Tibetan
ར་ཞེན་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་གྱིས་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་མེད། བྱང་སེམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་དུ་ཞེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གཉིས་ལས་ཕྱི་མ་ནི་འདིར་བསྟན་ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་གིས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྟོག་པའི་དོན་ནི། རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལ་བླང་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལ་དེར་ཞེན་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལ་དེར་ཞེན་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་རང་རྒྱལ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ཏེ། ལམ་གསུམ་པའི་རྣམ་པའི་སྐབས་སུ་རྣམ་པར་བྱང་བ་མེད་པ་དང་། ཞེས་དང་། དེའི་སྤང་བྱར་རྣམ་བྱང་གི་གཟུང་བར་རྟོག་པ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ཏེ། དེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད། ཐེག་དམན་གྱི་རྒྱུད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གཉིས་ལས་སྐབས་དང་པོར་དེ་གཉིས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་འཛིན་པར་བྱེད་ལ་ཕྱི་མ་དེ་ཉིད་སྐབས་འདིར་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་ཕྱེ་བ་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་དང་རིགས་དང་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས། ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་ཕྱེ་བ་ནི། སྲིད་དང་ཞི་བར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་མོ། །འཛིན་རྟོག་ལ་གཉིས་ལས། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ནི་བདེན་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དང་། ཕྱི་མ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་ཡིན་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། སྐབས་དང་པོར་དེ་གཉིས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་རྫས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཞེས་གསུངས་ལ། སྐབས་འདིར་ནི་མདོར་བསྟན་དུ་སྔ་མ་དངོས་སུ་བསྟན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྫས་ཡོད་པ། རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་དག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱས་བཤད་དུ་ཕྱི་མ་དངོས་སུ་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་དེ་ལ་འཛིན་འདོར་སོགས་ཆོས་དགུར་ཕྱེ་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྤང་བྱ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་དམན་གྱིས་ཡུལ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གློ་དེ་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་ལས། སྐབས་དང་པོར་དེ་གཉིས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་བཏགས་པའི་རྟེན་ཅན་ཅེས་གསུངས་ལ། སྐབས་འདིར་མདོར་བསྟན་དུ་སྔ་མ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་བཤད་དུ་ཕྱི་མ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་ནི་སྔར་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་འཛིན་རྟོག་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། དབྱེ་ན་དགུར་ཡོད་དོ། །ཅེས་མདོར་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་ཕྱེ་བ་ནི། འཛིན་པ་དང་ནི་འདོར་བ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་དབྱེ་བ་ནི། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །འདིར་མདོར་བསྟན་དུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །ཞེས་འཛིན་རྟོག་གཉིས་པོ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་བཤད་པའི་དོན་ལ། ཁ་ཅིག་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་གཞུང་དེས་རྣམ་པར་གསལ་བའི་མཚན་གཞི་ངོས་གཟུང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་མ་བསྟན་པར་འདོད་པ་དང་། གཞན་དག་ཡུལ་རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་གཉིས་སོ་སོར་ངེས་པར་བསྟན་གྱི་ཡུལ་ཅན་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། བརྟགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས་སོ་སོར་ངེས་པར་མ་བསྟན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པར་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །སེམས་ཅན་རྫས་དང་བརྟགས་ཡོད་པར། །ཞེས་པའི་གཞུང་གིས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་སོ་སྐྱེ་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་དེ། དེ་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག འཕགས་རྒྱུད་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་བསྟན་གྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་འཕགས་པ་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་དེ། དེ་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉིར་སྣང་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཞག་པས་ནི་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་དེ་ནི་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་
Chinese
此乃耽著，声闻和独觉没有如此耽著，因为菩萨如此耽著。如此二者中，后者是指此处所说的逆品所取分别。第二，彼之对治所依之分别的意义是，对清净之法显现为应取之所取而耽著。其中，对小乘的清净之法耽著于彼，以及对大乘的清净之法耽著于彼，二者中，前者是独觉道之所断品类中的所取分别，因为在道第三相的场合中，没有清净，以及，在其所断中，取清净之所取而分别。后者是菩萨道之所断品类中的所取分别，因为其存在于菩萨的相续中，不存在于小乘的相续中。如此二者中，第一种场合中，未将二者分开，称为彼之对治所依，即执持二者之总相，而后者即是此处所说的趣入所取分别。趣入所取分别从境的角度分为九种，即：自性与种姓等二颂。逆品所取分别从境的角度分为九种，即：堕入有寂故等三颂。执著分别有二，实执分别即是真执，其中，有就补特伽罗而言的实执分别，以及就法而言的实执分别，二者中，前者是声闻的，后者是大乘的所断品类，此前已经说过。第一种场合中，未将二者分开，称为实事所依，而此处在总说中，直接指出了前者，即：有情实有，认为是有分别执著者。在广说中，直接指出了后者，因为将其境分为执取、舍弃等九法而宣说。第二，假立执著分别，是菩萨的不共所断，因为小乘不能舍弃对境仅仅显现为假立的执著。其中也有就补特伽罗而言的假立执著分别，以及就法而言的假立执
English
