Tibetan
ཛིན་རྟོག་པ་ཡོད་པ་གང་ཞིག བྱང་སེམས་སོ་སྐྱེ་ལ་མཐོང་སྤང་དུ་གྱུར་པའི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་དེར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མཐོང་སྤང་དུ་གྱུར་པའི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་རྒྱུད་ལ་མཐོང་སྤང་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ལ་མཐོང་སྤང་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ལ་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པའང་མི་འཐད་དེ། འདིར་བསྟན་རྫས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེའི་ཡུལ་གྱི་ངོས་འཛིན་དེ་ལྟར་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འཛིན་འདོར་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དགུ་པོ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། འདིར་བསྟན་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་དགུར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དྲངས་པའི་གང་ཟག་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་ཡུལ་གྱི་ངོས་འཛིན་དེ་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྔར་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་ཉི་སྣང་ལས། དེའང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོས་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཞེས་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་དེ་ཡུལ་ཅན་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་མིན་པར་ཡུལ་རྫས་འཛིན་ཁོ་ན་དང་། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པས་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་དེ་ཡུལ་ཅན་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་མིན་པར་ཡུལ་བཏགས་འཛིན་ཁོ་ནར་ཐལ། སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་བཤད་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཡུལ་ཅན་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་མི་བྱེད་པར་ཡུལ་རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་གཉིས་ལ་བྱེད་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འདིར་བསྟན་འཛིན་རྟོགས་གཉིས་པོ་དེ་ལྟར་དུ་འཇོག་པ་རིགས་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་སྐབས་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེ་འཕགས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། འདིར་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ཉི་སྣང་གི་ལུང་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་ཐལ། འདིར་དངོ
Chinese
凡是有执著分别念的，因为凡夫菩萨有见道所断的假立执著分别念的缘故。第一个宗因有遍。因为他的相续中有以法为首的见道所断的实物执著分别念的缘故，因为他的相续中有见道所断的于法执为真实的实执的缘故。后面的宗因有遍。因为他的相续中有见道所断的于法耽著作意的假立执著分别念的缘故。第三个也不合理，如果此处所说的实物执著分别念的对境是执著人我独立的实有，则必须是人我执。因为他的对境的确定是那样合理的缘故。如果承认，则执取和舍弃等的九个对境，有法。有遍。因为那样的缘故。如果不成立，则此处所说的实物执著分别念，以对境的差别分为九种是不合理的。对于后者，如果假立执著分别念的对境是由现量证悟无我的智慧所引导的，执著人为假立的意识，则是合理的。因为他的对境的确定是合理的缘故。如果承认，则如前一样。另外，从《日光疏》中说：“如果那样，则不能周遍于执著的分别念第一个。”那么，所谓的执著的分别念第一个，不是有境实物执著分别念，而是仅仅对境实物执著，并且“执著的分别念第二个不能周遍”中的执著的分别念第二个，不是有境假立执著分别念，而是仅仅对境假立执著。因为对于生者和圣者分别确定的分别念，不做有境实物执著分别念和假立执著分别念，而做对境实物执著和假立执著是合理的缘故。如果承认，则此处所说的两种执著分别念那样安立是合理的。又，此处直接显示如果是假立执著分别念，则仅仅是彼性作意的假立执著分别念不能周遍。因为那不一定仅仅存在于圣者身上的缘故。宗因成立。如果承认，则与《日光疏》中“此处意欲说唯彼性作意，故无实义”的教证相违。又，此处直接显示的实物执著分别念存在于圣者的相续中是合理的。此处直
English
Whatever has grasping conceptualization, because ordinary bodhisattvas have imputed grasping conceptualization that is abandoned by seeing. The first reason has pervasion. Because their continuum has substantial grasping conceptualization that is abandoned by seeing, with respect to phenomena, because their continuum has truth grasping that is abandoned by seeing, which grasps phenomena as true. The latter reason has pervasion. Because their continuum has imputed grasping conceptualization of interest and attention that is abandoned by seeing, with respect to phenomena. The third is also unreasonable, because if the object of the substantial grasping conceptualization shown here is grasping a person as an independently existing substance, then it must be a self-grasping of a person. Because the identification of its object is reasonable in that way. If asserted, then the nine objects such as grasping and abandoning are subjects. There is pervasion. Because of that. If not established, then it is unreasonable that the substantial grasping conceptualization shown here is divided into nine by the division of objects. For the latter, if the object of imputed grasping conceptualization is the mind that grasps a person as merely imputed, led by the wisdom that directly realizes selflessness, then it is reasonable. Because the identification of its object is reasonable. If asserted, then as before. Furthermore, from the "Sunlight Commentary": "If so, then the first grasping aspect of conceptualization will not be pervasive." Then, the so-called first grasping aspect of conceptualization is not an object-possessing substantial grasping conceptualization, but only an object substantial grasping, and the second grasping aspect of conceptualization in "the second grasping aspect of conceptualization will not be pervasive" is not an object-possessing imputed grasping conceptualization, but only an object imputed grasping. Because it is reasonable that the conceptualization that is separately determined for beings and noble ones is not made into object-possessing substantial grasping conceptualization and imputed grasping conceptualization, but is made into object substantial grasping and imputed grasping. If asserted, then it is reasonable that the two grasping conceptualizations shown here are established in that way. Also, if the directly shown imputed grasping conceptualization in this context is only the imputed grasping conceptualization of that very nature, then it is not pervasive. Because it is not necessarily only present in noble ones. The reason is affirmed. If asserted, then it contradicts the scriptural authority of the "Sunlight Commentary" which says, "Here it is intended to speak of attention to that very nature, so there is no essence." Also, it is reasonable that the directly shown substantial grasping conceptualization here is present in the continuum of noble ones. Here, direct