Tibetan
ས་ངག་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྐབས་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་དང་། འགྲེལ་ཆུང་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ལེགས་པར་བཞག་ནས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་ཆོས་བཅུའི་དང་པོར་བསྟན་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གཞུང་དེས་སེམས་བསྐྱེད་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་དང་པོར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ཆོས་སྤྱོད་བཅུས་བསམ་པ་མ་བསྡུས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་བསམ་པ་ཡང་བསྡུ་བའི་ཆེད་དུ་བསམ་པ་སེམས་བསྐྱེད་བསྣན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཆོས་སྤྱོད་བཅུས་མདོ་དོན་བསྡུས་པའི་ཚེ་ན་བསམ་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱང་ཆོས་སྤྱོད་བཅུར་བསྡུ་བའི་སྐབས་ཡིན་པས་བསམ་པ་མ་བསྡུས་སོ་སྙམ་པ་ནི་མི་དགོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ལ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུར་འཇོག་ཅེ་ན། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཆོས་ནི་ཤེས་བྱ་ལམ་དང་ནི། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ། །གསུང་རབ་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་དང་། །འབྱུང་འགྱུར་ངེས་དང་ཆོས་ལུགས་ལའོ། །ཞེས་དོན་བཅུ་ལ་འཇུག་པར་གསུངས་པ་ལས་སྐབས་འདིར་ནི་ལམ་ལ་འཇུག་ལ། དེའི་སྤྱོད་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་སྟེ། གོང་གི་ལམ་ཞེས་པ་དང་དོན་གཅིག་པའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱིན་སོགས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུས་མདོ་དོན་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་པོ་འདི་ཉིད་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན། སྦྱོར་བཞིའི་སྐབས་སུ་ཡང་བཅུ་པོ་དེ་ཉིད་ཉམས་ལེན་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན། ཆོས་སྐུའི་སྐབས་སུ་བཅུ་པོ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུའི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཕར་ཕྱིན་ཕྱི་མ་བཞི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ནང་དུ་འདུས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་དེ་ལ་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་ནས་དེ་ཉིད་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་ལ་སྤྱིའི་སྒྲུབ་པ་དང་། སྦྱོར་བཞིའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་ལ་བྱེ་བྲག་གི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པའི་གཞུང་དང་ཡང་འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཉིང་དགོས་མ་མཐའ་ས་དང་པོ་ནས་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གནས་སྐབས་སུ་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་བརྟེན་པར་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་མི་ནུས་པས་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པའི་མདོ་དོན་དེ་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ས་དང་པོར་ཆོས་ཉིད་མངོན་
Chinese
就像“地语等修持的自性，以八种次第的差别来区分一切”等等。《释小》中说：“菩提心和布施等修持的行为，善加安立之后”。那么，如果说“菩提心”是发心十法中的第一个，这是否矛盾呢？并非那个论典将发心作为十种行法中的第一个，而是导师认为十种行法没有包含发心，所以为了包含发心，才加入了发心。然而，当十种行法概括经义时，发心也包含在十种行法中，所以不必认为没有包含发心。为什么将十度安立为十种行法呢？导师世亲说：“法是所知、道，涅槃和意境，圣教、寿命和福德，未来、决定和法理。”其中说到有十种意义，此处是指道。它的行为是十波罗蜜多，与上面的“道”意义相同，关键就在这里。第二，为什么说以布施等十波罗蜜多来概括经义呢？在三智的场合，也是从听闻思惟而确定的角度来阐述这十波罗蜜多。在四加行的场合，也是从修行的角度来阐述这十波罗蜜多。在法身的场合，也是从果的角度来阐述这十波罗蜜多。这样一来，后面的四个波罗蜜多就包含在智慧波罗蜜多之中。因此，对菩萨的六波罗蜜多作了“修持”的称谓，并在三智的场合阐述为共同的修持，在四加行的场合阐述为特殊的修持，这与论典也是相符的。第三，如果认为教典的精要至少要从初地开始安立，那么原因是什么呢？因为在凡夫的阶段，不依赖教典就无法轻易地领悟经义，所以依赖教典而领悟的经义，在资粮道和加行道的阶段，通过修习的力量，在初地证悟法性。
English
It is said, "Like all that is distinguished by the divisions of the eight stages of the nature of practicing earth speech, etc." And in the Commentary, it says, "Having well established the practice of cultivating the mind of enlightenment and generosity, etc." Then, if it is said that "the mind of enlightenment" is shown as the first of the ten dharmas of generating the mind, is this contradictory? It is not that that treatise shows the generation of the mind as the first of the ten practices of dharma, but the teacher thought that the ten practices of dharma did not include the intention, so in