Tibetan
་རྣམས་དམན་པའི་ལམ་སྤངས་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱིས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་ཕན་ཡོན་གྱིས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་གཉིས་ནི་རེ་ཞིག་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་འཇུག་པར་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཕན་ཡོན་གྱིས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་དེ་ལ་སྐབས་དང་པོར་གདམས་ངག་གི་སྐབས་སུ་མཐོང་ལམ་དང་རྟོགས་རིགས་ཐ་དད་མེད་པ་དང་། ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་སའི་ཚོགས་དང་། གཉེན་པོའི་ཚོགས་དང་། སྐབས་བཞི་པར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་། སྐབས་ལྔ་པར་སྒོམ་སྤང་གི་གཉེན་པོའི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པ་ལས་འདིར་རྗེས་ཐོབ་དང་མཉམ་གཞག་གིས་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་དེ་གཞན་ལ་སྟོན་པའི་ཚེ་ཡང་སྒོམ་ལམ་གྱི་རིགས་མ་ལུས་པ་བསྟན་དགོས་ལ་རང་གིས་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ཡང་རིགས་མ་ལུས་པ་བསྒོམ་དགོས་ཤིང་རིགས་མ་ལུས་པ་དེ་ཡང་རྗེས་ཐོབ་དང་མཉམ་གཞག་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དོན་ནོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་རྗེས་ཐོབ་དེ་ཡང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་དགོས་པས། དང་པོར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གསོག་པ་དང་། བར་དུ་སྤེལ་བ་དང་། ཐ་མར་མི་ཟད་པར་བྱེད་པ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མོས་བསྔོ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གསུམ་དུ་ངེས་ཤིང་། གོ་རིམ་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ནི། ས་མཚམས་ཀྱི་རབ་དབྱེའི་སྒོ་ནས་བསྟན། བསྔོ་བ་སྒོམ་ལམ་ནི། བྱེད་པ་དང་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན། རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་ནི། ཐབས་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་ནས། མོས་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ས་མཚམས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་འོག་མ་གཉིས་ལ་སྦྱར། བསྔོ་བ་སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་དང་མི་དམིགས་པ་ཡང་གོང་འོག་གཉིས་ལ་སྦྱར། རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཐབས་ཤེས་གཉིས་ཀྱང་གོང་མ་གཉིས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མོས་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ས་མཚམས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ཇི་ལྟ་བུ་དེ་འོག་མ་གཉིས་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི། གང་ལ་མོས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་དང་། མོས་པར་བྱེད་པའི་བློ་ནི་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་མོས་པ་དགུ་པོ་དེ་ཡིན་ལ། ཚུལ་ནི་བློ་དགུ་པོ་དེས་ཤེར་ཕྱིན་རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་མོས་པ་ལ་རང་དོན་མོས་པ་དགུ། གཉིས་དོན་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་མོས་པ་ལ་གཉིས་དོན་མོས་པ་དགུ། གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི
Chinese
是故，为了使那些根器差的人舍弃小乘道，而以大乘道来摄受他们，才用利益来引发他们的欢喜。而前面两种（小乘道）是为那些暂时不能进入大乘道的人宣说的，因此对他们用利益来引发欢喜是没有必要的。那么，菩萨的修道，在最初的窍诀阶段，见道和证悟的种类没有差别；在积资阶段，有地的资粮和对治的资粮；在第四阶段，有不退转的理由；在第五阶段，从断除修所断的对治方面进行阐述。而这里用后得和入定来阐述的原因是什么呢？菩萨的修道，在向他人展示时，也必须展示所有的修道种类；自己在修习时，也必须修习所有的种类，而所有的种类也包含在后得和入定之中。菩萨的修道后得，也必须从圆满福德资粮的方面进行阐述。因此，首先是积累福德资粮，中间是增长福德资粮，最后是不耗尽福德资粮，从这三个方面来确定随喜、回向、随喜三种。顺序也是这样进行阐述的。其中，随喜修道是从地界差别之门来阐述的；回向修道是从有为和无相之相来阐述的；随喜修道是从方便智慧二者之门来阐述的。随喜修道的地界差别可以与后面的两种结合；回向修道的有为和无相也可以与上面和下面的两种结合；随喜修道的方便智慧二者也可以与上面的两种结合。随喜修道的地界差别是怎样的，又如何与后面的两种结合呢？首先是，所随喜的对境是般若波罗蜜多，随喜的智慧是二地到十地之间的九种随喜，方式是这九种智慧随喜般若波罗蜜多是自利圆满的来源，称为自利随喜九种；随喜般若波罗蜜多是二利圆满的来源，称为二利随喜九种；随喜般若波罗蜜多是他利圆满的
English
