Tibetan
ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཚད་ལྡན་གྱི་གཞུང་ལུགས་གཞན་གྱི་དགོངས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། བྱང་སའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུར། ཉེས་སྤྱོད་སྤོང་བ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་པོ་དེ་འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་གསུངས་ཤིང་གསུམ་པོ་དེས་མ་བསྡུས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ས་སྐྱ་པའི་རྗེ་བཙུན་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པས་སྤྱིར་སྨོན་པ་ལ། སྨོན་པའི་སེམས། སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་པ། སྨོན་པ་མི་ཉམས་པར་སྲུང་བ་དང་གསུམ། འཇུག་པ་ལ་ཡང་འཇུག་པའི་སེམས། འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་པ། འཇུག་པ་མི་ཉམས་པར་སྲུང་བ་དང་གསུམ་དུ་མཛད་ནས་སྨོན་འཇུག་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་ལམ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་པས་བློ་གཉིས་པོ་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་སྡོམ་པས་མ་ཟིན་པའི་ཚེ་ན་སྨོན་པ་དང་། འཇུག་པའི་སེམས་ཙམ་དང་། སྡོམ་པས་ཟིན་པའི་ཚེ་ན་སྨོན་པ་དང་། འཇུག་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དང་། དེ་མན་ཆད་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཐམས་ཅད་སྨོན་པ་མི་ཉམས་པར་སྲུང་བ་དང་། འཇུག་པ་མི་ཉམས་པར་སྲུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཞེད་དོ། །དེས་ན་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་ཉིད་པ་སྐྱེས་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་དུས་མཉམ་སྟེ། སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་ཉིད་པ་སྐྱེས་པ་ལ་སྡོམ་པས་ཟིན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་དགོས་ཤིང་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་ཟིན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེས་དགོས་ལ་དེ་ཉིད་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོན་པ་དམྱལ་པའི་ཤིང་རྟ་འདྲེན་པའི་གྱད་དུ་འཁྲུངས་པའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ལམ་མ་ཞུགས་ན་སེམས་བསྐྱེད་ཡོད་པར་བཤད་པ་ནི་སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའི་སེམས་ཙམ་ལ་དགོངས་པའམ། གལ་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་པོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་དུས་མཉམ་དུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་ཙམ་ནི་སེམས་བྱུང་འདུན་པ་དང་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་སེམས་པའི་སྟེང་ནས་འཇོག་པ་ཡིན་པས། སེམས་པ་དེ་སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་དང་། འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་ནམ་ཞིག་སོང་བའི་ཚེ་དེ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སེམས་བྱུང་སེམས་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་དང་། འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སེམས་བྱུང་སེམས་པ་གཉིས་ཡོད་པས་ངོ་བོ་གཅིག་པར་ཡང་མ་ངེས་སོ་སྙམ་ན་མི་འཐད་དེ། གཙོ་བོ་སེམས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་སེམས་བྱུང་སེམས་པ། རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་པོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ནས་དེ་གཉིས་གཏོང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྐྱེས་པ་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཐོབ་པ་དུས་མཉམ་ཞིང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཐོབ་ནས་ལམ་མ་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་རྩ་ལྟུང་གི་དབང་གིས་བསླབ་པ་ལས་ཉམས་ནས་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ཡོད་ཅིང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་མ་བཏང་ན་སྡོམ་པའི་རྩ་བ་མ་བཏང་བས་ལམ་ཞུགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དོ། །སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་སྡོམ་པས་ཟིན་པ་དགོས་ན། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ། བྱང་ཆུབ་སྨོན་པའི་སེམས་ལས་ནི། །འཁོར་ཚེ་འབྲས་བུ་ཆེ་འབྱུང་ཡང་། །ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་སེམས་བཞིན་དུ། །བསོད་ནམས་རྒྱུན་ཆགས་འབྱུང་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། སྨོན་པའི་སེམས་ནི་སྡོམ་པས་མ་ཟིན་པའི་སྨོན་པའི་སེམས་ཙམ་ལ་དགོངས་ཤིང་། ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་སེམས་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་སྡོམ་པས་ཟིན་ནས་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་གང་ནས་བཟུང་སྟེ་སེམས་ཅན་ཁམས་མཐའ་ཡས་རབ་ཏུ་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། །མི་ལྡོག་པ་ཡི་སེམས་ཀྱིས་སུ། །སེམས་དེ་ཡང་དག་བླངས་གྱུར་པ། །དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་གཉིད་ལོག་གམ། །བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཤུགས། །རྒྱུན་མི་ཆད་པ་དུ་མ་ཞིག །ནམ་མཁའ་མཉམ་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་ཉིད་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་དུ་གཞག་པ་ཁྱད་པར་མེད་ན། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ། འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། གཞུང་དེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་བློ་
Chinese
因为如此。这也是其他具量论典的观点，如在《菩萨戒品》中，断除罪行，积累善法，利益有情的三种戒律，被说为是趣入菩提心的，因为没有这三者所不包括的菩萨的修持。第二，萨迦派的至尊上师们的观点是，一般发愿有，发愿心，发愿菩提心，守护发愿不退失三种。行入也有，行入心，行入菩提心，守护行入不退失三种，发愿和行入二者的差别是，为了利益有情而想要获得佛果，为了获得佛果而想要修持道，这两种心生起于相续中，在没有戒律摄持的时候是发愿和行入的唯心，在戒律摄持的时候是发愿和行入的菩提心，从那之后的一切修持都是守护发愿不退失和守护行入不退失。如是认为。因此，生起发愿和行入的具相菩提心，与进入大乘的资粮道是同时的，因为生起发愿和行入的具相菩提心，必须在相续中生起为戒律所摄持的菩提心，并且生起彼时必须生起为利他事业所摄持的菩提心，而那本身就是进入道。譬如说，释迦牟尼佛转生为牵引地狱之车的狱卒时，被说为发起了菩提心，像这样没有入道就说有菩提心，是指发愿和行入的唯心，如果说是具相的菩提心，那么，那时入道是没有相违的。发愿和行入的两种菩提心生起于相续之后，直至存在之间都是一体的，因为二者同时生起的时候，发愿和行入的唯心是心所欲，而发愿和行入的菩提心的主要方面是，安立在舍弃相违品的意乐之上，因此，意乐何时成为发愿菩提心和行入菩提心的时候，那个和相应的心理活动
English
Because of this. This is also the view of other valid treatises, such as in the chapter on the Bodhisattva's precepts, the three precepts of abandoning misdeeds, accumulating virtues, and benefiting sentient beings are said to be entering into the mind of enlightenment, because there is no practice of a Bodhisattva that is not included in these three. Secondly, the view of the Sakya masters is that, in general, aspiration has three aspects: the mind of aspiration, the aspiration for enlightenment, and the protection of aspiration from degeneration. Similarly, entry has three aspects: the mind of entry, the aspiration for enlightenment, and the protection of entry from degeneration. The difference between aspiration and entry is that one desires to attain Buddhahood for the benefit of sentient beings, and the other desires to practice the path in order to attain Buddhahood. When these two minds arise in the mindstream, they are merely the mind of aspiration and entry when they are not held by vows, and they are the mind of aspiration and entry when they are held by vows. All practices from then on are the protection of aspiration from degeneration and the protection of entry from degeneration. This is the view. Therefore, the arising of the characteristic mind of aspiration and entry is simultaneous with entering the Mahayana path of accumulation, because the arising of the characteristic mind of aspiration and entry must give rise to the mind of enlightenment held by vows in the mindstream, and when it arises, it must give rise to the mind of enlightenment held by the activity of going, and that itself is entering the path. For example, when the Buddha Shakyamuni was born as a jailer pulling the chariot of hell, he was said to have generated the mind of enlightenment. Like this, saying that there is a mind of enlightenment without entering the path refers to the mere mind of aspiration and entry. If it is the characteristic mind of enlightenment, then there is no contradiction in entering the path at that time. The two minds of aspiration and entry, once they have arisen in the mindstream, remain as one entity until the end of existence, because when the two arise simultaneously, the mere mind of aspiration and entry is the mental factor of desire, and the main aspect of the mind of aspiration and entry is that it is established on the intention to abandon the opposing factors. Therefore, when the intention becomes the mind of aspiration and the mind of entry, that and the corresponding mental activity
