Tibetan
སྟན་པའི་རང་གཞན་གྱི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་འདི་རྫོགས་པའི་ཆེད་དུའོ། །ལྔ་པ་ནི་དེ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དོན་ཐོབ་པའི་བྱ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་ཟིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བའི་དོན་གྱིས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི་གདམས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་མ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གདམས་ངག་དངོས་ནི། སྒྲུབ་དང་བདེན་པ་རྣམས་དང་ནི། །ཞེས་སོགས་ཏེ། འདི་ལ་སྔ་རབས་པ་རྣམས་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་དང་། དམིགས་ཡུལ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་འདོམས་པ་གསུམ་དུ་མཛད་ཀྱང་འཕགས་སེང་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྡུའི་གཞུང་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ལ་འདོམས་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ། དམིགས་པ་དང་རྟེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བའི་སྒྲུབ་པ་ངོས་གཟུང་། དེ་ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ། དེ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་དངོས་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་ཆེན་པོས་ཡུམ་ལ་སྤྱད་པར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀར་སྩལ་པ། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལ་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཡོད་བཞིན་དུ་བྱང་སེམས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །བྱང་སེམས་ཀྱི་མིང་ཡང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མིང་ཡང་། ཡུམ་ཡང་། ཡུམ་གྱི་མིང་ཡང་། སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར། མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་ཡང་། སྤྱོད་ཀྱང་སྤྱོད་ལ་མི་སྤྱོད་ཀྱང་མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར། སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར། གཟུགས། ཚོར་བ། འདུ་ཤེས། འདུ་བྱེད། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་སེམས་དང་དེའི་མིང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །འདི་དག་གི་དོན་ལ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང་། ཀུན་བཏུས་དང་། བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུས་སོགས་སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས། རྣམ་གཡེང་གི་རྣམ་རྟོག་བཅུའི་གཉེན་པོར་ཤེར་ཕྱིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་བཅུ་བསྒོམ་པ་ལ་སྦྱར་ནས་འཆད་དོ། །ཡུམ་དོན་དབུ་མར་འགྲེལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བའི་སྒྲུབ་པ་བསྟན་པར་བཞེད་དེ། ཉིར་སྣང་དུ། མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལ་སྦྱ
Chinese
这是为了圆满奠定自他究竟利益的基础。第五，为了就此近示求取之义的获得之事，即是教诫和随示。以成办已得功德之义而不令退失，是为教诫；于此之后，为了令得未得之功德，故为随示。第二，真实的教言是：修持与真谛等。对此，前代诸师虽作修持之体性、所缘和差别之法的三种教诲，然依圣狮二者的意义总集论典，则归摄为修持之体性的教诲和差别之教诲二者，因为所缘和所依等皆同为差别之法。初者，于修持之体性作教诲，其中有不离二谛之修持的认定、显示其与声闻不共、以及对此作教诲的真实教言三者。初者，具寿舍利子向薄伽梵如是请问：薄伽梵，云何菩萨摩诃萨应于母般若波罗蜜多行？薄伽梵开示道：舍利子，在此，菩萨摩诃萨于母般若波罗蜜多行时，菩萨摩诃萨虽存在，然不现见菩萨摩诃萨。菩萨之名亦然，菩提亦然，菩提之名亦然，母亦然，母之名亦然，名为行，亦名为不行，行亦行且不行亦不行，名为非行亦非不行，色、受、想、行、识亦不现见。何以故？菩萨及其名自性空故。如是等等广说。这些的意义，在《现观庄严论》、《集论》和《八千颂义集》等唯识宗的论典中，结合为对治散乱的十种分别念，修持般若波罗蜜多的十种不分别而解释。解释母义的中观师们则认为，这是显示不离二谛的修持。于二显中，结合于无所缘之相。
English
