Tibetan
བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་མདོ་སྦྱོར་ཡིན་ན། འཕགས་པས་གཟིགས་པའི་མདོ་གཅིག་ན་ཡོད་པར་གསལ་ལོ། །སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ལ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར། དེ་དག་གི་གནས་སྐབས་སུ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འགོག་དང་བཅས་པའི་སྙོམས་འཇུག་དགུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། བསྟན་ཚུལ་ལ། འཕགས་སེང་གཉིས་ཀྱིས་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་གཞི་ཐོད་རྒལ་སྟོན་པར་བཞེད། མཁས་པ་ཁ་ཅིག་རྩ་བའི་དགོངས་པ། དེ་ནས་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་པའི་ཞེས་པས་སྦྱོར་བ་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་བསྟན་ཟིན་པས་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་དངོས་གཞི་ཐོད་རྒལ་ཆུང་ངུ་འབྲིང་གཉིས་འོངས་ནས་ཞེས་པས། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ནས་འབྱུང་བའི་ནུད་ཆུང་། དེ་ནས་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཆེ་འབྲིང་གཉིས་ཀྱི་མཚམས་འཛིན། དེ་ནས་རྐང་པ་གཅིག་གིས་མིང་། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཆེན་པོ་བསྟན་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་དག་གི་ས་མཚམས་ལ་བོད་ཕལ་ཆེར་ས་གཉིས་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ནས་ཡོད་ཅེས་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་དག་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་ནས། ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་མཐོང་ལམ་དུ་ཕར་ཕྱིན་རེ་རེ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཉམས་ལེན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་བསྡུ་བྱར་གྱུར་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདི་དག་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཐོབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོར་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བར་གསུངས་ཀྱི། ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་འཕགས་སེང་གཉིས་ཀྱིས་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བར་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་སྤང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་སྤོང་གཉེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤང་བྱ་རྣམ་རྟོག་དང་། སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་རྟོག་གཉིས་ལས། གཟུང་རྟོག་ནི། མདོར་བསྡུས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །ཞེས་སོགས་དང་། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །ཞེས་སོགས་དང་། འཛིན་རྟོག་ནི། སེ
Chinese
行为等等。据说这如果是经部的结合，那么在圣者所见的某一部经中是明确存在的。关于修道顶结合，所依赖而生的所依，以及依赖它而生的修道顶结合，这些的阶段中所获得的功德，共有三种。第一种是，以“具有灭尽的九次第定”等来表示。关于教导的方式，圣狮二者以最初的两句偈颂表示结合狮子奋迅，其余的都认为是直接显示正行顿超。有些智者认为，根本的意旨，然后以“狮子奋迅的”等表示已经教导了结合狮子奋迅，因此以最初的两句偈颂表示正行顿超小中二者到来，以“从八千颂中产生的微细”等表示。然后以两句偈颂确定大中二者的界限，然后以一句偈颂表示名称，其余的表示大者。据说如此。关于这些的界限，大多数藏人认为从二地的无间道开始有，这是不合理的。因为这些等持在见道顶结合的阶段获得了现前的能力之后，在初地的后得位也反复修习的缘故。这些在见道中，每一个波罗蜜多也以六波罗蜜多的方式修习，因为是生起了特殊修习的自性的阶段的智慧波罗蜜多的所摄之禅定波罗蜜多。因此，考虑到获得现前这些的能力是在见道顶结合的阶段，所以在《般若经》中才被摄入见道顶结合的范畴。圣狮二者考虑到在初地的后得位显现，所以才被摄入修道顶结合的范畴。然而，修道顶结合并非如此，因为不是修所断烦恼障和所知障的对治之故。第二，分为所断分别和能断的对治两种。第一种分为所取分别和能取分别两种。所取分别如“简略、广大和佛陀的”等等，以及“第二，心和心所等”等等。能取分别如“心
English
Actions and so on. It is said that if this is a Sutra combination, then it is clearly present in one of the Sutras seen by the Noble Ones. Regarding the peak union of the path of meditation, there are three aspects: the support upon which it arises, the peak union of the path of meditation that arises from it, and the qualities attained during those stages. The first is indicated by "the nine meditative absorptions with cessation," and so on. Regarding the way of teaching, the two, Holy One and Lion, consider that the first two lines of verse indicate the union, Lion's Nimble Movement, and the remaining lines indicate the main practice of direct transcendence. Some scholars consider the fundamental intention, and then "Lion's Nimble Movement" indicates that the union, Lion's Nimble Movement, has already been taught. Therefore, the first two lines of verse indicate that the small and medium direct transcendence of the main practice has arrived, indicated by "the subtle arising from the Eight Thousand Verse." Then, two lines of verse define the boundary between the large and medium, then one line indicates the name, and the remaining lines indicate