Tibetan
ན་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་གང་དུ་ཡང་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་པའི་གཞུང་མ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཤེས་ཕྱོགས་མཐུན་བཞི་དང་། རྗེས་ཤེས་ཕྱོགས་མཐུན་བཞི་དང་། མཇུག་ཏུ་ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་པའི་སེམས་གཅིག་སྟེ། སེམས་རྣམ་པ་དགུས་མཐོང་བའི་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་ཤིང་། དེ་དག་ཀྱང་གདུལ་བྱ་སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་བ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་གཞུག་པའི་ཐབས་སུ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཀྱི་སྤྲོས་ཏེ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཅིག་ཁོ་ནའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་བརྩམས་ཏེ་མཐོང་བའི་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ལུགས་འདི་ལ་མཐོང་སྤང་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བར་བཞེད་དེ། བསྡུ་བ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ཅིག་ཅར་སྤོང་བར་རིག་པར་བྱ་ཡི། རིམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པས་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ལ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་བདེན་པ་འདྲེན་མ་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་སེམས་གསུམ་གྱིས་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོག་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ནི་རིམ་གྱིས་སྤོང་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ལམ་གོམས་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ཡང་གྲུབ་མཐའ་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་ཚུལ་དུ་འདོད་ཅིང་། ཐེག་པ་འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་དབང་གི་སྟེང་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ། །བཞི་པ་ལ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བཤད་ཚུལ། བྱམས་པས་བཤད་ཚུལ། རྗེས་འབྲང་གིས་བཤད་ཚུལ། འགལ་མེད་ཀྱི་གནད་ངོས་གཟུང་བ། ཀླན་ཀ་མ་ལུས་པ་སྤང་བ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཆོས་ཤེས་པ་ཡི་འོག་ཏུ་ནི། །འདི་ལ་བྱེ་བྲག་དབྱེར་ཡོད་ན། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་དངོས་རྣམས་ལ། །གང་གིས་སྐྱེ་བར་རྣམ་བརྟགས་པ། །རྣམ་པར་མི་མཁས་པ་ཡིས་ནི། །རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་དོན་མ་མཐོང་། །ཞེས་ཆོས་ཤེས་པའི་འོག་ཏུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་གསུངས་ཤིང་། ཆོས་ཤེས་པ་ཡང་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ཤེས་མ་ཡིན་གྱི། བདེན་པ་གསུམ་པོ་རྟེན་འབྲེལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་གློ་བུར་གྱི་དྲི་བྲལ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་སུ་བྱས་ནས་དེ་ཤེས་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་འགྲེལ་པར་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས། དེ་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་། འགག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་པ་བདེན་པ་གསུམ་པོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་བས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ཁམས་གོང་འོག་གི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་སོ་སོར་མཐོང་བས་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་འདོད་པ་ནི། མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་སྟེ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གང་དག་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་འདོད་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་བསྟན་པས་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཆར་ཕྱེ་སྟེ་ཆ་བཅོ་ལྔར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ལམ་བསྒོམ་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ལམ་རྣམ་པར་གཞྃག་པྃ་ཅྃན་གྱིྃ་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་པ་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ནི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་སྐབས་དང་པོར་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་མཐོང་སྤང་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་བཞི་གསུངས། སྐབས་གཉིས་པར་འདི་ཕྱིའི་ཕན་ཡོན་གྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གསུངས། སྐབས་གསུམ་པར་སྤྲོས་པ་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གསུངས། སྐབས་བཞི་པར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས་ཁྱད་པར་
Chinese
因此，我不记得有“任何情况下都不要说反驳”的论述。第三，四种法智随顺、四种类智随顺，最后是唯一的止观之心，据说以九种心识可以圆满见道。这些也是为了使喜欢戏论的所化众生进入证悟真谛的方便，以名、词、字母的集合进行戏论而安立的。如果从胜义无戏论的角度来说，从与如实性智慧无别的心性出发，就可以圆满见道。如是说。这个宗派认为所有见道所断都是同时断除的。《摄类学》中说：烦恼应当知晓是同时断除的，不是逐渐断除的。为什么呢？因为如此，现观的智慧，以证悟真谛，能够断除见道所断的烦恼。而现观也与缘于真谛之引导的作意无别，因此，仅以三种心识，就能同时断除见道所断的烦恼，如对痛苦等的一切邪见。修道所断应当知晓是逐渐断除的，因为是通过串习道而断除的。如是说。这也认为是此宗派的三个乘的见道生起的方式。下二乘证悟如来藏，是将依他起上的补特伽罗无我的空性作为如来藏。第四，分为龙树的说法、慈氏的说法、随行者的说法、抓住无违之要点、遣除所有诤论五点。第一点，在《六十正理论》中说：在法智之后，如果对此有差别，那么对于极其微细的事物，谁能分别思择其生起？不善巧者，不能见到缘起之义。因此，在法智之后，没有分别。而法智也不是以法忍来区分的法智，而是
English
