Tibetan
མ་དང་པོ་གསུམ་དུ་སྦྱོར་བར་གྲུབ་པས་འཕགས་སེང་གཉིས་ཀྱི་བཞེད་པ་དེ་ཉིད་རྩ་བའི་དགོངས་པ་སྣང་ངོ་། །དེའི་འོག་ཏུ་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ནི་ལུས་རྣམ་བཞག་ཏུ། མཐོང་ཞེས་བྱ་དང་སྒོམ་པ་ཞེས། །བྱ་བའི་ལམ་ནི་སོ་སོ་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་བཞི་ཡི། །གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་དང་ནི། །ཞེས་མཐོང་སྤང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིའི་གཉེན་པོའི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པས། འདིར་དེ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་སྤང་བྱ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ངོས་གཟུང་བ་དང་། གཉེན་པོ་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ངོས་གཟུང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གཟུང་རྟོག་དང་། འཛིན་རྟོག་གཉིས། དང་པོ་ལ་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་དང་། ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དགུར་ཕྱེ་བ་དང་བཅས་པ་མདོར་བསྟན་པ་ནི། འཇུག་པ་དང་ནི་ལྡོག་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པས། འདི་གཉིས་སྐབས་དང་པོར་བསྟན་པའི་རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་ཏུ་བཞེད་དེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དེ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྐབས་དང་པོར་བསྟན་པའི་རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་ནི་རང་ཡུལ་ལ་བླང་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་ལ་ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་ནི་རང་ཡུལ་ལ་ལྡོག་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནད་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྐབས་དང་པོར་གཟུང་རྟོག་ལ་གཞིའི་རྟེན་ཅན་དང་། དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་དངོས་སུ་གསུངས་ཤིང་གཞིའི་རྟེན་ཅན་གྱི་གཟུང་རྟོག་གི་དོན་ཡང་རང་ཡུལ་དེ་མ་རིག་པ་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཡིན་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་དོར་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་རང་རྒྱལ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཞིའི་རྟེན་ཅན་དང་། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་གཞིའི་རྟེན་ཅན་གྱི་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མ་རིག་པ་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་ནས་དོར་བྱའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ལམ་གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་། ཞེས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་རང་རྒྱལ་ལམ་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་བཟློག་བྱར་མངོན་པ
Chinese
由于与前三个（部分）结合而成立，因此圣狮（指无著和世亲）二者的观点似乎是根本的意图。在那之后，《现观庄严论》中关于见道顶加行在“身差别”中说：“见名为与修名为，所作之道各自有，四种分别之对治，以及四种之体性。”这里从见道所断的能取所取四种分别的对治的还灭方面进行了阐述。在此，为了确定这一点，需要识别所断的能取所取分别，以及识别对治见道顶加行。其中，第一点包括能取分别和所取分别两种。第一种又分为进入所取分别和还灭所取分别两种，通过所缘的方面分为九种，并对此进行了简要的阐述，即“进入与还灭”等一颂。三部《十万颂般若》的作者认为，这二者是第一品中所说的清净所取分别，因为这二者的所缘是菩萨道的果位以及声闻道的果位，这些都是清净的法。这是他们的想法。但这是不合理的，因为第一品中所说的清净所取分别是对自己的所缘显现为应取而执著的心，而还灭所取分别是对自己的所缘显现为应还灭而执著的心。关键的意义在于此：第一品中明确地提到了所取分别的基地有和它的对治的基地有这两种术语，并且基地有的所取分别的含义是，即使自己的所缘是不明等烦恼之法，或者是声闻道等清净之法，也是执著于应舍弃的所取。其中，有自生道所断的种姓的基地有，以及菩萨道所断的种姓的基地有这两种所取分别。第一种是：执著于不明等烦恼之法，认为其是应舍弃的所取，这在第三道（无间道）的场合中说“没有烦恼”等，因为证悟到烦恼的所取无自性的心被说成是自生道的证悟之种。第二种是：将声闻道的果位等显现为应还灭
English
Since it is established by combining with the first three (parts), the views of the two noble lions (Asanga and Vasubandhu) appear to be the fundamental intention. After that, in the "Body Differentiation" of the Abhisamayalankara concerning the peak application of the path of seeing, it says: "Seeing is named, and meditation is named, the paths of action are separate, the antidotes to the four discriminations, and the four natures." Here, it is explained from the aspect of the reversal of the antidotes to the four discriminations of what is to be abandoned, what is grasped, and what is held, which are abandoned on the path of seeing. Here, in order to establish this, it is necessary to identify the discriminations of what is to be abandoned, what is grasped, and what is held, and to identify the peak application of the antidote, the path of seeing. Among these, the first point includes two types: grasping discrimination and holding discrimination. The first is further divided into two types: entering grasping discrimination and reversing grasping discrimination, which are divided into nine types through the aspect of the object, and this is briefly explained in the verse "Entering and reversing," etc. The authors of the three hundred thousand-verse Prajnaparamita believe that these two are the pure grasping discriminations mentioned in the first chapter, because the objects of these two are the fruit of the Bodhisattva path and the fruit of the Hearer path, which are pure dharmas. This is their thought. But this is unreasonable, because the pure grasping discrimination mentioned in the first chapter is the mind that clings to its own object as something to be taken, while the reversing grasping discrimination is the mind that clings to its own object as something to be reversed. The key meaning is this: In the first chapter, the terms "base-having" and "antidote-having" of grasping discrimination are explicitly mentioned, and the meaning of the base-having grasping discrimination is that even if its own object is the dharma of ignorance and other afflictions, or the dharma of purification such as the Hearer path, it is still clinging to what should be abandoned. Among these, there are two types of grasping discriminations: the base-having of the lineage to be abandoned on the self-liberation path, and the base-having of the lineage to be abandoned on the Bodhisattva path. The first is: clinging to the dharma of ignorance and other afflictions, thinking that it is the grasping of what should be abandoned, which is said in the context of the third path (the path of no interval) as "without afflictions," etc., because the mind that realizes the selflessness of the grasping of afflictions is said to be the seed of the realization of the self-liberation path. The second is: making the fruit of the Hearer path, etc., appear as something to be reversed.