Tibetan
་སྟེང་དུ་ཡང་སྤྱིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་གསུམ་དུ་ཡོད་པར་ངེས་ནས་དེ་དག་མཚོན་བྱེད་གང་གིས། མཚན་གཞི་གང་གི་སྟེང་དུ་མཚོན་མ་ངེས་པ་ལ་སྐབས་འདིར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་གསུངས་པ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མཚོན་པའི་ཚུལ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུས་འབྲས་བུ་མཚོན་ཚུལ་དང་། འབྲས་བུས་རྒྱུ་མཚོན་ཚུལ་ལ་སྦྱར་བའི་བཤད་པ་མང་དུ་མཛད་པ་ནི་གཞུང་གི་ཟུར་རེ་རེ་ལ་བལྟས་ན་རུང་བར་འདྲ་བར་སྣང་ཡང་། མཚོན་ཚུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་རྟོགས་པས་གཞུང་གི་དགོངས་པ་ལ་སྒྲིབ་ཉན་ཡོད་དོ། །འོ་ན་ཉིར་སྣང་དུ། ད་ནི་ཇི་ལྟར་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་སྙམ་ན། དེའི་དོན་ནི་སྐྱོན་གྱི་སྐབས་སུ་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པ་ལ་སྐྱོན་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྲུང་སྐྱོབ་མཛད་པས་སྐྱོན་གྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ཡུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བུ་མང་དུ་ཡོད་པའི་མ་ན་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མའི་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསྐྱེད་པར་བསྟན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་དེ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེད་བྱེད་མཚོན་བྱར་བྱས་ནས་དེའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་མདོ་སྡུད་པར། མ་ཞིག་ན་བར་གྱུར་ལ་བུ་ནི་མང་ཡོད་པ། །དེ་དག་ཡིད་མི་བདེ་ཞིང་དེ་ལ་རིམ་གྲོ་བྱེད། །དེ་བཞིན་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་། །ཡུམ་གྱུར་ཤེས་རབ་དམ་པ་འདི་ལ་དགོངས་པར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་བ་མཚོན་བྱར་བྱས་ནས་དེའི་མཚན་ཉིད་འཇོག་དགོས་སོ་སྙམ་ན། འདི་ལ་རིགས་པའི་གཞུང་ལུགས་ལས། ཡང་ན་དེ་རྟོགས་ནས་ལྡོག་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་བྱའི་དུས་སུ་ཡན་ལག་མིན། །ཞེས་པའི་དོན་རྟོགས་དགོས་སོ། །དེ་དག་གི་སྐབས་སུ་དཀའ་བའི་གནས་ལ་དཔྱད་པ་ལ་ཤེས་པ་དེ། གཡོ་བ་ལ་སོགས་ཤེས་བྱ་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་ལ་དཔྱད་པ། ཁྱད་མཚན་གྱི་སྐབས་སུ་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་ལ་ཁྱད་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ། བྱེད་མ
Chinese
而且，总的来说，这也是大乘的瑜伽，具体来说，确定有三种遍知三智的瑜伽，因此，用什么来表示它们呢？因为不确定在哪个基上表示什么，所以这里宣说了相的论典，因此应当结合表示自身体性的方式。早期的人们对于以因表示果，以果表示因的方式作了很多解释，如果看论典的每个部分，似乎都可以，但是，因为不了解表示方式的体性如何，所以会有遮蔽论典意图的危险。那么，在《现观庄严论》中，既然是依于以道智的十六种行相生起如来，那么，应该如何理解呢？它的意思是说，在过失的情况下，修习瑜伽有很多过失，但是，由于十方诸佛的守护，不会被过失所左右，因为大乘的瑜伽是生起一切如来的佛母。譬如，有很多儿子的母亲生病时，所有的儿子都会侍奉母亲一样。如果这样说，那么，要确定显现生起如来的大乘瑜伽的相是什么，这才是关键，如果把如来生起者作为所表，然后显示它的相，那就不是这里的重点了。如《摄颂》中所说：母亲衰老多病时，儿子虽然有很多，他们心中不悦意，并且侍奉她。同样，十方世界的诸佛，也忆念作为佛母的殊胜般若。这样说的。那么，如果认为应该把生起它的作为所表的大乘瑜伽作为能表，然后安立它的相，那么，对于这一点，需要理解理路的论典中所说的：或者因为证悟它而返回，所以在所要证悟之时不是支分。这些时候，对于困难之处进行分析的智慧是，在“动摇等所知”的时候，分析十四种不记说的见解，在差别相的时候，分析基智的瑜伽是否有差别相。作者
English
Moreover, in general, this is also the yoga of the Mahayana. Specifically, it is certain that there are three yogas of the three knowledges of omniscience. Therefore, what should be used to represent them? Since it is uncertain what is represented on which basis, the treatises on characteristics are explained here. Therefore, it should be applied to the way of representing one's own nature. The early scholars made many explanations based on the way the cause represents the effect and the way the effect represents the cause. If you look at each part of the treatise, it seems that it is possible, but because you do not understand the nature of the way of representing things as they are, there is a risk of obscuring the intention of the treatise. So, in the Abhisamayalankara, since it is based on the sixteen aspects of the knowledge of the path giving rise to the Tathagata, how should it be understood? Its meaning is that in the case of faults, there are many faults in practicing yoga, but because of the protection of the Buddhas of the ten directions, it is not dominated by faults, because the yoga of the