This is to perfect the foundation for ultimately establishing the benefit of oneself and others. Fifth, in order to closely show the attainment of the meaning sought in this, there are instructions and subsequent teachings. To prevent the loss of already attained qualities by accomplishing their purpose is instruction, and after that, it is subsequent teaching in order to attain qualities that have not yet been attained. Second, the actual instructions are: practice and the truths, etc. Regarding this, although the earlier masters made three kinds of teachings: the nature of practice, the object, and the distinguishing characteristics, according to the meaning of the two lions' collected texts, they are summarized into two: teaching on the nature of practice and teaching on the distinctions, because the object and the basis, etc., are all the same as distinguishing characteristics. First, teaching on the nature of practice includes identifying the practice that does not deviate from the two truths, showing that it is not common to the Shravakas, and the actual instructions for teaching on this. First, the venerable Shariputra asked the Bhagavan as follows: "Bhagavan, how should a Bodhisattva Mahasattva practice the Mother Prajnaparamita?" The Bhagavan replied: "Shariputra, here, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Mother Prajnaparamita, although the Bodhisattva Mahasattva exists, the Bodhisattva Mahasattva is not truly seen. The name of Bodhisattva is also, enlightenment is also, the name of enlightenment is also, the Mother is also, the name of the Mother is also, called practice, also called non-practice, practice is also practice and non-practice is also non-practice, called neither practice nor non-practice, form, feeling, perception, formation, consciousness are also not truly seen. Why is that? Because the Bodhisattva and its name are empty of inherent existence." Thus, and so on, extensively spoken. The meaning of these is explained in the Abhisamayalankara, the Compendium of Topics, and the Condensed Meaning of the Eight Thousand Verses, etc., the Mind-Only school's treatises, by combining them with the ten non-discriminations of Prajnaparamita, which are the antidotes to the ten kinds of distracting thoughts. Those who explain the meaning of the Mother in the Madhyamaka way consider that this shows the practice that does not deviate from the two truths. In the Two Appearances, it is combined with the aspect of non-objectification.
Tibetan
ར་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བ་ལ་སྦྱར་བའི་གསལ་ཀ་མི་སྣང་ཡང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ན། རྔོག་དང་ཨར་གྱིས། བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཞེས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བ་བསྟན་པར་བཞེད་ཀྱང་། མཁས་གྲུབ་གཡག་པས། བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཡོད་བཞིན་དུ། །ཅེས་པས་བསྟན་པར་བཞེད་པ་ཉིད་ལེགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མིང་ཡོད་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཅེས་པའི་བར་ཐམས་ཅད་ལ་གསལ་བྱེད་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དོན་དམ་དུ་མི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་མི་འགོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལས་མི་འདའ་བ་རེ་རེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་ལས་མི་འདའ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྤྱོད་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། སྤྱོད་པའི་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཞེན་པ་དང་། སྤྱོད་པར་བྱ་བ་ཤེར་ཕྱིན་དུ་ཞེན་པ་དང་། སྤྱོད་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བཟློག་ཟླ་དང་བཅས་པར་ཞེན་པ་དང་། ཤེས་བྱ་ཕུང་པོ་ལྔར་ཞེན་པ་སྟེ་ལྔ་ཡོད་པས་དེའི་གཉེན་པོ་བྱང་སེམས་དང་། བྱང་ཆུབ་དང་། ཡུམ་དང་། སྤྱོད་སོགས་མཐའ་བཞི་དང་། ཕུང་པོ་ལྔར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི་མདོར། ཤཱ་རིའི་བུ་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་བཅུ་རེ་རེའི་ཞིང་གདྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིར། དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། མོདྒལ་གྱི་བུ་ལྟ་བུ་ཤ་སྟག་གིས་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། འདམ་བུ། འོད་མ། བུ་རམ་ཤིང་། སྨྱིག་མ། འབྲས། ཏིལ་གྱི་ཚལ་ལམ་ལྟར་ཡོངས་སུ་གང་བར་གྱུར་ཀྱང་དེ་དག་གི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དེས་བྱང་སེམས་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཉིན་གཅིག་བསྒོམ་པ་ཙམ་གྱིས་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ། སྟོང་དང་། བརྒྱ་སྟོང་དང་། བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་དང་། གྲངས་དང་། ཆར་ཡང་། བགྲང་བར་ཡང་། རྒྱུར་ཡང་། དཔེར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་བ་ནས་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་གང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ངོས་གཟུང་། གང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ངོས་གཟུང་། ཇི་ལྟར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་
Chinese
即使没有明显的迹象表明仅仅是名言而没有超出世俗谛，但正如导师所说，不会超出世俗谛和胜义谛一样。 绒和阿认为，菩萨大士在行于母时，表明没有超出世俗谛。 然而，智者雅巴认为，菩萨大士存在时，所表明的才是正确的。 因为从“菩提之名存在时”到“识存在时”的所有内容都应该作为说明，因此对于所有在胜义谛中不可见的事物，仅仅在世俗谛中显现并不妨碍，因此会产生各自不超出世俗谛的情况。 不超出胜义谛是指菩萨执着于行者为菩萨，执着于行的果为菩提，执着于所行之境为般若波罗蜜多，执着于行之自性为能破与所破，执着于所知为五蕴，共有五种执着。 因此，为了对治这些执着，需要如实不观菩提心、菩提、母、行等四边，以及五蕴。 第二个是，经中说：舍利子，假设在十方每一方的恒河沙数世界中，充满像舍利子和目犍连一样的比丘，就像芦苇、灯芯草、甘蔗、竹子、稻米、芝麻田一样，即使充满，他们的智慧与菩萨行于母的智慧一天修习相比，连百分之一都不及，千、百千、俱胝百千、数、分、算、譬喻都不及。 为什么呢？ 舍利子，菩萨的智慧是为了使一切众生完全从痛苦中解脱而存在的。 等等，广说。 在这里，需要识别与声闻不共的证悟，识别与菩萨不共的智慧，如何是不共之理，以及显示不共之证成这四个方面。 首先
English
Even though there is no clear indication that it only applies to conventional truth and does not transcend it, as the teacher said, it does not transcend conventional and ultimate truth. Rong and Ar believe that when a great Bodhisattva engages with the Mother, it indicates not transcending conventional truth. However, the wise Yakpa believes that it is better to indicate that a great Bodhisattva exists. Because everything from "when the name of enlightenment exists" to "when consciousness exists" should be applied as an explanation, therefore, for all things that are not perceived in the ultimate truth, the mere appearance in the conventional truth is not obstructed, so each case of not transcending the conventional truth arises. Not transcending the ultimate truth means that the Bodhisattva clings to the practitioner as a Bodhisattva, clings to the result of the practice as enlightenment, clings to the object of practice as Prajnaparamita, clings to the nature of the practice itself as that which is refuted and that which refutes, and clings to the knowable as the five aggregates. There are five such attachments, so to counteract them, one must not truly see the four extremes such as Bodhicitta, enlightenment, the Mother, and practice, as well as the five aggregates. Secondly, in the Sutra, it says: Shariputra, suppose in each of the ten directions, in worlds as numerous as the sands of the Ganges River, there are only monks like Shariputra and Maudgalyayana, filled like reeds, rushes, sugarcane, bamboo, rice, or sesame fields, even if they are filled, their wisdom is not even close to one-hundredth of the wisdom of a Bodhisattva practicing with the Mother for one day. It is not close to a thousand, a hundred thousand, a কোটি hundred thousand, a number, a fraction, a calculation, or an analogy. Why is that? Shariputra, the wisdom of a Bodhisattva exists to completely liberate all sentient beings from suffering. And so on, extensively explained. Here, one needs to identify the realization that is uncommon to the Shravakas, identify the wisdom of the Bodhisattva that is uncommon, how it is uncommon, and show the proof of the uncommon. First