Tibetan
ཆོད་བརྗོད་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།གཉིས་པ་རྗོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དགོས་འབྲེལ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། འདི་ལ་འཕགས་གྲོལ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་དགོས་པ་ལ་སྦྱར་བ་ཙམ་ཞིག་མ་གཏོགས་པ་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་ཆར་ལ་སྦྱར་བའི་གསལ་ཀ་མི་སྣང་ངོ་། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ། བར་པ་བཞིས་ཉིང་དགོས། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་དགོས་པ། འབྲེལ་པ་ཤུགས་ལས་བསྟན་པར་བཞེད་དོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ཞེས་ཚིག་སྦྱོར་དང་བསྟུན་ན་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ། དེ་ནས་གསུམ་གྱིས་ཉིང་དགོས། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་དགོས་པ་བསྟན་ཏེ། མགོན་པོ་བྱམས་པས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་རྒྱན་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་པ་ན་དེའི་བརྗོད་བྱ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་བཤད་ཚུལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་མཁྱེན་གསུམ་ལ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་དེ་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུར་བྱས་ནས་དེ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་བཤད་ཚུལ་དང་པོས་བསྡུས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐྱེ་མེད་གསུམ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་གང་ཟག་གི་ཆ་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་འདིར་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ་ཞེས་པས་བསྟན། འོ་ན་དེ་ཉིད་བཀའ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་བཤད་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། སྟོན་པས་འདི་ལས་བཤད་པ་གང་ཞེས་ཏེ། སྟོན་པས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་དེ་འདིར་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་ལོགས་སུ་མི་འཆད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ནས་བཤད་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་ལམ་འདིར་འཆད་དམ་ཞེ་ན་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་ཏེ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོར་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་ལམ་གསུངས་ཀྱང་འདིར་ནི་ཐེག་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁོ་ནས་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱ་བ་དེ་འཆད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །རྟོགས་རིགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་དངོས་སུ་བསྟན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཁོ་ནས་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱ་བ་དེ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་དམན་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་ནི་གཞུང་འདིར་དངོས་སུ་མི་སྟོན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་དང་། འོག་ཏུ་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་རེ་རེ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཐེག་དམན་
Chinese
赞颂已经讲述完毕。第二，进入所说论典的支分，必要和关联是：“诸相悉知道。”等两颂。对此，除了阿释迦跋陀罗（འཕགས་གྲོལ་）将论典著作的必要与之相连之外，必要等四法全部相连的明示并不明显。论师则认为，前两句是所说，中间四句是自性必要，最后两句是必要，关联是从中暗示的。然而，如果按照词句的组合，那么前三句是所说，然后三句是自性必要，最后两句是必要。弥勒怙主通过宣说三智的功德，向圣母顶礼，并发誓要著作三智之庄严，那么它的所说是什么呢？以赞颂的后两种说法概括的佛地的三智，被视为获得之果，而获得它的道路，以赞颂的第一种说法概括的菩萨相续的无生三智，通过有情之因的途径，转变为八现观，这才是这里的所说。这由“诸相悉知道”所表示。那么，它是不依赖于佛语，而是依靠自己的力量来宣说的吗？“导师于此说何事”，意思是，导师从般若经中所说的那样，在这里要宣说，而不是与此相分离。那么，般若经中所说的三乘一切道，都在这里宣说吗？“非由他者所体验”，意思是，虽然般若经中说了三乘一切道，但这里要宣说的是非由其他乘所体验，唯有菩萨才能体验的那些。如果从证悟的种类来说，那么三乘一切的证悟种类是真实显示的，因为唯有菩萨才能体验的那些，具备了三乘一切的证悟种类。小乘自续部的道，在本论中并不直接显示，因为“非由他者所体验”，并且在下面宣说大乘道的各个分类时，小乘。
English