the large. It is said so. Regarding the boundary of these, most Tibetans consider that it exists from the uninterrupted path of the second ground, which is unreasonable. Because these samadhis, after gaining the ability to manifest in the stage of the peak union of the path of seeing, are repeatedly meditated upon in the post-attainment stage of the first ground. These, in the path of seeing, each perfection is also practiced as having six perfections, because it is the dhyana perfection that is included in the wisdom perfection of the stage where the nature of special practice has arisen. Therefore, considering that the ability to manifest these is obtained in the stage of the peak union of the path of seeing, it is said in the Perfection of Wisdom Sutra that it is included in the category of the peak union of the path of seeing. The two, Holy One and Lion, considering that it manifests in the post-attainment stage of the first ground, therefore include it in the category of the peak union of the path of meditation. However, it is not the peak union of the path of meditation, because it is not the antidote to the afflictive obscurations and the cognitive obscurations to be abandoned by meditation. Secondly, there are two types: the conceptualizations to be abandoned and the antidotes that abandon them. The first is divided into two types: the conceptualization of the object and the conceptualization of the subject. The conceptualization of the object is like "brief, extensive, and of the Buddhas," and so on, and "second, minds and mental factors, etc." The conceptualization of the subject is like "mind.
Tibetan
མས་ཅན་བཏགས་དང་དེ་རྒྱུ་ཡི། །ཞེས་སོགས་དང་། བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་ནི། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན། འདི་དག་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཟུང་རྟོག་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་གཟུང་རྟོག་དང་། རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་གཉིས། འཛིན་རྟོག་ལ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བརྟགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མཛད་པར་སྣང་སྟེ། སྐབས་དང་པོར་བཤད་ཟིན་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེས། མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་འཛིན་པར་བཤད་ཅིང་། གཉེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་དང་པོའི་སྐབས་སུ་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་དང་། གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་པའི་སྦྱོར་འཇུག་གཉིས་ནི། གཉེན་པོ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་ལ་ཡར་སྦྱར་ཏེ་གཟུང་རྟོག་དང་པོ་དང་། འཛིན་རྟོག་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་སྤང་བྱ། གཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་དང་། འཛིན་རྟོག་གཉིས་པ་འཇུག་པའི་སྤང་བྱར་བཤད་དོ། །འཕགས་པས་སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་བཞི་ལ་སྐབས་འདིར་ཐ་སྙད་གསལ་བར་གསུངས་པ་མི་སྣང་ཞིང་། གཉེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།འདི་བསྟན་སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཐེག་དམན་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་ནི་མེད་དེ། ཐེག་དམན་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་མ་ལུས་པ་ས་དང་པོ་ནས་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་སྐབས་གཉིས་པར། ས་དགུ་ལ་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། །ཞེས་པར་བསྟན་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་འདིར་དངོས་སུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། སྤང་གཉེན་སྦྱོར་བའི་ཚིག་ནི་གཟུང་རྟོག་གི་སྐབས་སུ་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་དང་། འཛིན་རྟོག་གི་སྐབས་སུ་སྒོམ་པའི་ལམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡི། ཞེས་པས་སྟོན་ཏོ། །འོ་ན་འདིར་བསྟན་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་དེ། །ས་དགུ་ལ་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་བར་ཆད་མེད་ལམ་དགུ་པོ་ཡིན་ན། ལུས་རྣམ་གཞག་ཏུ་སྒོམ་པ་ཞེས། །བྱ་བའི་ལམ་ནི་སོ་སོ་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་བཞི་ཡི། །གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་དང་ནི། །ཞེས་བཞིར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། མི་འགལ་ཏེ་དགུར་ཕྱེ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་ས་དགུར་རེ་རེ་ལ་སྒོམ་སྤང་ཤེས་སྒྲིབ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སོགས་དགུ་དགུ་ཡོད་པས་དེ་དག་རིམ་པ་བཞིན་སྤོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ས་མཚམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། བཞིར་ཕྱེ་བ་ནི། སྔ
