Tibetan
བཞི་པ་ནི། སྦྱོར་བའི་ཡུལ་ཅན་དང་། འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་གཉིས་པོ་དེ་ནི། སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་མིང་ཡིན་ཏེ། མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་ལ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་མིང་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་སོགས་བཞི་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་སྤང་རྟོག་པ་ལའང་ཐུན་མོང་མིན་པའི་མིང་རེ་རེ་དགོས་པར་བཞེད་ནས། སྔར་གྱི་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་ཅན་སོགས་བཞི་པོ་དེ་གསུངས་སོ། །གཟུང་རྟོག་དང་། འཛིན་རྟོག་གི་ཐ་སྙད་ནི་ཐུན་མོང་གི་མིང་ཡིན་ཏེ། མཐོང་དང་གོམས་པའི་ལམ་དག་ལ། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་རྣམས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་སྦྱོར་ལམ་པའི་ཡུལ་ཅན་གཉེན་པོ་ལ་བྱས་ནས། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་བཞི་གསུངས་པའི་གཉིས་པ་དེ་ཡིན་ན། དེ་ཆོས་ཅན། མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་དུ་ཐལ། གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་དང་ནི། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་མཐོང་སྤང་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་མཐོང་སྤང་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་སྤོང་བའི་དོན་དེ། ས་བོན་དངོས་སུ་སྤོང་བ་ལ་བྱེད་དམ། མངོན་གྱུར་པ་དངོས་སུ་སྤོང་བ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། སོ་སྐྱེའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་མངོན་གྱུར་བ་རྩེ་མོའི་སྤང་བྱ་དང་། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་བ་བཟོད་པའི་སྤང་བྱར་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་བཞི་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་སྟེ། ལུས་རྣམ་གཞག་ཏུ་གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་གསུངས་པའི་དོན་སྐབས་ལྔ་པར། སྐད་ཅིག་པ་ཡི་བཟོད་པ་ཡིས། །བསྡུས་པ་དེ་འདིར་མཐོང་བའི་ལམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མགོན་པོ་བྱམས་པའི་དགོངས་པ་འདི་ཡིན་མིན་གཞུང་གོང་འོག་བསྒྲིགས་ནས་རྣམ་དཔྱོད་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་གཟིགས་མཛོད། ཡམས་ནད་འདི་རྣམས་ཟད་ནས་ནི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཁ་ཅིག རྒྱུན་མཐའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་སྒོམ་སྤང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། འོ་ན་དེ་མངོན་གྱུར་བ་སྤངས་པ་ལ་བྱེད་དམ། དེའི་ས་བོན་སྤངས་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ས་བརྒྱད་པའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར
Chinese
第四，具有结合之境和进入之境的这两个，是修断分别念最初二者的不共之名，如同见断分别念有不共之名进入所取分别念等四者一样，修断分别念也认为需要各自的不共之名，所以说了之前的具有结合之境等四者。所取分别念和能取分别念的词语是共同之名，因为（经中）说：在见道和串习道中，有能取和所取的分别念。如果不是这样，而是将结合道者的境作为对治，结合道殊胜法的智慧是见断分别念四者的对治，如果是所说的四者中的第二个，那么，它（法）应是见道顶结合，因为是从“对治四种相”的场合所说的见断的对治。此外，那（法）见断进入所取分别念和实执分别念的断除之义，是对种子直接断除，还是对现行直接断除？如果如第一种，则不应理，因为是凡夫的分辨念。如果如第二种，则不应理，因为进入所取分别念的现行是顶位的断除对象，实执分别念的现行是忍位的断除对象。因此，作为见断分别念四者的对治的见道顶结合四者，是菩萨的见道苦法忍本体一，从断除所断的遣除之门而分，在身差别中，于对治的相所说的意义在第五品中说：刹那忍所摄，彼即此处见之道。怙主慈氏的密意是否如此，请将上下经典结合起来，由具有智慧者观察。当这些瘟疫病都消尽之后，在（经文）说“瘟疫病都消尽之后”的场合中，有些人说：常边的菩萨，你具有三乘功德圆满的一切所依，因为你是断除了修断所取能取之分别念一百零八种的补特伽罗。那么，那是断除了现行，还是断除了它的种子？如果如第一种，那么应是第八地的菩萨，因为那（菩萨）是第八地的菩萨。因此。
English
Fourth, these two, which have the object of union and the object of entry, are the uncommon names of the first two of the meditative abandonment of conceptualization. Just as the abandonment of conceptualization in the path of seeing has four uncommon names such as entering the grasped conceptualization, it is also considered necessary for the abandonment of conceptualization in meditation to have its own uncommon names, so the previous four, such as having the object of union, were spoken. The terms "grasped conceptualization" and "grasping conceptualization" are common names, because it is said (in the scriptures): "In the paths of seeing and familiarization, there are all the conceptualizations of grasping and grasping." If it is not like that, but the object of the path of union is taken as the antidote, and the wisdom of the supreme Dharma of the path of union is the antidote to the four conceptualizations to be abandoned by seeing, if it is the second of the four spoken of, then that (Dharma) should be the peak union of the path of seeing, because it is the antidote to the abandonment of seeing taught from the occasion of "the