Tibetan
ཆེད་མཐའ་དག་གཏན་ལ་དབབ་པས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་བཅུ་པོ་རེ་རེས་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་དབབ་སྙམ་ན། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ལམ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀའི་སེམས་བསྐྱེད་བཤད་པ་དང་། གདམས་ངག་གི་སྐབས་སུ་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ནས་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་གི་བར་བཤད་པ་དང་། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་གི་སྐབས་སུ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བ་དེ་མཐོང་ལམ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་ལ་འཇོག་དགོས་ཤིང་། དེའི་རྒྱུ་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་དང་། སྒྲུབ་པའི་རྟེན་གྱི་སྐབས་སུ་དྲོད་ནས་བཟུང་སྟེ་རྒྱུན་མཐའི་བར་གྱི་སྒྲུབ་པ་མཐའ་དག་བཤད་པ་དང་། དམིགས་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཤད་པ་དང་། ཆེད་དུ་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་བཤད་ཅིང་། འབྲས་བུའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་བསྡུས་ཤིང་དེ་ཉིད་མདོ་ལས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་དུ་བཤད་པའི་ལམ་མཐའ་དག་ཀྱང་བསྡུས་པ་དང་། གོ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཚོགས་ལམ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་གྱི་ཉམས་ལེན་མཐའ་དག་བཤད་ཅིང་། བསྒྲུབ་བྱ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡང་བསྡུས་པ་དང་། འཇུག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་དྲོད་ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་གྱི་ཉམས་ལེན་མཐའ་དག་བཤད་ཅིང་། འཇུག་བྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དང་། འབྲས་བུ་གཉིས་ཀ་བསྡུས་པ་དང་། ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་གྱི་ཉམས་ལེན་མཐའ་དག་བཤད་ཅིང་། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡང་བསྡུས་པ་དང་། ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་དག་སའི་ཉམས་ལེན་མཐའ་དག་བཤད་ཅིང་། ངེས་པར་འབྱུང་ས་བརྒྱད་པོས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡང་བསྡུས་པས་ན་ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་ལ་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་ཡུལ་གྱིས་ཡུལ་ཅན་མཚོན་པའི་ཚུལ་ཡིན་ལ། རྒྱུས་འབྲས་བུ་མཚོན་པའི་ཚུལ་ཡང་འདི་ལ་གནས་ཏེ། ཆོས་བཅུ་པོ་དེས་རྣམ་མཁྱེན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་བསྟན་ནས། སྒྲུབ་པ་དེའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་གཞུང་སོ་སོའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་བཅུའི་གྲངས་ངེས་པ། གོ་རིམ་ངེས་པ། སོ་སོའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ལོ་ཆེན་གྱིས་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དང་། དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་བཞིར་ངེས་པ་ལས། དང་པོ་ནི་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། གདམས་ངག་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པ་དང་། སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ཐོབ་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རིགས་དང་ལྡན་པའོ། །རྟེན་ཆོས་བཞི་ལྡན་དེས་དམིགས་པ་བཅུ་གཅིག་ལ་དམིགས་ཏེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་གྱི་ཆེད་དུ་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བཞི་བྱས་པས་རྣམ་མཁྱེན་དེ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འབྲེས་རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་པོ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་མ་ལུས་པ་བསྟན་པས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་དང་གང་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་རྒྱུའི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཞེད་དོ། །རང་ལུགས་ནི་རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ལ་ཆོས་བཅུར་གྲངས་ངེས་ཏེ། དེ་ལ་བསམ་པ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྦྱོར་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཐེག་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་སྲིད་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་། ཐེག་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་མི་སྲིད་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་དང་གསུམ་དུ་ངེས་ཤིང་། དང་པོ་ནི་གདམས་ངག་ལ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཐེག་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་མི་སྲིད་པའི་སྒྲུབ་པའི་ས་མཚམས་དང་དེའི་རྟེན་དང་དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག གཉིས་པ་ནི་རྟེན་རིགས་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ལ་རྟེན་ཆོས་དྲོད་ཡན་ཆད་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་དམིགས་པ། བཞི་པ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་སྟེ་སྔར་གྱི་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་བདེན་བཞི་ཙམ་དང་། ཆེད་དུ་བྱ་བ་རྣམ་མཁྱེན་ཙམ་དུ་བཤད་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་ལ་གོ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ངེས་སོ། །གཉིས་པ་གོ་རིམ་ནི་ཐོག་མར་སེམས་བསྐྱེད་སྟོན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་གདམས་ངག་སྟོན་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་གདམས་ངག་ཉན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་སྟོན་ཏེ། གདམས་ངག་གི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་སྟོན་ཏེ། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་ཐོབ་ནས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ནའི་རྟེན་བྱེད་ཀྱི་ཐེག་པ་
Chinese
由于对一切目的进行决断，就像对蕴、界、处之相进行分类一样。如果思考这十法各自如何决断道和果，那么在发心之时，讲述道和果二者的发心；在诀窍之时，讲述从修法自身的体性到佛陀三宝；在决择支之时，必须将三乘一切的证悟种类安立于从见道到佛地的范围之内，而其因是具有决择支；在修法所依之时，讲述从暖位开始直到有边之间的所有修法；在所缘之时，讲述一切法；在所为之时，讲述三大果位的相，总摄一切果位的相，并且也总摄经中所说的菩萨的修持之道；在悟入修持之时，讲述从资粮道到有边之间的所有修持；所要修持的六度也总摄了佛地；在进入修持之时，讲述从暖位到有边之间的所有修持；总摄所进入的大乘道和果位二者；在积聚修持之时，讲述从大法顶位到有边之间的所有修持；以证悟空性的智慧也总摄了佛地；在出离修持之时，讲述清净地的所有修持；由于八种决定出离之处也总摄了佛地，因此对这十法进行相的分类。这些是以处所代表处所具有者的道理，以因代表果的道理也存在于此，因为这十法显示了成办一切种智的修持，从而以修持的究竟果是一切种智的道理来代表。第三、进入各个论典的意义有三：十法的数量确定、次第确定、各自的意义。第一，大译师确定了所依的补特伽罗、所缘和所为，以及修法自身的体性，即确定为成办一切种智的四法，其中第一