order to include the intention, the intention, the generation of the mind, was added. However, when the ten practices of dharma summarize the meaning of the sutras, the intention, the generation of the mind, is also included in the ten practices of dharma, so it is not necessary to think that the intention is not included. Why are the ten perfections established as the ten practices of dharma? The teacher Vasubandhu said, "Dharma is knowable, the path, nirvana and the realm of mind, scriptures, life and merit, future, definite and dharma." It is said that it applies to ten meanings, but here it applies to the path. Its practice is the ten perfections, which is the same meaning as the above "path", and the key is here. Second, why is it said that the meaning of the sutras is summarized by the ten perfections such as generosity? In the case of the three wisdoms, these ten perfections are also shown from the perspective of being determined by hearing and thinking. In the case of the four applications, these ten are also shown from the perspective of practice. In the case of the dharmakaya, these ten are also shown from the perspective of the result. In this way, the latter four perfections are included in the perfection of wisdom. Therefore, the six perfections of the bodhisattva are called "practice", and in the case of the three wisdoms, it is explained as a common practice, and in the case of the four applications, it is explained as a special practice, which is also in accordance with the treatise. Third, if it is thought that the essence of the teachings should be established at least from the first bhumi, what is the reason? Because in the state of ordinary beings, without relying on the teachings, it is impossible to easily understand the meaning of the sutras, so the meaning of the sutras that is understood by relying on the teachings, in the state of accumulation and application, by the power of meditation, the nature of reality is manifested in the first bhumi.
Tibetan
དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་མདོ་དོན་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་བཀའི་དགོངས་པ་རང་དབང་དུ་འགྲེལ་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གིས། །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་དགོས་འབྲེལ་དག་གི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་པོ་འདིས་རྗོད་བྱེད་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས། བརྗོད་བྱ་དགོས་པ་ཉིང་དགོས་གསུམ་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་འདི་ལྟར་བསྟན་ཏེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་སུ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོའི་དོན་ངོ་བོ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡིན་ཀྱང་བསྟན་ཚུལ་སྐབས་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་འབྱུང་ལ། དེའི་དོན་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ས་དང་པོར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་པོ་མངོན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ནས་ལམ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་ལྟོས་པར་མདོའི་དོན་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་བསྟན་ཏེ་གསུང་རབ་མཐའ་དག་གི་དགོངས་པའོ། །འདི་བློ་ཡུལ་དུ་མ་ཤོང་བ་དག་གིས་གཞན་གྱི་བློ་ཚོད་འཇལ་བ་ནི་ཁྲོན་པའི་ནང་གི་སྦལ་ཆུང་དང་མཚུངས་སོ། །གསུམ་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་རྟོགས་བཤད་པ་ལ། རྒྱས་པ་ལ་དད་པ་ལ་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་བ། བར་པ་ལ་དད་པ་ལ་དྲུག་ཏུ་བསྟན་པ། བསྡུས་པ་ལ་དད་པ་ལ་གསུམ་དུ་བསྡུ་བ་སྟེ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་བསྡུས་དོན་ལུས་རྣམ་གཞག་དང་། ཚིག་དོན་ཡན་ལག་རྒྱས་བཤད་གཉིས་ལས། བསྡུས་དོན་ལུས་རྣམ་གཞག་འཆད་ཅེས་པའམ་བཤད་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་ལྔའི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་ན་དགོས་དོན་སྔར་བསྟན་ཟིན་པས་བསྡུས་དོན་འཆད་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཅོ་ལྔ་སྟེ། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་བཤད་ཚུལ་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་འབྲས་བུ་ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད། བཤད་ཚུལ་དང་པོས་བསྡུས་པའི་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་ནི་གང་ཟག་གི་ཆ་རྐྱེན་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད། ཞར་ལ་སྟོན་པས་འདི་ལས་བཤད་པ་གང་ཞེས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ནི་བརྗོད་བྱ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་ཅེས་པ་ཡང་ཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་བཏག