four aspects of the antidote." Furthermore, that (Dharma) is the meaning of abandoning the entering grasped conceptualization and the substance-grasping conceptualization to be abandoned by seeing. Is it directly abandoning the seed, or directly abandoning the manifest? If it is like the first, it is not reasonable, because it is the conceptualization of an ordinary person. If it is like the second, it is not reasonable, because the manifest entering grasped conceptualization is the object of abandonment of the peak, and the manifest substance-grasping conceptualization is said to be the object of abandonment of forbearance. Therefore, the four peak unions of the path of seeing as the antidote to the four conceptualizations to be abandoned by seeing are the Bodhisattva's path of seeing, the Dharma-forbearance of suffering, one in essence, divided from the door of eliminating the abandonment of what is to be abandoned. In the body arrangement, the meaning of the aspect of the antidote is spoken of in the fifth chapter: "That which is gathered by the momentary forbearance is the path of seeing here." Whether the intention of the Lord Maitreya is like this or not, please combine the upper and lower scriptures and observe it with those who have wisdom. After these plagues have all been exhausted, in the occasion of (the text) saying "After the plagues have all been exhausted," some say: The Bodhisattva of the constant side, you have all the reliance of the complete qualities of the three vehicles, because you are the person who has abandoned the one hundred and eight conceptualizations of the grasped and grasping aspects of the abandonment of meditation. Then, is that abandoning the manifest, or abandoning its seed? If it is like the first, then it should be the Bodhisattva of the eighth ground, because that (Bodhisattva) is the Bodhisattva of the eighth ground. Therefore.
Tibetan
་ཏེ། དག་ས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྔ་མ་དེ་ཆོས་ཅན། སྒོམ་སྤང་གཟུང་འཛིན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པར་ཐལ། དེའི་ས་བོན་དེ་རྣམས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་དེང་སང་གི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ཁ་མཐུན་པ་འདི་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། རྒྱུན་མཐའི་གནས་སྐབས་སུ་དེའི་ས་བོན་སྤངས་ཀྱང་། དེའི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་ཞེས་སྒྲོག་པར་བྱེད་དོ། །ཁོ་བོ་འདི་མི་འདོད་དེ། འོ་ན་མཐོང་སྤང་རྟོག་པའི་ས་བོན་སྤངས་ན་དེའི་བག་ཆགས་སྤངས་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དེས། དེའི་ས་བོན་སྤངས། བག་ཆགས་མ་སྤངས་པའི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེའི་ས་བོན་གྱི་དངོས་གཉེན་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེའི་ས་བོན་ཟད་པར་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁོ་ན་རེ། སྒོམ་སྤང་གི་ས་བོན་སྤངས། དེའི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པ་ཡོད་དེ། སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་སྤང་བྱ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་སྤང་བྱ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐ་ཆད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྤང་བྱ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒོམ་སྤང་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་བག་ཆགས་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་སྤང་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཆོས་ཅན་ཡོད་པའི་སྟེང་དུ་འབུད་དོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་བག་ཆགས་དེ་ལ་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་མེད་པར་ཐལ། དེའི་དངོས་གཉེན་དེ་ལ་ལམ་དེ་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གཞན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཁོ་ནར་དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པས་ཞེས་པའི་སྡུད་བྱེད་ཀྱི་སྤང་བྱ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པོ་སྒོམ་སྤང་གི་ས་བོན་ལ་བྱེད་དམ། བག་ཆགས་ལ་བྱེད། སྔ་མ་ལྟར་ན། རྒྱུན་མཐའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། སྒོམ་སྤང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་བག་ཆགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པར་ཐལ། དེའི་ས་བོན་དེ་དག་སྤངས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཁོ་ན་རེ། མ་ཁྱབ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པས་ཞེས་པ་དེའང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་ས་བོན་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཟེར། དེ་བས་ཀྱང་ཀྱེ་མ་འདི་ངོ་མཚར་ཆེ་བར་འདུག་སྟེ། དེའི་ས་བོན་ས་དང་པོ་ནས་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་སྤང་བྱར་