English
Because all purposes are determined, just like classifying the aspects of aggregates, realms, and sources. If we consider how each of these ten dharmas determines the path and the fruit, then at the time of generating bodhicitta, both the path and the fruit are explained; at the time of the pith instructions, from the essence of the practice itself to the Buddha and the Three Jewels are explained; at the time of the decisive branch, all the realizations of the three vehicles must be established from the path of seeing to the Buddha's ground, and its cause is the decisive branch; at the time of the support of practice, all practices from the heat stage up to the limit of existence are explained; at the time of the object, all dharmas are explained; at the time of the purpose, all aspects of the three great fruits are explained, all aspects of the fruits are summarized, and all the paths of bodhisattva practice mentioned in the sutras are also summarized; at the time of realization and practice, all practices from the accumulation path to the limit of existence are explained; the six perfections to be practiced also summarize the Buddha's ground; at the time of entering practice, all practices from the heat stage to the limit of existence are explained; both the Mahayana path to be entered and the fruit are summarized; at the time of accumulating practice, all practices from the great dharma peak to the limit of existence are explained; the wisdom of realizing emptiness also summarizes the Buddha's ground; at the time of renouncing practice, all practices of the pure land are explained; because the eight places of definite renunciation also summarize the Buddha's ground, therefore, these ten dharmas are classified according to their aspects. These are the ways in which the place represents the one who possesses the place, and the way in which the cause represents the fruit also exists here, because these ten dharmas show the practice of accomplishing omniscience, thereby representing the ultimate fruit of the practice as omniscience. Third, entering the meaning of each text has three aspects: the definite number of the ten dharmas, the definite order, and the individual meanings. First, the great translator determined the individual to be relied upon, the object, the purpose, and the nature of the practice itself, that is, determined the four dharmas for accomplishing omniscience, of which the first
Chinese
说是具有四法，即思维的差别是发心，获得教诫随顺开示，修持的差别是获得决择分，种姓的差别是具有法界种姓。具有四种所依法的，缘于十一种对境，为了三种目的，修持四种自性，就能获得现观。如是说。果，现观所代表的十法，是说尽了因果之法，其中，为了三种目的和在哪里必定产生是果，其余都是因之法。如是认为。自宗认为，代表现观的法，确定为十法。其中，思维发心和修持的进入方式有两种，第一是发心。第二种，有可能会转变成其他乘的修持，和不可能转变成其他乘的修持，以及这二者的共同之法，确定为三种。第一种是对于教诫进行闻思的修持。第二种，不可能转变成其他乘的修持的界限，以及它的所依、对境和目的有四种。第一是决择支。第二是所依种姓，成为修持所依的法界，对于这个所依法，从暖位以上的修持之门进行区分的关键也就在这里。第三是对境。第四是目的，与之前修持的对境只是四谛，目的是现观不同，作了差别。这二者的共同之法，确定为加行等四种。第二，次第是首先宣说发心，因为是一切大乘之法的根本。之后宣说教诫，因为为了获得发心时所缘的对境，必须听闻教诫。之后宣说决择支，因为从修持教诫之义中产生决择支。之后宣说修持的所依，因为获得决择支后，心的法界就成为唯有大乘修持的所依的乘。
English
It is said to possess four qualities: the distinction of thought is the generation of Bodhicitta, obtaining the subsequent instruction of the precepts, the distinction of practice is obtaining the qualities of decisive discernment, and the distinction of lineage is possessing the lineage of the Dharmadhatu. Possessing these four supports, one focuses on eleven objects, and for the sake of three purposes, practicing the four aspects of one's own nature, one attains realization. So it is said. The ten qualities that represent the fruit, the realization, explain all the laws of cause and effect. Among them, the three purposes and where it necessarily arises are the fruit, and the rest are the laws of cause. So it is thought. Our own system holds that the qualities that represent realization are definitely ten in number. Among them, there are two ways to engage in the thought of generating Bodhicitta and the practice of meditation. The first is the generation of Bodhicitta. The second is divided into three: the practice that may transform into another vehicle, the practice that cannot transform into another vehicle, and the common Dharma of both. The first is the practice of listening to and contemplating the precepts. The second has four aspects: the boundary of the practice that cannot transform into another vehicle, its support, its object, and its purpose. The first is the decisive factor. The second is the support lineage, the Dharmadhatu that becomes the support of practice. The key to distinguishing this support Dharma from the door of practice above the heat stage lies here. The third is the object. The fourth is the purpose, which is different from the previous practice where the object was only the Four Noble Truths and the purpose was only realization. The common Dharma of both is definitely four, including application. Second, the order is to first explain the generation of Bodhicitta, because it is the root of all Mahayana Dharma. After that, the precepts are explained, because in order to obtain the object of focus during the generation of Bodhicitta, one must listen to the precepts. After that, the decisive factor is explained, because the decisive factor arises from practicing the meaning of the precepts. After that, the support of practice is explained, because after obtaining the decisive factor, the Dharmadhatu of the mind becomes the support only for Mahayana practice.