Therefore, in order to make those with inferior faculties abandon the Hinayana path and embrace them with the Mahayana path, their joy is aroused by benefits. The first two (Hinayana paths) are taught to those who are temporarily unable to enter the Mahayana path, so there is no need to arouse their joy with benefits. So, the Bodhisattva's path of meditation, in the initial stage of key instructions, there is no difference between the path of seeing and the types of realization; in the stage of accumulating merit, there are the accumulations of the grounds and the accumulations of antidotes; in the fourth stage, there are the reasons for non-retrogression; in the fifth stage, it is explained from the aspect of eliminating the antidotes to be abandoned in meditation. What is the reason for explaining it here with post-meditation and meditative equipoise? When the Bodhisattva's path of meditation is shown to others, all types of meditation paths must be shown; when one meditates oneself, all types must be meditated, and all types are included in post-meditation and meditative equipoise. The Bodhisattva's path of meditation, post-meditation, must also be explained from the aspect of perfecting the accumulation of merit. Therefore, first is accumulating the accumulation of merit, in the middle is increasing the accumulation of merit, and finally is not exhausting the accumulation of merit, from these three aspects, the three of aspiration, dedication, and rejoicing are determined. The order is also explained in this way. Among them, the meditation path of aspiration is explained from the gate of the distinction of grounds; the meditation path of dedication is explained from the aspect of being with effort and without characteristics; the meditation path of rejoicing is explained from the gate of the two of skillful means and wisdom. The distinction of grounds of the meditation path of aspiration can be combined with the latter two; the being with effort and without characteristics of the meditation path of dedication can also be combined with the upper and lower two; the two of skillful means and wisdom of the meditation path of rejoicing can also be combined with the upper two. What is the distinction of grounds of the meditation path of aspiration, and how is it combined with the latter two? First, the object of aspiration is the Prajnaparamita, the wisdom of aspiration is the nine aspirations from the second to the tenth grounds, and the way is that these nine wisdoms aspire to the Prajnaparamita as the source of self-benefit perfection, called the nine self-benefit aspirations; aspiring to the Prajnaparamita as the source of two-benefit perfection, called the nine two-benefit aspirations; aspiring to the Prajnaparamita as the source of other-benefit perfection,
Tibetan
་འབྱུང་གནས་སུ་མོས་པ་ལ་གཞན་དོན་མོས་པ་དགུར་འཇོག་པ་ནི། མོས་པ་རང་གི་དོན་དང་ནི། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། །དེས་ན་དགུ་ཚན་གསུམ་པོ་དེ་ཉིད་རེ་རེ་བཞིན་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་ལུགས་གཉིས་གསུངས་པའི་གཅིག་ཡིན་ཞིང་བསྟན་བཅོས་རྩ་བར་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་དགུ་དགུར་གསུངས་པའི་གནད་ཀྱིས་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་འཇོག་པར་སྣང་སྟེ། ས་དགུ་ལ་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐབས་དང་ཚུལ་འདྲའོ། །ཉིར་སྣང་ལས། མོས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་གོང་ནས་གོང་དུ་གྱུར་པས། གང་དང་གང་བསྟན་པ་དེ་དང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་དོན་འདི་ཉིད་བསྟན་ནོ། །ཉིར་སྣང་ལས། རང་གི་དོན་གྱི་མོས་པ་ནི་གང་གིས་རང་གི་དོན་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་གཞན་གྱི་དོན་ཡང་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱེད་པའོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ནི་གང་གིས་གཉིས་ཀའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་གྱི་དོན་ནི་གང་གིས་གཞན་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། དེར་ཡང་རང་གི་དོན་ནི་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་དེར་རང་གི་དོན་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དུ་བསམས་ནས་རང་དོན་མོས་པ་ས་གཉིས་པ་ནས་བདུན་པའི་བར་དང་། གཉིས་དོན་མོས་པ་ས་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པ་གཉིས་དང་། གཞན་དོན་མོས་པ་ས་བཅུ་པར་འཇོག་པ་ནི་རེ་རེ་ལ་ཡང་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བའི་འཇོག་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་ཅིང་། ཉིར་སྣང་ཉིད་ལས། དེ་ལ་རང་གི་དོན་གྱི་མོས་པ་ནི་གཞན་གི་དོན་ཆེད་དུ་བྱ་བར་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལ་ནི། སྦྱོར་བ་བར་ཆད་དང་བཅས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི། སྦྱོར་བ་བར་ཆད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ཡང་མི་འགྲིག་སྟེ། ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་གཞན་དོན་དངོས་སུ་མི་བྱེད་པར་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ས་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པ་ལ་གཞན་དོན་ལ་སྦྱོར་བ་བར་ཆད་དང་བཅས་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལུང་དེའི་དོན་ཡང་ས་དགུའི་རྗེས་ཐོབ་རེ་རེ་ལ་ཡང་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པ་ལ་མོས་པ་གསུམ་གསུམ་དུ་འཇོག་པར་མངོན་ཏེ། སྔ་མའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མོས་པ་བསྒོམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རང་དོན་མོས་པ་དགུ
Chinese
将信解作为生起处，而安立九种利他信解是，如“信解自己的利益和”等所说。因此，应当了知这三个九组各自在二地到十地之间存在。这是《释论大疏》中所说的两种方式之一，并且在根本论典中，由于对三者各自也说了小之又小等九九种的要点，因此似乎安立在二地到十地之间。如“九地则是大”等，以及“那是恒常的缘故”的情况和方式相同。在《现观庄严论》中说：“对于信解的一切行相，也从小之又小等，譬喻越来越高。随顺于所说之任何，而了知大之又大等，是与相违背之反面。”这样说也显示了这个意义。在《现观庄严论》中说：“自己的利益的信解是，以其真实成办自己的利益，并且以意乐而作他人的利益。自己和他人的利益是，以其成办两者的利益。他人的利益是，以其唯独成为他人的利益，在那里自己的利益也是成就的，在那里并非遮止自己的利益。”思惟所说的意义，而将自利信解安立在二地到七地之间，将二利信解安立在八地和九地二者，将他利信解安立在十地，这与对每一个也分九九种的安立方式不相符。并且在《现观庄严论》本身中说：“于此，自己的利益的信解是，成为意乐作他人的利益，于第二者则是，加行有间断，于第三者则是，加行无间断。”这也并不相符，因为七地以下不真实地做他人的利益，而是不确定以意乐而作的方式来做，并且对于八地和九地，对于他人的利益的加行不确定是有间断的。因此，那部经的意义也显现为，对于九地的后得各自也有三种，而将信解安立为三种三种，是前者的意义。为了生起修习如此信解的菩萨的欢喜，如来宣说了九种自利信解。
English
To establish faith as the source, and to establish nine kinds of altruistic faith, as it is said, "Faith in one's own benefit and." Therefore, it should be understood that each of these three sets of nine exists between the second and tenth bhumis. This is one of the two methods mentioned in the Great Commentary, and in the root text, due to the key point that each of the three is also said to have nine kinds, such as the smallest of the small, it seems that they are established between the second and tenth bhumis. For example, "The ninth bhumi is great," and the situation and manner are the same as in the case of "That is constant." In the Abhisamayalankara, it says, "For all aspects of faith, also from the smallest of the small, the metaphors become higher and higher. Following whatever is taught, one should understand the greatest of the great, etc., as the opposite of what is incompatible." This statement also shows this meaning. In the Abhisamayalankara, it says, "Faith in one's own benefit is that which actually accomplishes one's own benefit, and also acts with the intention to benefit others. The benefit of oneself and others is that which accomplishes the benefit of both. The benefit of others is that which becomes solely for the benefit of others, and there also one's own benefit is accomplished, and there it is not the prevention of one's own benefit." Thinking about the meaning of what was said, to establish self-benefit faith between the second and seventh bhumis, to establish the faith of the benefit of both in the eighth and ninth bhumis, and to establish other-benefit faith in the tenth bhumi, this is not consistent with the way of establishing each one divided into nine. And in the Abhisamayalankara itself, it says, "Here, faith in one's own benefit is to become intentional in doing the benefit of others, and in the second, the application has interruptions, and in the third, the application is without interruptions." This is also inconsistent, because below the seventh bhumi, one does not actually do the benefit of others, but it is uncertain to do it in the way of intending to do it, and for the eighth and ninth bhumis, the application to the benefit of others is not certain to have interruptions. Therefore, the meaning of that sutra also appears to be that for each of the post-attainment of the nine bhumis, there are also three kinds, and faith is established as three kinds, which is the meaning of the former. In order to generate the joy of the bodhisattva who cultivates such faith, the Tathagata proclaimed the nine kinds of self-benefit faith.