Chinese
是，因为是安住于清净地的补特伽罗的缘故。第二种情况，如果按照第二种情况，那么前者，即立宗者，应成已断除修断所断的能取所取分别的习气一百零八种，因为已断除那些习气的种子的缘故。这对于现今所有人都一致认可的观点并不周遍，因为他们宣称在常边际的状态中断除了种子，但未断除习气。我不认可这种说法，那么，如果断除了见断的分别的种子，则不周遍断除其习气，因为有此立宗。如果认可，那么，大乘的见道无间道，应成是断除了种子，而未断除习气的所依，因为认可的缘故。如果认可，那么，彼，即立宗者，应成不是彼种子的真实对治，因为你未完全断除彼种子的缘故。如果有人说：存在断除了修断的种子，而未断除其习气的情况，因为存在与修道顶加行所断相异的无间道顶加行所断的缘故。这实在是太离谱了，因为如此的所断，即立宗者，应成不是属于修断的所知障的习气，因为你不是修道顶加行所断的缘故。能立和所立二者都建立在有法之上。此外，应成所知障的习气，对于见断和修断二者，没有数量上的确定，因为其真实对治对于这二道不确定的缘故。承许此因。此外，如前者一样，断除一百零八种分别的同时，仅仅是断除了由它们所包括的一百零八种烦恼，那么，这个作为包括的所断的一百零八种，是作为修断的种子，还是作为习气？如果按照前者，那么，常边际的菩萨，即立宗者，应成已断除修断的烦恼障的习气一百零八种，因为已断除那些种子的缘故。承许此因。有人说：不周遍，因为“断除一百零八种烦恼”也指的是烦恼障的种子。即便如此，哎呀，这真是太令人惊奇了，因为其种子从第一地就已经断除了。如果按照后者，那么，它是与修道顶加行相异的无间道的顶加行所断
English
Yes, because it is a person who abides in a pure place. In the second case, if according to the second case, then the former, i.e., the proponent, should have abandoned the habits of grasping and appearance-apprehending conceptualizations, one hundred and eight in number, which are to be abandoned by cultivation, because the seeds of those habits have been abandoned. This is not pervasive for the view that everyone agrees with nowadays, because they proclaim that in the state of the extreme of continuity, the seeds have been abandoned, but the habits have not been abandoned. I do not accept this statement, then, if the seeds of the conceptualizations to be abandoned by seeing are abandoned, then it is not pervasive to abandon their habits, because of this proposition. If accepted, then, the uninterrupted path of the path of seeing of the Great Vehicle should be the basis of the abandonment of the seeds, but not the abandonment of the habits, because of acceptance. If accepted, then, that, i.e., the proponent, should not be the real antidote to that seed, because you have not completely abandoned that seed. If someone says: There is a case where the seeds to be abandoned by cultivation are abandoned, but their habits are not abandoned, because there is the object to be abandoned by the peak practice of the uninterrupted path that is different from the object to be abandoned by the peak practice of the path of cultivation. This is really too outrageous, because such an object to be abandoned, i.e., the proponent, should not be the habit of the obscuration of knowledge that belongs to the objects to be abandoned by cultivation, because you are not the object to be abandoned by the peak practice of the path of cultivation. Both the reason and the pervasion are established on the basis of the subject. Furthermore, the habits of the obscuration of knowledge should not have a definite number of two, seeing and cultivation, because their real antidote is not definite for these two paths. The reason is accepted. Furthermore, like the former, at the same time as abandoning one hundred and eight conceptualizations, only the one hundred and eight afflictions included by them are abandoned, then, are these one hundred and eight objects to be abandoned as an inclusion, as the seeds of the objects to be abandoned by cultivation, or as habits? If according to the former, then, the bodhisattva at the extreme of continuity, i.e., the proponent, should have abandoned the habits of the afflictive obscurations to be abandoned by cultivation, one hundred and eight in number, because those seeds have been abandoned. The reason is accepted. Someone says: It is not pervasive, because "abandoning one hundred and eight afflictions" also refers to the seeds of the afflictive obscurations. Even so, alas, this is really amazing, because its seeds have already been abandoned from the first ground. If according to the latter, then, it is the object to be abandoned by the peak practice of the uninterrupted path that is different from the peak practice of the path of cultivation.