Tibetan
གྱུར་པའི་རྣམ་མཁྱེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །འོ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེའི་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དངོས་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་དེའི་བརྒྱུད་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ཡི་དམིགས་པ་དངོས་མེད་དེ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཨར་ན་རེ། བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་སྣང་བ་བརྟེན་འབྲེལ་མ་ཡིན་དགག་དེ་རྩེ་སྦྱོར་དེའི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་གྱི། སྣང་བ་བདེན་མེད་མེད་དགག་དེ་དེའི་དམིགས་རྐྱེན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སྔ་མ་དེ་དེའི་དམིགས་རྐྱེན་མིན་པར་ཐལ། དེ་དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་དེ་དེའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིའི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོར་མེད་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེས་ཀྱང་འདིའི་དམིགས་པ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་གྱི། དེའི་དམིགས་རྐྱེན་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བར། འདི་ཡི་དམིགས་པ་དངོས་མེད་དེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་མེད་པར་ཐལ། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། དེ་ལ་བདག་རྐྱེན་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འདིའི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་གཞུང་ཕྱི་མ་དེ་འདིའི་བདག་པོ་ཙམ་ཡིན་ལ། བདག་རྐྱེན་མ་བསྟན་པར་ཐལ། རྩ་བར། བདག་པོ་དྲན་པ་ཡིན་པར་བཞེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། ཨར་གྱི་བཞེད་པའང་མི་འཐད་དེ། སྣང་བ་བདེན་པར་མེད་པའི་མེད་དགག་དམིགས་རྐྱེན་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ཡི་དམིགས་པ་དངོས་མེད་དེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་དོན་ནི་དམིགས་པ་གང་ལ་གཙོ་བོར་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ལ་བྱེད་ལ། བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་དེ་བདེན་མེད་པ་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། དེས་ཁྱོད་ལ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པར་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན
Chinese
因为具有转变的遍知，说你是有事物的缘故。那么，那个法，你成为它的实物因，因为存在你所转变的实物果。不能承认，因为你成为它的间接因。此处“此之所缘非实有”之时，阿那说，不成立为真实的显现，是依缘非遮，是那个顶加行的所缘缘，显现无实有的非遮，不是它的所缘缘。有些人说，前者不是它的所缘缘，因为那不是对它生起形象的因，并且无间顶加行是它的差别。因此，说此之所缘的缘是缘一切法无实有，仅仅指示了此之所缘，没有指示它的所缘缘，因为根本中说“此之所缘非实有”。那么，无间顶加行没有所缘缘，因为那没有生起形象的因。承许宗。如果承认，那么那没有等无间缘，因为那个承认的缘故。周遍，因为说此之所缘的缘是缘一切法无实有，等无间缘是正念。此外，那个后来的论典仅仅是此的等无间，没有指示等无间缘，因为根本中说“等无间是正念”。周遍承许。阿的观点也不合理，因为说显现不成立为真实的非遮是所缘缘，因为说“此之所缘非实有”。此之所缘缘的意义是，依赖于主要缘何者而生起如是的等持，无间顶加行依赖于缘无实有而生起。因此，一切法，法，是无间顶加行的所缘缘，因为你成为以缘你无真实事物的方式断除增益的基础。对此有些人说，无间顶加行，法，是那个，因为那个缘故。如果承认。
English
Because it possesses the omniscient knowledge of transformation, it is said that you are a real entity. Then, that phenomenon, you are its substantial cause, because there exists that which has become your substantial effect. It cannot be admitted, because you are its indirect cause. At the time of "Its object is non-substantial," Arna said that the appearance that is not established as true, the dependent negation, is the objective condition of that peak practice, but the negation of the appearance of non-truth is not its objective condition. Some say that the former is not its objective condition, because it is not the cause of generating an image for it, and because the uninterrupted peak practice is its distinction. Therefore, what is said that the condition of this object is to focus on all phenomena as non-substantial only indicates this object, but does not indicate its objective condition, because it is said in the root text, "Its object is non-substantial." Then, the uninterrupted peak practice has no objective condition, because it has no cause for generating an image. The sign is accepted. If admitted, then it has no immediate condition, because of that admission. It is pervasive, because it is said that the condition of this object is to focus on all phenomena as non-substantial, and the immediate condition is mindfulness. Furthermore, that later treatise is only the immediate condition of this, and it does not indicate the immediate condition, because it is said in the root text, "The immediate condition is considered to be mindfulness." The pervasiveness is accepted. Ar's view is also unreasonable, because it is said that the non-negation of the appearance of non-establishment as true is the objective condition, because it is said, "Its object is non-substantial." The meaning of this objective condition is that the samadhi of such a kind arises depending on what is mainly focused on, and the uninterrupted peak practice arises depending on focusing on non-substantiality. Therefore, all phenomena, phenomena, are the objective condition of the uninterrupted peak practice, because you are the basis for cutting off superimpositions by focusing on you as having no true entity. To this, some say that the uninterrupted peak practice, phenomena, is that, because of that reason. If admitted.