Mahayana is the mother of all Tathagatas. For example, when a mother with many sons becomes ill, all the sons serve the mother. If it is said in this way, then it is crucial to determine what the characteristic of the Mahayana yoga that manifests the arising of the Tathagata is. If the producer of the Tathagata is taken as the signified and then its characteristic is shown, then that is not the point here. As it is said in the Compendium of Sutras: When the mother is old and sick, although there are many sons, they are unhappy and serve her. Similarly, the Buddhas of the ten directions also remember the supreme Prajna that is the mother of the Buddhas. It is said in this way. So, if one thinks that the Mahayana yoga that gives rise to it should be taken as the signifier and then its characteristic should be established, then for this, it is necessary to understand what is said in the treatise on reasoning: Or because of realizing it, one turns back, so it is not a limb at the time of what is to be realized. At these times, the wisdom that analyzes the difficult points is, at the time of "moving and so on, the knowable," analyzing the fourteen unstated views, and at the time of the distinguishing characteristic, analyzing whether the yoga of the base knowledge has a distinguishing characteristic. Author
Tibetan
ཚན་གྱི་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་གང་གི་མཛད་པ་ཡིན་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལྟ་ངན་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ངོས་གཟུང་བ་དང་། དེ་བཅུ་བཞིར་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་བ་གང་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་སྔོན་གྱི་མཐར་རྟོག་པའི་ལྟ་བ་བཅོ་བརྒྱད། ཕྱི་མའི་མཐར་རྟོག་པའི་ལྟ་བ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་སྟེ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་འདུས་པ་ལས། དང་པོ་ལ་སྡོམ་ནི། རྟག་དང་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་མེད་དང་། །མཐའ་ལྡན་དེ་བཞིན་ལྷ་མི་སྤོང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རྟག་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་བཞི། ཁ་ཅིག་རྟག་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་བཞི། རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཉིས། མཐའ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་བཞི། ལྷ་མི་སྤོང་བར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་བཞི་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཞི་ནི། ཕྱི་རོལ་པའི་བསམ་གཏན་པ་འགའ་ཞིག་གིས་སྔོན་གྱིས་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་བར་གྱི་བསྐལ་པ་ཉི་ཤུ་དང་། བཞི་བཅུ་དང་བརྒྱད་ཅུ་དྲན་པ་དང་། ལྷའི་མིག་གི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཁ་དོག་བཟང་པོ་དང་། ངན་པ་ཤི་བ་རྣམས་དེ་དང་དེར་སྐྱེས་པར་མཐོང་ན་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་མཐོང་བ་ལྟར་རྟག་གོ་ཞེས་སྨྲས་པའོ། །ཁ་ཅིག་རྟག་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་བཞི་ནི། ཚངས་ཆེན་གྱི་འཁོར་འགའ་ཞིག་ཤི་ནས་མིར་སྐྱེས་བསམ་གཏན་སྒྲུབ་སྟེ་མངོན་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་བལྟས་པས་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་མ་ཤི་བར་མཐོང་ནས་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྟག་ལ། ལྷ་གཞན་རྣམས་ནི་མི་རྟག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། ཚངས་ཆེན་གྱི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་ཅིང་། སེམས་མི་འགག་པར་མཐོང་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་མི་རྟག་ལ་སེམས་རྟག་ཅེས་པ་དང་། འདོད་ལྷ་རྩེ་བས་རབ་ཏུ་བསླུས་པ་ཞིག་རྩད་མོས་དྲན་ཤེས་བཞིན་ཉམས་ཏེ་ཤི་བ་ན་མིར་སྐྱེས་ཏེ། མངོན་ཤེས་བསྐྱེད་དེ་བལྟས་པས་རང་གི་སྔར་གྱི་ཟླ་བོ་རྣམས་མ་ཤི་བར་མཐོང་སྟེ་ལྷ་རྩེ་བས་བསླུས་པ་རྣམས་མི་རྟག་ལ་གཞན་རྟག་ཅེས་པ་དང་། ལྷ་གྲོགས་ལ་ཡིད་འཁྲུགས་པ་ཁ་ཅིག་གི་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤི་སྟེ་མིར་སྐྱེས་ནས་སྔ་མ་ལྟར་མངོན་ཤེས་བསྐྱེད་དེ་བལྟས་པས། གཞན་རྣམས་མ་ཤི་བར་མཐོང་ནས་ལྷ་ཡིད་འཁྲུགས་པ་དག་ནི་མི་རྟག་ལ་གཞན་རྣམས་རྟག་གོ་ཞེས་སྨྲའོ། །རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་གཉིས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ནི། གཟུགས་མེད་ནས་ཤི་འཕོས་པའི་སེམས་ཅན་འགའ་ཞིག་འདོད་གཟུགས་སུ་སྐྱེས་པ་ན། མངོན་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་དྲང་སྲོང་འགའ་ཞིག་གིས་དེའི་རྒྱུ་སྔ་མ་གང་ཡིན་བ
