད་པས་དེ་བཀག་པའི་བདེན་མེད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་བཀག དེའི་འོག་ཏུ་གཉིས་ཀ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་ཞེན་པ་ཡང་བཀག་ནས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞི་ཆར་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པས་ན་རྒྱས་པའོ། །མདོར་ན་དབུ་མ་པས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ཀ་ཡང་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་དགོས་པ་ལས་ཐེག་པ་འོག་མས་ནི་བདེན་པའི་མཐའ་བཀག་པས་ཡོད་མཐའ་དང་བྲལ། ཐ་སྙད་དུ་ལས་འབྲས་མེད་པར་མི་བལྟ་བས་མེད་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་ནས་དབུ་མར་འཇོག་པའི་དབུ་མ་རྟོགས་དགོས། ཐེག་པ་ཆེན་པོས་ནི་གནས་ལུགས་
Chinese
因为为了断除三界的烦恼，不必证悟一切法的实相。独觉佛在之前的见解上，以幻化等比喻，证悟外境的实有不存在，也证悟了所有染污的所取等六者无自性，但是没有证悟一切法无自性，因为没有证悟除了我执产生的所依五蕴，以及所知障的能取分别产生的所依所取境之外的法无自性。大乘证悟法无我更为广大，对此，从空性所依有法方面安立为广大，以及从空性的方式方面安立为广大两种。第一种是，从内外开始，到他性的本体之间，有法所包括的有为法和无为法，所有染污和所有清净，以及法性所包括的自性空性所有一切也证悟为空性，因此安立为证悟二十空性，因为此处的二十空性所依有法没有包括的法任何也没有，因此证悟一切法无法我。第二种是，声闻缘觉证悟取蕴无实有，以及独觉佛证悟所取无自性，那也是依靠金刚屑和一多相离等的理证，仅仅是证悟了自性无生，因此四边戏论中，仅仅是遮破了第一个，后面的三个没有遮破。大乘首先遮破中观所有理证的实有，之后又因为所破的实有不存在，因此也遮破了对遮破它的无实有的显现执着，之后又遮破对二者和非二者的执着，因此证悟远离了所有四边戏论，因此是广大。总之，中观应成派认为三乘的三种菩提也必须以中观道获得，下乘因为遮破了实有的边，因此远离有边，名言中不认为业果不存在，因此远离无边，观待二谛而安立为中观的中观必须证悟。大乘是实相
English
Because in order to abandon the afflictions of the three realms, it is not necessary to realize the reality of all phenomena. The Pratyekabuddha, on top of the previous view, uses illusions and other metaphors to realize that the external reality does not exist, and also realizes that the six objects of clinging, etc., of all defilements are without self-nature, but does not realize that all phenomena are without self-nature, because it does not realize that phenomena other than the five aggregates on which self-grasping arises, and the objects of grasping on which the knowable obscurations and grasping thoughts arise, are without self-nature. The Mahayana realizes the selflessness of phenomena more extensively. In this regard, it is established as extensive from the perspective of the basis of emptiness as the subject, and as extensive from the perspective of the manner of emptiness. The first is that, starting from the inside and outside, up to the nature of otherness, all conditioned and unconditioned phenomena included by the subject, all defilements and all purifications, and all self-nature emptiness included by the nature of phenomena are also realized as emptiness, therefore it is established as realizing the twenty emptinesses, because there is no phenomenon that is not included by the twenty emptinesses as the subject here, therefore it is realized that all phenomena are without self of phenomena. The second is that, the Sravakas realize that the appropriated aggregates are without reality, and the Pratyekabuddhas realize that the objects of grasping are without self-nature, that is also based on the vajra sliver and the separation of one and many, etc., as reasons, and only realizes that there is no self-nature of arising, therefore among the four extremes of elaboration, only the first is refuted, and the latter three are not refuted. The Mahayana first refutes the reality of all the reasoning of the Madhyamaka, and then because the reality to be refuted does not exist, it also refutes the clinging to the appearance of non-reality that refutes it, and then it also refutes the clinging to both and neither, therefore it realizes that it is separated from all four extremes of elaboration, therefore it is extensive. In short, the Madhyamaka-prasangika believes that all three bodhis of the three vehicles must also be obtained by the Madhyamaka path, the lower vehicle because it refutes the extreme of reality, therefore it is separated from the extreme of existence, in conventional truth it does not consider that karmic cause and effect do not exist, therefore it is separated from the extreme of non-existence, the Madhyamaka that is established as the middle way in relation to the two truths must be realized. The Mahayana is the reality