Tibetan
། དེ་དེའི་དམིགས་རྐྱེན་མིན་པར་ཐལ། བདག་སྐྱེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། ཆོས་ཤེས་པའི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ན། དེ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། བསལ་བྱ་དང་། སེལ་བྱེད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། བསལ་བྱ་ལོག་རྟོག་དང་། ལོག་རྟོག་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ཀླན་ཀ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དོན་དམ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་དོན་དམ་གྱི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་དང་དོན་དམ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཀླན་ཀ་གཉིས་ལས། དེའང་ཀུན་རྫོབ་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཀླན་ཀ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་ཀླན་ཀ་དང་། དོན་དམ་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཀླན་ཀ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཀླན་ཀ་ཡིན་ཞིང་། དང་པོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་རིགས་མཐུན་ཀྱི་ཀླན་ཀ་དང་། དེའི་རིགས་མི་མཐུན་གྱི་ཀླན་ཀ་གཉིས། མཚན་གཞི་རིམ་བཞིན། བྱང་འཕགས་ཆོས་ཅན། ལམ་གསུམ་སྒོམ་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཉན་རང་གི་ལམ་སྒོམ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྒོམ་བྱ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པར་ཐལ། དོན་དམ་དུ་ཡུམ་སྒོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །ཕྱི་མ་ལའང་དོན་དམ་རིགས་མཐུན་དང་། དེའི་རིགས་མི་མཐུན་གཉིས། མཚན་གཞི་རིམ་བཞིན། དོན་དམ་པར་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་དམིགས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དོན་དམ་པར་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡུམ་སྒོམ་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དོན་དམ་པར་བསྒོམ་བྱ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་དམིགས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དོན་དམ་པར་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །གཞུང་ལས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཀླན་ཀ་བཅུ་དྲུག་ནི་དོན་དམ་པར་རིགས་མི་མཐུན་གྱི་ཀླན་ཀ་དང་། དོན་དམ་པར་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་ཡོད་པར་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་དུ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་དམིགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་གཞུང་ལས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་ཀླན་ཀ་བཅུ་དྲུག་ནི་ཀུན་རྫོབ་རིགས་མི་མཐུན་གྱི་ཀླན་ཀ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སེལ་བྱེད་ལ། ལོག་རྟོག་སེལ་བྱེད་ཤེས་རབ་དང་། ཀླན་ཀ་སེལ་བྱེད་ལན་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་མི
Chinese
因此，它不是那者的目标缘。如果说因为我没有产生，如果它是知法的目标缘，那么它必须是产生者。因为后面的推论没有遍及性。因此，在“世俗”的情况下，有待遣除的和遣除者两种。第一种，有待遣除的是邪分别和由邪分别引起的争论两种。第一种，有两种邪分别：以胜义为理由，认为世俗的安立不合理；以世俗为理由，认为胜义的安立不合理。第二种，有世俗门和胜义门的争论两种。也就是说，所有以世俗作为理由的争论都是世俗门的争论，所有以胜义作为理由的争论都是胜义门的争论。第一种，有世俗同品争论和它的异品争论两种。例子的本体依次是：具菩提者，修习三种道不合理，因为修习声闻和独觉之道不合理；在世俗中，所修的自相和共相不合理，因为在胜义中，没有修习般若波罗蜜多。后者也有胜义同品和它的异品两种。例子的本体依次是：在胜义中，无间道的顶加行所缘不合理，因为在胜义中，没有有为法和无为法的界；在世俗中，修习般若波罗蜜多不合理，因为在胜义中，所修的自相和共相不合理；在世俗中，无间道的顶加行所缘不合理，因为在胜义中，没有有为法和无为法的界。论典中直接显示的十六种争论是胜义异品争论，胜义中存在有为法和无为法的界，因为在世俗中，无间道的顶加行所缘不合理。论典中暗示的十六种争论是世俗异品争论。第二，遣除者方面，有遣除邪分别的智慧和遣除争论的回答两种。第一种，在世俗中存在但在胜义中不存在的
English
Therefore, it is not the objective condition of that. If it is said that because I have not arisen, if it is the objective condition of knowing the Dharma, then it must be the producer. Because the latter inference does not have pervasiveness. Therefore, in the case of "conventional," there are two types: what is to be eliminated and the eliminator. The first type, what is to be eliminated, are two types: wrong conceptions and the arguments caused by wrong conceptions. The first type, there are two types of wrong conceptions: taking the ultimate as the reason, thinking that the establishment of the conventional is unreasonable; taking the conventional as the reason, thinking that the establishment of the ultimate is unreasonable. The second type, there are two types of arguments: arguments of the conventional gate and arguments of the ultimate gate. That is to say, all arguments that take the conventional as the reason are arguments of the conventional gate, and all arguments that take the ultimate as the reason are arguments of the ultimate gate. The first type, there are two types: conventional homogeneous arguments and its heterogeneous arguments. The examples of the entities are respectively: Bodhisattvas, it is unreasonable to practice the three paths, because it is unreasonable to practice the path of Hearers and Solitary Realizers; in the conventional, the self-character and general character of what is to be practiced are unreasonable, because in the ultimate, there is no practice of the Prajnaparamita. The latter also has two types: ultimate homogeneous and its heterogeneous. The examples of the entities are respectively: in the ultimate, the object of the peak application of the uninterrupted path is unreasonable, because in the ultimate, there is no realm of conditioned and unconditioned dharmas; in the conventional, it is unreasonable to practice the Prajnaparamita, because in the ultimate, the self-character and general character of what is to be practiced are unreasonable; in the conventional, the object of the peak application of the uninterrupted path is unreasonable, because in the ultimate, there is no realm of conditioned and unconditioned dharmas. The sixteen arguments directly shown in the treatise are ultimate heterogeneous arguments, and there is a realm of conditioned and unconditioned dharmas in the ultimate, because in the conventional, the object of the peak application of the uninterrupted path is unreasonable. The sixteen arguments implied in the treatise are conventional heterogeneous arguments. Second, in terms of the eliminator, there are two types: the wisdom that eliminates wrong conceptions and the answers that eliminate arguments. The first type, what exists in the conventional but does not exist in the ultimate