Chinese
关于“品”的章节中，对佛和菩萨的事业进行研究，共有三个方面。第一方面又分为两点：一是识别六十二种邪见，二是将这些邪见归纳为十四种。第一点是：所有外道修行者的观点，都可归纳为六十二种，即执着于“前际”的十八种观点和执着于“后际”的四十四种观点。关于第一点，总的来说是：常、部分常、无因，有边、如是、舍弃天人。如是，主张常有论者的四种观点，主张部分常有论者的四种观点，主张无因论者的两种观点，主张有边和无边论者的四种观点，以及主张舍弃天人的四种观点。其中，最初的四种观点是：一些外道禅定者通过回忆前世的宿命通，能够回忆起二十个、四十个和八十个中劫，并且通过天眼通看到众生美好的和丑陋的颜色，以及看到死去的众生投生到那里那里，于是他们认为自我和世界就像他们所见的那样是常有的。主张部分常有论者的四种观点是：一些大梵天的眷属死去后转生为人，通过修习禅定生起神通，看到大梵天没有死去，于是他们说大梵天是常有的，而其他的神是不常有的；或者看到大梵天的地、水、火、风四大种是不常有的，而心识没有断灭，于是他们说四大种是不常有的，而心识是常有的；或者一个被欲界天神戏弄的人，由于迷恋而失去了记忆和意识，死后转生为人，通过生起神通看到自己以前的同伴没有死去，于是他们说被欲界天神戏弄的人是不常有的，而其他人是常有的；或者一些对天神朋友心怀不满的人，由于这种不满的力量而死去，转生为人后像前面一样生起神通进行观察，看到其他人没有死去，于是他们说对天神不满的人是不常有的，而其他人是常有的。关于主张无因论者的两种观点，他们是依靠禅定而主张无因的：一些从无色界死去并转移的众生投生到色界或欲界，一些具有神通的仙人认为他们没有
English
In the chapter on "Qualities," there are three aspects to examining the deeds of Buddhas and Bodhisattvas. The first aspect is further divided into two points: first, identifying the sixty-two wrong views, and second, summarizing these views into fourteen. The first point is: all the views of externalist Tirthikas are included in sixty-two, namely, eighteen views that speculate on the "prior extreme" and forty-four views that speculate on the "posterior extreme." Regarding the first point, the summary is: permanent, partially permanent, without cause, with end, likewise, abandoning gods and humans. Thus, there are four views of those who assert permanence, four views of those who assert partial permanence, two views of those who assert causelessness, four views of those who assert having or not having an end, and four views of those who assert abandoning gods and humans. Among these, the first four views are: some externalist meditators, through the superknowledge of recollecting previous existences, can remember twenty, forty, and eighty intermediate kalpas, and through the superknowledge of the divine eye, they see beings with good and bad colors, and see beings who have died being born there and there, so they think that the self and the world are permanent as they see them. The four views of those who assert partial permanence are: some attendants of the Great Brahma die and are reborn as humans, cultivate meditation and generate superknowledge, and see that the Great Brahma has not died, so they say that the Great Brahma is permanent, while the other gods are impermanent; or they see that the great elements of the Great Brahma are impermanent, and that consciousness does not cease, so they say that the elements are impermanent, while consciousness is permanent; or someone who is greatly deceived by the Playful Gods of the desire realm loses memory and awareness due to infatuation, and after dying is reborn as a human, and through generating superknowledge sees that his former companions have not died, so they say that those deceived by the Playful Gods are impermanent, while others are permanent; or some who are displeased with their divine friends die due to the power of this displeasure, and after being reborn as humans, they observe as before by generating superknowledge, and see that others have not died, so they say that those displeased with the gods are impermanent, while others are permanent. Regarding the two views of those who assert causelessness, they rely on meditation to assert causelessness: some beings who die and transmigrate from the formless realm are born into the form or desire realm, and some sages with superknowledge think that they do not have