Therefore, I do not remember the statement that "one should not speak of refutation in any situation." Third, the four Dharma-knowledge conformities, the four subsequent-knowledge conformities, and finally, the single mind of pure quiescence, it is said that the path of seeing is perfected with nine types of minds. These are also established through the proliferation of collections of names, words, and letters as a means to lead sentient beings who enjoy elaboration into the realization of truth. If considered from the perspective of ultimate non-elaboration, then, based on the very nature of mind that is inseparable from the knowledge of suchness, the path of seeing is perfected. Thus it is said. This system holds that all that is to be abandoned by seeing is abandoned simultaneously. The Compendium states: "The afflictions should be known to be abandoned simultaneously, not gradually. Why? Because the wisdom of realization, through the realization of truth, will abandon the afflictions to be abandoned by seeing. And that realization is also inseparable from the mental engagement that focuses on the guiding truth, therefore, with just three minds, all the afflictions to be abandoned by seeing, such as the wrong views on suffering, will be abandoned simultaneously. What is to be abandoned by meditation should be known to be abandoned gradually, because it is to be abandoned through familiarizing with the path." Thus it is said. This is also considered to be the way the path of seeing arises in all three vehicles according to this philosophical system. The realization of suchness by the lower two vehicles is when the emptiness of the self of the individual on the dependent nature is made into suchness. Fourth, there are five points: Nagarjuna's explanation, Maitreya's explanation, the followers' explanation, grasping the essential point of non-contradiction, and eliminating all disputes. The first point is: In the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: "After the knowledge of Dharma, if there is a distinction in this, then for extremely subtle things, who would analyze how they arise? The unskilled do not see the meaning of dependent arising." Therefore, after the knowledge of Dharma, there is no distinction. And the knowledge of Dharma is not the knowledge of Dharma that is distinguished by Dharma-acceptance, but
Chinese
因此，将三种真谛，即无生无灭的自性清净，以及各别观察断灭的、远离忽然之垢的二者无别的二重清净，作为寂灭之法，为了知晓它而安立为法之知。对此，圣天月论师在注释中说：“所谓的‘法’这个词，是指寂灭。而且，它并非独立于缘起之自性。”以及，“与缘起无二无别的自性所转化的、完全辨别的智慧，即是法之知，因为知晓法的对境即是所谓的法之知。”因此，缘起无生无灭，以其为对境的法之知，三种真谛，以缘起的自性不生，寂灭也是它的自性，见到此而证悟为一。这是他所说的。分别说者认为，见到上下界之真谛的各自状态，需要十五个刹那。这只是将唯一的证悟从反面的角度分开，作为不了义来显示。而且，在他们之中，那些认为需要十五个刹那的人看来，也是为了以这种方式调伏的众生，以这种方式显示才能利益他们。将智慧的自性分开成份，安立为十五个部分。如果那样，那么十六种道次第的修习，对于那些想要解脱的人来说，为了习惯于进入具有道次第的、对那唯一的知晓，而对此进行完全考察并安立。那唯一就是唯一的自性。这是他所说的。第二，在《现观庄严论》的第一品中，为了对治见道所断的四种分别，宣说了见道所断的对治之集合四种。在第二品中，从今生来世的利益的角度，宣说了知忍十六刹那。在第三品中，从证悟远离三十二种戏论的法性的角度，宣说了知忍十六刹那。在第四品中，从不退转之相的角度，宣说了知忍十六刹那，以及小乘之加行中的差别。
English
Therefore, the three truths, namely the self-nature purity of no arising and no ceasing of dependent origination, and the two-fold purity of the separate observation of cessation and the absence of sudden defilements, which are inseparable, are made into the Dharma of Nirvana, and knowing it is established as knowing the Dharma. Regarding this, the glorious Chandrakirti said in the commentary: "The word 'Dharma' refers to Nirvana. Moreover, it is not other than the self-nature of dependent origination." And, "The wisdom that completely distinguishes, which has transformed into the self-nature that is non-dual with dependent origination, is the knowledge of Dharma, because knowing the object of Dharma is called the knowledge of Dharma." Therefore, dependent origination is without arising and without ceasing, and the knowledge of Dharma that takes it as its object, the three truths, with the self-nature of dependent origination not arising, Nirvana is also its self-nature, seeing this and realizing it as one. This is what he said. The Vaibhashikas believe that seeing the respective states of the truths of the upper and lower realms requires fifteen moments. This is merely separating the single realization from the opposite perspective and showing it as provisional meaning. Moreover, among them, those who believe that fifteen moments are needed, it is also for the sake of benefiting beings who are tamed in this way, by showing them in this way. Separating the self-nature of wisdom into parts and establishing it as fifteen parts. If so, then the practice of the sixteen aspects of the path, for those who desire liberation, in order to become accustomed to entering into the knowledge of that one, which has the aspects of the path, this is fully examined and established. That one is the only self-nature. This is what he said. Secondly, in the first chapter of the Ornament of Clear Realization, in order to counteract the four discriminations to be abandoned by seeing the path, the four collections of antidotes to be abandoned by seeing the path are taught. In the second chapter, from the perspective of the benefits of this life and the next, the sixteen moments of knowledge and forbearance are taught. In the third chapter, from the perspective of realizing the nature of reality that is free from the thirty-two elaborations, the sixteen moments of knowledge and forbearance are taught. In the fourth chapter, from the perspective of the sign of non-regression, the sixteen moments of knowledge and forbearance, and the difference from the application of the Lesser Vehicle.