This is attachment, which is not present in Hearers and Solitary Realizers, because Bodhisattvas have such attachment. Among these two, the latter refers to the reversed grasping conceptuality mentioned here. Secondly, the meaning of the conceptuality that depends on its antidote is to manifestly cling to the Dharma of purification as something to be taken. Among these, there are two types: clinging to the Dharma of purification of the Lesser Vehicle and clinging to the Dharma of purification of the Great Vehicle. The former is the grasping conceptuality that belongs to the category of what is to be abandoned on the path of the Solitary Realizer, because in the case of the third aspect of the path, there is no purification, and because it grasps the grasping conceptuality of purification as something to be abandoned. The latter is the grasping conceptuality that belongs to the category of what is to be abandoned on the path of the Bodhisattva, because it exists in the mindstream of the Bodhisattva but not in the mindstream of the Lesser Vehicle. Thus, in the first case, these two are not distinguished separately, and it is called the dependence on its antidote, which holds the general characteristic of both, while the latter is shown as the grasping conceptuality that enters into this context. The entering grasping conceptuality is divided into nine from the perspective of the object, namely: "Essence and lineage," etc., two verses. The reversed grasping conceptuality is divided into nine from the perspective of the object, namely: "Because it falls into existence and peace," etc., three verses. Among the two types of grasping conceptuality, substantial grasping conceptuality is the grasping of truth, and among these, there are substantial grasping conceptuality based on the individual and substantial grasping conceptuality based on phenomena. It has already been said that the former belongs to the Hearers and the latter belongs to the category of what is to be abandoned by the Great Vehicle. In the first case, these two are not distinguished separately and are called dependent on substance, while in this case, the former is directly shown in the summary, namely: "Sentient beings are substantially existent, they are considered to be those who grasp conceptuality." In the detailed explanation, the latter is directly shown, because its object is divided into nine dharmas such as grasping and abandoning and explained. Secondly, imputed grasping conceptuality is the uncommon object to be abandoned by Bodhisattvas, because the Hearers cannot abandon the attachment of merely imputing to the object. Among these, there are also imputed grasping conceptuality based on the individual and imputed grasping
Chinese
在所作的假立执著分别二者中，初次没有将二者分开，说为假立的所依。这次在总说中，直接显示前者，在广说中，直接显示后者的道理与之前相同。这样，执著分别二者的体性和，分为九种。这样以简略的方式显示的是：凡夫圣者之差别。等等二颂。从所缘的角度将实执分别分为九种是：执著以及舍弃。等等二颂。从所缘的角度将假立执著分别分为九种是：特意决定不生起。等等二颂。此处在总说中，凡夫圣者之差别。这样将执著分别二者对凡夫圣者二者分别解说的意义上，有些人口头上就像是实执分别和，假立执著分别对凡夫圣者二者分别确定一样认为。有些人认为该论典只是对非常明显的例子进行识别，并没有对凡夫圣者二者分别确定地显示。另外一些人认为，所缘境的实执和假立执著二者分别确定地显示了，但有境的实执分别和，假立执著分别二者没有分别确定地显示，这些都不是论典的本意，已经在其他地方解释过了。那么是什么呢？凡夫圣者之差别。有情实与假立有。这样的论典直接显示了实执分别只存在于凡夫的相续中，这是从补特伽罗的角度所作的实执分别，因为圣者的相续中没有它。直接显示的假立执著分别只存在于圣者的相续中，这是从补特伽罗的角度所作的真如作意之假立执著分别，因为凡夫的相续中没有从补特伽罗的角度所作的真如作意之假立执著分别。像这样，在《二显论》中说：一切法皆无我。像这样的法，难道不是凡夫也能证悟吗？因此，如果说执著的分别第一种安立方式不能遍及的话，那么，那些是信解作意。
English
Among the two kinds of conceptualizations of imputation, in the first instance, without distinguishing the two, it is said to be the dependent of imputation. In this instance, in the summary, the former is directly shown, and in the detailed explanation, the way the latter is directly shown is the same as before. Thus, the nature of the two conceptualizations of grasping, and the divisions are nine. To show this in a concise way is: Differentiating ordinary beings and noble ones. etc., two verses. Dividing the conceptualization of grasping at substance into nine from the perspective of the object is: Grasping and abandoning. etc., two verses. Dividing the conceptualization of grasping at imputation into nine from the perspective of the object is: Intentionally, definitely not arising. etc., two verses. Here, in the summary, differentiating ordinary beings and noble ones. Thus, regarding the meaning of explaining the two conceptualizations of grasping separately for the two, ordinary beings and noble ones, some people verbally think that the conceptualization of grasping at substance and the conceptualization of grasping at imputation are definitely separate for the two, ordinary beings and noble ones. Some people think that the text only identifies the very clear examples, and does not definitely show the two, ordinary beings and noble ones, separately. Others think that the object, the grasping at substance and the grasping at imputation, are definitely shown separately, but the object-possessor, the conceptualization of grasping at substance and the conceptualization of grasping at imputation, are not definitely shown separately. These are not the intention of the text, and have been explained elsewhere. So what is it? Differentiating ordinary beings and noble ones. Sentient beings, substance and imputation exist. The text directly shows that the conceptualization of grasping at substance exists only in the continuum of ordinary beings, because it is the conceptualization of grasping at substance made from the perspective of the person, because it does not exist in the continuum of noble ones. The directly shown conceptualization of grasping at imputation exists only in the continuum of noble ones, because it is the conceptualization of grasping at imputation of suchness from the perspective of the person, because the conceptualization of grasping at imputation of suchness from the perspective of the person does not exist in the continuum of ordinary beings. Thus, in the Nirbhasa, it says: All phenomena are selfless. Are such phenomena not realized even by ordinary beings? Therefore, if the first establishment of the conceptualization of grasping does not pervade, then those are faith and attention.