Tibetan
་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ། གྲངས་བཞིན་དུ་སྒོམ་པ་དང་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལྔ་དང་དྲུག་ཡིན་ཞེས་སོ། །ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས་ཀྱིས་དང་པོ་ཉན་རང་གཉིས་ཀ་ལ། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་སྒོམ་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་ལ་གསལ་བར་བཤད་དེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་བསྡུས་དོན་ལས། དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བྱ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ལ་གནས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མཚུངས་པ་ཁོ་ནའོ། །རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་སྒོམ་ལམ་དང་། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་སོགས་དང་། ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཀ་ལ། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་སྒོམ་ལམ་དུ་བཤད་དེ། ཚིག་གསལ་ལས། ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་སྐབས་སུ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་སྨོས་པ་ནི། དེ་དག་གིས་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཅོ་ལྔ་སྨོས་པ་ནི་དེ་དག་གི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །གསེར་གླིང་བས་དང་པོ་ཉན་ཐོས། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་རང་རྒྱལ་ལ་བཤད་ཀྱི་ལམ་གྱི་དམིགས་བསལ་མེད་དོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཉེར་བདུན་ལ་སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ནི་མེད་པའི་རྣམ་པ་སོགས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་མ་རྟོགས་པས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དངོས་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཐེག་དམན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྔོན་སོང་ལ་ནི་དམིགས་བསལ་བྱ་དགོས་སོ། །བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ནི་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་རྣམ་པ་སོགས་མི་དམིགས་པར་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། རྒྱུ་དང་ལམ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དེའི་དོན་ཡང་སྔར་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཐོས་བསམ་གྱིས་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བསྡུ་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་སོགས་སོ་དྲུག་ཏུ་འདུས་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་སོ་དྲུག་པོ་བྱང་སེམས་སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་སོགས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་མ
Chinese
是所知障的对治。如其数量般地修习，是具有见道体性的有漏法，另一种是具有五种和六种特征的法。谢迥洛哲（藏文：ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས）说，第一种是声闻和独觉二者共有的，第二种和第三种清楚地阐述了独觉的修道和见道。在《现观庄严论》的简要意义中说：意义是这样的，声闻和独觉，因为烦恼障是相同的断除对象，安住于苦等谛，无常等相，无我等相的十六种行相是完全相同的。独觉因为是不共的，是所知障对治的体性，是有漏的修道，以及依赖于见道等等。法友（藏文：ཆོས་བཤེས་）说，第一种是声闻的见道和修道二者，第二种和第三种是独觉的修道。在《明句论》中说：在一切智的章节中，提到声闻的十六种行相，是他们见道和修道的特征。提到独觉的十五种行相，是他们修道的特征。金洲（藏文：གསེར་གླིང་བ་）说，第一种是声闻，第二种和第三种是独觉，但没有道的特殊性。菩萨相续中存在的二十七种，凡夫相续中存在的是以无相等总义的方式证悟，而不是现量证悟，因此不是基智的真实行相。然而，对于小乘的先前见道，必须加以区分。菩萨圣者相续中存在的是基智的行相，因为对无相等不作意而现量证悟。第二，详细阐述道智的行相是：因和道以及痛苦等。这是一个偈颂。它的意义是，先前在道智的章节中，通过听闻和思考而详细确定的内容，如果加以总结，就包含在离贪等三十六种行相中。像这样，凡夫菩萨相续中存在的这三十六种，是以离贪等总义的方式证悟，而不是
English
It is the antidote to the obscuration of knowledge. Meditating as per the number, it is the nature of the path of seeing with contaminated dharmas, and the other is the dharma with five and six characteristics. Sherjung Lodro said that the first is common to both Shravakas and Pratyekabuddhas, and the second and third clearly explain the path of meditation and the path of seeing of the Pratyekabuddhas. In the condensed meaning of the Abhisamayalankara, it says: The meaning is this, Shravakas and Pratyekabuddhas, because the obscuration of afflictions is the same object to be abandoned, abiding in the truth of suffering etc., the sixteen aspects of impermanence etc., and selflessness etc. are completely the same. Pratyekabuddhas, because they are uncommon, are the nature of the antidote to the obscuration of knowledge, the contaminated path of meditation, and relying on the path of seeing etc. Dharma Friend said that the first is both the path of seeing and the path of meditation of the Shravakas, and the second and third are explained as the path of meditation of the Pratyekabuddhas. In the Clear Words, it says: In the chapter on omniscience, mentioning the sixteen aspects of the Shravakas is the characteristic of their path of seeing and path of meditation. Mentioning the fifteen aspects of the Pratyekabuddhas is the characteristic of their path of meditation. Serlingpa said that the first is the Shravaka, the second and third are the Pratyekabuddha, but there is no distinction of the path. The twenty-seven that exist in the Bodhisattva's continuum, what exists in the continuum of ordinary beings is realized in the manner of the general meaning of non-existence etc., but not realized directly, so it is not the actual aspect of the base knowledge. However, for the previous path of seeing of the Hinayana, a distinction must be made. What exists in the continuum of the noble Bodhisattva is the aspect of the base knowledge, because it is directly realized without focusing on non-existence etc. Second, the detailed explanation of the aspects of the path knowledge is: cause and path and suffering etc. This is one verse. Its meaning is that what was previously determined in detail through hearing and thinking in the chapter on path knowledge, if summarized, is contained in the thirty-six aspects of detachment etc. In this way, these thirty-six that exist in the continuum of ordinary Bodhisattvas are realized in the manner of the general meaning of detachment etc., but not