Chinese
当成为那样的时候，不需要依赖论典，自己就能现量见到经部的意义，因此能够自主地解释佛语的密意。例如，就像圣者龙树一样。考虑到这一点，（经文说：）“谁以唯一的胜者教，调伏无散乱的有心者所说，与获得解脱之道相符，那也如仙人语一般以头顶戴。”总而言之，这两个具有必要联系的偈颂，依靠能诠释的《现观庄严论》，以这样的次第显示了所诠释的必要、极必要、最必要三者之间的关系：在凡夫位时，通过听闻和思考《现观庄严论》，即使般若经的意义本质是十法行，但以八种方式阐述，也能以总义的方式领悟。当在资粮道的阶段修持它时，在第一地就能现前十度。然后，显示了不需要依赖论典，自己就能进入经部的意义，这就是所有佛经的密意。那些无法理解这一点的人，以自己的想法来衡量他人，就像井底之蛙一样。第三，关于论典的所诠释——现观的阐述。广说分为八种信，中说显示为六种信，略说归纳为三种信。在这三种中，第一种是略义的体性分类，以及词义支分的广说。在两者中，按照“阐述略义体性分类”或者以五种讲说方法的窍诀来阐述，因为必要已经在前面阐述过了，所以阐述略义是：“般若波罗蜜多是。”等十五个偈颂。以最后两种供养赞颂的阐述方式所归纳的果——般若，是通过获得之道的八种现观来阐述的。以第一种阐述方式所归纳的道——般若，是通过有情者的条件八种现观来阐述的。顺便，从“导师从这之中说了什么”引申出来，也获得了“论典般若是通过所诠释的八种现观来阐述的”。这样，在这三种中，第一种是般若的自性，后两种是假立。
English
When that happens, one does not need to rely on treatises, but can directly see the meaning of the sutras oneself, and therefore be able to freely interpret the intent of the Buddha's words. For example, like the noble Nagarjuna. With this in mind, (the text says:) "Whoever speaks with a mind controlled by the sole teachings of the Victorious One, without distraction, and is in accordance with the path to liberation, that too should be accepted with the crown of the head, like the words of a sage." In short, these two verses with necessary connections, relying on the expresser, the Ornament of Clear Realization, show the order of entering into the expressed necessity, the essential necessity, and the most essential necessity in this way: In the state of an ordinary being, by hearing and thinking about the Ornament of Clear Realization, even though the meaning of the Prajnaparamita Sutra is essentially the ten practices, it is taught in eight ways, and one can realize it in a general way. When that meaning is practiced in the stage of the accumulation path, the ten perfections will be manifested on the first ground. Then, it is shown that one can enter into the meaning of the sutras oneself without relying on treatises for the remaining paths, which is the intent of all the scriptures. Those who cannot comprehend this measure others' minds with their own thoughts, like a frog in a well. Third, regarding the explanation of the subject matter of the treatise, the Clear Realizations: the extensive is divided into eight faiths, the intermediate is shown as six faiths, and the concise is summarized into three faiths. Among these three, the first is the condensed meaning, the body classification, and the extensive explanation of the word meaning branches. Among the two, according to "explaining the condensed meaning, the body classification" or explaining with the five key instructions of the method of explanation, because the necessity has already been explained earlier, the explanation of the condensed meaning is: "The Perfection of Wisdom is," etc., fifteen verses. The result summarized by the last two methods of explaining the offering praise, the Prajna, is explained through the eight clear realizations of the path to be attained. The path summarized by the first method of explanation, the Prajna, is explained through the eight clear realizations of the conditions of sentient beings. Incidentally, from "What did the Teacher explain from this?" it is also obtained that "the treatise Prajna is explained through the eight clear realizations of the subject matter." Thus, among these three, the first is the nature of Prajna, and the latter two are imputed.