Chinese
如“有贪著及其因”等，以及“如实自性一切智”等所说。对此，论师似乎安立了所取分别，即俱生烦恼所取分别和净分所取分别两种；能取分别，即实物能取分别和假立能取分别两种。因为在第一品中已说过，对所取和能取的分别，说是见断和修断二者的总执。并且在修习对治品的场合也是那样说的缘故。在修断分别第一品中说“具有加行之境”，第二品中说“具有进入之境”的加行和进入二者，因为是对治，所以将彼二向上加于见断分别，即所取分别第一和能取分别第一是加行之所断，所取分别第二和能取分别第二是进入之所断。圣者对修断分别四者，在此处没有明显地说出名称，而在修习对治品的场合所说的，前面已经说过了。此中所说的修断分别四者，只是安住在菩萨道之所断品类中的智障，而没有声闻缘觉之所断品类，因为声闻缘觉之所断品类从初地起已经断尽的缘故。第二，对于能断对治，其自性在第二品“于九地乃为大”中已经说过，是考虑到这一点而在此没有直接说明。断与对治结合的语句，在所取分别的场合，以“于修道上应了知”来说明；在能取分别的场合，以“与修道相关联”来说明。那么，此处所说的修道顶加行，如果是“于九地乃为大”的场合中的九种无间道，那么与“于身差别中修习，各自之行有四种，四种分别之对治，以及四种之体性”所说的四种相违吗？不相违，分为九种，是因为三界九地中每一地都有修断智障大中之大等九种，是就次第断除彼等而从地界方面来分的。分为四种，是就以前
English
As it is said in "Having attachment and its cause," etc., and "The omniscient one as it is in reality," etc. Regarding these, the teacher seems to have established two types of apprehended object-related conceptualizations: the afflicted apprehended object-related conceptualization and the purified apprehended object-related conceptualization. For the apprehending subject-related conceptualization, there are two types: the conceptualization that apprehends substances and the conceptualization that apprehends imputations. Because it has already been explained in the first chapter that the conceptualizations of apprehended object and apprehending subject are said to be the general grasping of both what is to be abandoned by seeing and what is to be abandoned by meditation. And it is said in the same way during the gathering of antidotes. In the case of the first meditation-abandoned conceptualization, it is said to have an object of application, and in the second case, it is said to have an object of entry. Since these two, application and entry, are antidotes, they are applied to the seeing-abandoned conceptualization, that is, the first apprehended object-related conceptualization and the first apprehending subject-related conceptualization are to be abandoned by application, and the second apprehended object-related conceptualization and the second apprehending subject-related conceptualization are said to be abandoned by entry. The noble ones do not seem to have clearly stated the terms for the four meditation-abandoned conceptualizations in this context, and what was said during the gathering of antidotes has already been explained. These four meditation-abandoned conceptualizations mentioned here are only knowledge obscurations that reside in the category of what is to be abandoned on the bodhisattva path, and there are no categories of what is to be abandoned by the lesser vehicle, because all the categories of what is to be abandoned by the lesser vehicle have already been abandoned from the first ground onwards. Secondly, regarding the antidote that abandons, its nature has already been stated in the second chapter in "On the nine grounds, it is great." It was not directly stated here, considering that. The words that combine abandonment and antidote are shown by "One should know on the path of meditation" in the case of apprehended object-related conceptualization, and by "It is related to the path of meditation" in the case of apprehending subject-related conceptualization. So, if the peak application of the path of meditation shown here is the nine uninterrupted paths in the context of "On the nine grounds, it is great," then is it contradictory to the statement that "In the differentiation of bodies, meditation, each action has four, antidotes of four conceptualizations, and the nature of four"? It is not contradictory. The division into nine is because each of the nine grounds of the three realms has nine types of great knowledge obscurations to be abandoned by meditation, such as the great of the great, and it is divided from the perspective of the ground, considering that they are abandoned in sequence. The division into four is based on the previous