The praise has been explained. Secondly, the necessity and connection of entering the expressive treatise are: "The path of all aspects of knowledge." etc., two verses. Regarding this, apart from Asanga (འཕགས་གྲོལ་) connecting the necessity of composing the treatise, the clear indication of connecting all four aspects of necessity etc. is not obvious. The teacher considers that the first two lines express the subject matter, the middle four express the intrinsic necessity, the last two express the purpose, and the connection is implied. However, if we follow the combination of words, then the first three express the subject matter, then three express the intrinsic necessity, and the last two express the purpose. When Lord Maitreya paid homage to the Mother by praising the qualities of the three wisdoms, and vowed to compose the Ornament of the Three Wisdoms, what is its subject matter? The three wisdoms of the Buddha's realm, summarized by the latter two explanations of praise, are made the fruit to be attained, and the path to attain it, the three unborn wisdoms of the Bodhisattva's continuum, summarized by the first explanation of praise, which transform into eight realizations through the condition of beings, that is the subject matter here. This is indicated by "The path of all aspects of knowledge." Then, is it explained by relying on one's own power without relying on the Buddha's words? "What does the Teacher explain from this?" means that what the Teacher said from the Prajnaparamita Sutra is to be explained here, and not separately from that. Then, are all the paths of the three vehicles explained in the Prajnaparamita Sutra explained here? "Not experienced by others," means that although the Prajnaparamita Sutra speaks of all the paths of the three vehicles, here it will explain what is not experienced by other vehicles, but only to be experienced by Bodhisattvas. If we consider the types of realization, then the types of realization of all three vehicles are actually shown, because those that only Bodhisattvas can experience possess all the types of realization of the three vehicles. The path of the Hinayana Svātantrika is not directly shown in this treatise, because "not experienced by others," and below, when explaining each of the categories of the Mahayana path, the Hinayana.
Tibetan
གྱི་ལམ་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཕགས་སེང་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་འདིས་འཕགས་པ་བཞི་ཆར་གྱི་མངོན་རྟོགས་བསྡུས་པར་གསུངས་པ་དང་། རྩ་བར་ཡང་། སློབ་མ་བསེ་རུའི་ལམ་གང་དང་། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཀྱང་། འཕགས་པ་བཞི་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ལ། དངོས་བསྟན་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་མེད་པ་ནི་མི་འགལ་ཞིང་གནད་གཅིག་པར་རྟོགས་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་དགོས་པ་ནི། སྟོན་པས་འདི་ལས་བཤད་པ་གང་། །ཞེས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་སྟོན་པས་བཤད་ཟིན་པས་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེའི་ལན་ནི་ཚིག་རྐང་ཐ་མ་གཉིས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་མ་བརྩམས་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་དེས་དོན་དེ་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གསུམ་པ་ཉིང་དགོས་ནི། འོ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ལན་དུ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །ཞེས་སོགས་རྐང་པ་གསུམ་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མདོ་དོན་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་བཞག་ནས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ས་དང་པོར་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཉིང་དགོས་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་ངོ་བོ་དང་། དེས་མདོ་དོན་བསྡུས་པའི་ཚུལ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཉིང་དགོས་ས་དང་པོ་ནས་འཇོག་པའི་ཚུལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས། འདིར་བསྟན་གྱི་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་སོགས་དབུས་མཐའ་ནས་གསུངས་པ་ལ་ངོས་འཛིན་པ་དང་། རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ལ་བྱེད་པའི་ལུགས་གསུམ་སྣང་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་ལོ་ཙྪ་བ་དཔོན་སློབ་རྣམས་ཀྱང་འདི་ཉིད་བཞེད་དོ། །དེ་ཡང་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། མདོ་དོན་ཞེས་པས་མདོ་དོན་མ་ལུས་པ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུས་བསྡུས་པར་གསུངས་ཤིང་། འགྲེལ་པར་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ་ཞེས་པའི་ལམ་དེ་དང་། སྐབས་འདིར་བཤད་པའི་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་དོན་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་ཆེན་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་གདམ