Chinese
一切都为了转变为两种发心。如果认为，愿菩提心自性的心所作意是不同实体的，而行菩提心自性的心所作意有两个，因此也不确定是否是同一自性，那是不合理的。因为在一个主要的心识的随从中，不可能同时存在两个不同实体的心所作意。那么，如果愿行两种菩提心在相续中生起之后，发生根本堕罪，那两种菩提心就无法舍弃了。因为生起菩提心和获得大乘资粮道是同时的，而且获得大乘资粮道后不可能不入道。如果这样问，即使在资粮道的阶段，也会因为根本堕罪而从学处中退失，堕入恶趣。如果不舍弃为利益众生而获得佛果的意愿，就没有舍弃律仪的根本，也不会有未入道的过失。如果愿行菩提心是具相的，就需要被律仪所摄持。如果这样，就与《入行论》中所说：“从发菩提愿心起，轮回果报虽广大，如入行心相续力，胜福增长则不然。”相违背了。如果这样问，没有过失。因为愿心是指没有被律仪所摄持的愿心。而“如入行心相续力”是指被律仪所摄持而入道。因为在那部论的结尾说：“从彼时起，为度无边众生界，以不退转之心力，如实受持彼心者，自彼时起，纵睡眠，或放逸，福德之势力，无间断绝恒增长，量等虚空极明显。”因此没有相违背。如果愿行菩提心是具相的，从大乘资粮道到相续的终结之间没有差别。如果这样，就与《入行论》中所说：“欲行与行之差别，如知有知当行别，如是智者于此二，次第了知差别也。”相违背了。如果这样问，没有过失。因为那部论是从进入大乘道到未获得佛果之间，想要前往菩提的心
English
Everything is for the sake of transforming into two bodhicittas. If one thinks that the mental activity that is the nature of aspiration bodhicitta is a different entity, and that there are two mental activities that are the nature of entering bodhicitta, so it is not certain whether they are the same nature, that is unreasonable. Because it is impossible for two mental activities of different entities to exist simultaneously in the retinue of one main mind. Then, if the two bodhicittas of aspiration and entry arise in the continuum, and then a root downfall occurs, then those two bodhicittas cannot be abandoned. Because the arising of bodhicitta and the attainment of the Mahayana accumulation path are simultaneous, and it is impossible to attain the Mahayana accumulation path and not enter the path. If you ask this, even in the stage of the accumulation path, one can fall into the lower realms by losing the precepts due to a root downfall. If one does not abandon the desire to attain Buddhahood for the benefit of sentient beings, one has not abandoned the root of the vows, and there is no fault of not being on the path. If aspiration and entering bodhicitta are characterized, they need to be grasped by vows. If so, it contradicts what is said in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "From the mind of aspiring to enlightenment, although the fruits of samsara are great, like the continuous power of the mind of entering, the increase of merit is not so." If you ask this, there is no fault. Because aspiration mind refers to the aspiration mind that is not grasped by vows. And "like the continuous power of the mind of entering" refers to being grasped by vows and entering the path. Because at the end of that treatise it says: "From that time on, in order to liberate the infinite realms of sentient beings, with the power of an irreversible mind, those who truly uphold that mind, from that time on, even if they sleep or are careless, the power of merit, without interruption, constantly increases, and is as vast as the sky." Therefore, there is no contradiction. If aspiration and entering bodhicitta are characterized, there is no difference between the Mahayana accumulation path and the end of the continuum. If so, it contradicts what is said in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "The difference between wanting to go and going, just as knowing that there is a difference between knowing and wanting to go, so the wise should gradually know the difference between these two." If you ask this, there is no fault. Because that treatise is from entering the Mahayana path to not attaining Buddhahood, the mind of wanting to go to enlightenment.