Chinese
因为已经说了以暗示的方式显示了这些道路。因此，圣狮（འཕགས་སེང་）二位说了这部论著概括了全部四种圣者的证悟，并且在根本颂中也说“弟子犀牛的道路是哪条”，这些虽然是自性菩提心的现证，但考虑到了是四种圣者的证悟之类。直接显示中没有小乘道并不矛盾，必须理解为要点一致。第二，必要是：从“导师从这说了什么”这句话引申开来，如果导师已经说了，那么著论就没有必要了，如果这样想。那么，对此的回答是最后两句偈颂，如果不著论，那么凡夫俗子们就不能轻易地理解经义，因此为了让他们理解那个意义而著论，这就是意义。第三，究竟必要是：那么，凡夫俗子们轻易地理解经义有什么必要呢？对此的回答是“具有十法行之自性”等三句偈颂。由于凡夫俗子们轻易地理解经义，因此将具有十法行之自性的经义置于忆念的智慧中，在资粮道和加行道的阶段，依靠无数劫中所修的威力，在初地时十法行显现，这就是论著的究竟必要，这就是意义。关于这有十法行的体性，以及它如何概括经义，以及论著的究竟必要从初地开始安立的三种情况。第一种是：印度和西藏的智者们，对于此处所说的十法行，有的认为是书写、供养、布施等从中间到末尾所说的，有的认为是象征一切智智的十法，有的认为是十度，虽然有这三种观点，但论著的根本释的观点是后一种，译师师徒们也是这样认为的。也就是说，具有十法行之自性的经义，因为说了“经义”，所以说全部经义都由十法行概括了，并且在注释中也是这样说的，因此一切种智道（རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ་）的那个道，和此处所说的十法行意义相同，因为在《大疏》（འགྲེལ་ཆེན་）中说：菩提心和
English
Because it has been said that these paths are shown implicitly. Therefore, the two noble lions (འཕགས་སེང་) said that this treatise summarizes the realization of all four noble ones, and in the root verse it is also said, "Which is the path of the solitary rhinoceros disciple?" Although these are the direct realization of the self-nature Bodhicitta, they are considered to be the types of realization of the four noble ones. It is not contradictory that there is no Hinayana path in the direct teaching, and it must be understood that the key points are the same. Second, the need is: starting from the sentence "What did the teacher say from this?" If the teacher has already said it, then there is no need to write a treatise. If you think so, then the answer to this is the last two verses. If a treatise is not written, then ordinary people will not be able to easily understand the meaning of the sutras, so the treatise is written in order to let them understand that meaning, that is the meaning. Third, the ultimate need is: Then, what is the need for ordinary people to easily understand the meaning of the sutras? The answer to this is the three verses such as "The nature of the ten practices." Because ordinary people easily understand the meaning of the sutras, the meaning of the sutras with the nature of the ten practices is placed in the wisdom of mindfulness, and in the stage of the accumulation path and the application path, relying on the power cultivated in countless kalpas, the ten practices appear in the first bhumi, which is the ultimate need of the treatise, that is the meaning. Regarding this, there are three situations: the nature of the ten practices, how it summarizes the meaning of the sutras, and the ultimate need of the treatise is established from the first bhumi. The first is: Indian and Tibetan scholars, regarding the ten practices mentioned here, some think that writing, offering, giving, etc. are mentioned from the middle to the end, some think that they are the ten dharmas that symbolize omniscience, and some think that they are the ten perfections. Although there are these three views, the view of the root commentary of the treatise is the latter, and the translators and disciples also think so. That is to say, the meaning of the sutras with the nature of the ten practices, because it says "the meaning of the sutras," it is said that all the meaning of the sutras is summarized by the ten practices, and it is also said in the commentary, so that path of the all-knowing wisdom (རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ་) and the ten practices mentioned here have the same meaning, because it is said in the Great Commentary (འགྲེལ་ཆེན་): Bodhicitta and